Διακοπές

Άντε... φεύγω για διακοπές!

Θα τα πούμε ξανά σε καμμιά βδομάδα.

Don't do anything I wouldn't do!

Το χαμένο κομμάτι συναντά το Μεγάλο Ο

Αφιερωμένο σε μένα, σε σένα, σε όποιον νομίζει ότι ψάχνοντας θα βρει κάπου να ταιριάζει

Πρωταράς

Τις τελευταίες βδομάδες είπαμε να πηαίνουμε Πρωταρά την Τετάρτη το απόγευμα που εν δουλεύκουμε. Σπάζει έτσι η βδομάδα τζιαι είναι πραγματική χαλάρωση μέσα στον καύσωνα που επικρατεί.

Πάμε πάντα σε αυτό το κολπούδι. Αρέσκει μας πολλά. Παshιά άμμος, που μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια και τα καλοκαίρια στην Αμμόχωστο. Ησυχία, έshι μόνο ξένους τζιαι μέσα μέσα κανέναν Κυπραίο. Καταλάβεις τους που 10 μίλια μακριά που την φασαρία που κάμνουν (αντρέπουμε που είμαι Κυπραία άμα ξεσηκώνουν την παραλία 5 πλάσματα με τις αγριοφωνάρες τους σαν να τζιαι εν έshι άλλους γυρό τους!)

Αρέσκει μου πολλά τζιαι το εκκλησάκι στο βάθος. Τα Σάββατα θωρούμε τζιαι θκιό τουλάχιστον γάμους κάθε φορά. Πολλά γραφικό!

Τα σπουργιτάκια πετούν σαν τα πελλά γυρώ μας τζιαι μετά περιτρυγυρίζουν μες την άμμο τζιαι βρίσκουν φαί.

Μετά την χαλάρωση επήαμε στον Κόννο να απολαύσουμε την επομένη της πανσέληνου τζιαι να φάμε. Τέλεια ταβέρνα πάνω στο ύψωμα τζιαι κάτω απλώνεται η θάλασσα. Είχε όμως πολλή υγρασία - εξ ου τζιαι η θολούρα λλίον στις φωτογραφίες.

Κάποια γιώτ βεβαίως ήταν αραγμένα και απολάμβαναν την θέα. Εμείς κάναμε επιλογή γιώτ... για το πολύ μακρινό, έως άπιαστο, μέλλον :)


Αυτή είναι η συνέχεια της προηγούμενης φωτογραφίας. Βλέπετε τον κόλπο μέχρι τέλους.

Μετά είπαμε να βάλουμε τζιαι λλίον ρομαντισμό. Εσπάσαμε ώσπου να φκάλουμε σωστή φωτογραφία το πανέμορφο φεγγάρι. Τούτη εν η καλύτερη που εφκάλαμε (φαντάσου!).

Αφήνω το καλύτερο για το τέλος! Επαραγγείλαμε κυπριακό μεζέ (2 άτομα). Η τιμή ήταν 13.50 ευρώ το άτομο. Πολλά λογική, είπαμε. Στα 25 λεπτά εφέραν μας ένα πιάτο με δύο καβουροπόδαρα και 4 ροδέλλες καλαμάρι.

"Συγνώμη, επαραγγείλαμε κυπριακό μεζέ, όχι θαλασσινά"

"Ναι, ξέρουμε... "

"Οκ τρώε τζιαι σκάσε είπα (του εαυτού μου)"

Σε 20 λεπτά (δηλαδή σύνολο 45 λεπτά) είπαμε να ρωτήσουμε τι γίνεται.

Θέλει μία ώρα να ετοιμαστούν, μας είπαν!

Μείναμε να διερωτούμαστε μεταξύ μας αν ήταν σύνολο μία ώρα, ή μία ώρα επιπρόσθετη στον χρόνο που ήδη περιμέναμε (βαρεθήκαμε να ρωτούμε, γιατί δεν μιλούσαν ούτε καλά αγγλικά οι σερβιτόροι!)

Έρχεται σε λίγα λεπτά ο σερβιτόρος, βάζει τρία πιάτα μπροστά μας (το ένα ήταν πατάτες τηγανητές) και μας λέει "this is the last dish" (αυτό είναι το τελευταίο πιάτο).

Excuse me του λέω! Τι εννοείς το τελευταίο πιάτο;

Δεν έχει άλλο μου λέει. Αυτό είναι.

Αφήνω σας να δείτε μόνοι σας τα πιάτα που φάγαμε για κυπριακό μεζέ αξίας 27 ευρώ!

Τους είπα ότι είμαι του Κ.Ο.Τ και θα τους καταγγείλω!
Κανονικά έπρεπε να φύω, αλλά επεινούσα τζιαι έφαα!

Είμαστε πολλά αντι-τουριστικοί τελικά!
Μακάρι να ππέσει τζι άλλο ο τουρισμός πέρκιμο καταλάβουν!!

Πλατιά... μεγέθη

Πρωί Τετάρτης στη Λεωφόρο Μακαρίου. Πήχτρα τα αυτοκίνητα και όλοι ανυπόμονοι να φτάσουν κάπου. Με το που πρασινίζει το φανάρι, όλοι μέσα.... Μια χοντρούλα κυρία βρισκόταν στα μισά της διάβασης. Με το παντελονάκι της το λινό, τα γυαλάκια της βάδιζε προς το πεζοδρόμιο... Ο μπροστινός μου οδηγός ανυπόμονος. "Κόψε ταχύτητα άνθρωπε μου" σκέφτηκα. "Θα την φας την γυναίκα". Τον είδε σε κλάσματα δευτερολέπτου και τάχυνε το βήμα της. Με ένα χαριτωμένο σάλτο βρέθηκε στο πεζοδρόμιο. Το πρόσωπό της μισοστραμμένο ακόμα προς το αυτοκίνητο, για να σιγουρευτεί ότι "έπαιξε" σωστά με το θέμα χρόνου-απόσταση, έριξε ένα χαμόγελο. Ένα καλοκάγαθο πλατύ χαμόγελο. Έλαμπε ολόκληρη.

Σκέφτηκα ότι τα περισσότερα υπέρ-βαρα άτομα που ξέρω έχουν συνήθως ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, ή έστω μια καλύτερη γενικά διάθεση αντιμετώπισης καταστάσεων.

Και αν ψάχνετε επιπρόσθετη απόδειξη, εγώ - που σιγομουρμούρισα "Μ...κα πρωί πρωί".

Πανσέληνος

Το βλέμμα αιχμαλωτίζεις
Μέσα από σκοτάδια αιώνια ξεπροβάλλεις
Στα χέρια σε τυλίγω μην σε χάσω
Στο ά-νομο κάλεσμα να ταξιδέψω

Περπάτησε με σε απάτητα βήματα
Στροβίλησε τη ψυχή να αφεθεί
Σε μεθυσμένα ταγκό ερωτικά
Αγκαλιά με σένα
Ενέργεια αρχέγονη, μαγική
Μην σταματάς, προχώρα
Στις μυστικές τροχιές σου να χαθώ.

Απενοχοποίηση

Ένα πράγμα που δεν μπορώ να συμβιβαστώ και να ανεχτώ... επ αόριστον: ανθρώπους που είναι μονίμως δυσαρεστημένοι και μίζεροι! Με ότι κι αν συμβαίνει, με όσα κι αν έχουν... Τέτοιοι άνθρωποι εστιάζονται μόνο σε εκείνα που ΔΕΝ έχουν, σε εκείνα που ΔΕΝ τους συμβαίνουν. Μεμψιμοιρούν και χρειάζονται τον οίκτο των γύρω τους για να τρέφονται. Έχουν ανάγκη πάντα να συμφωνούν οι άλλοι μαζί τους και να τους δικαιώνουν. Και το χειρότερο για μένα, προσπαθούν να σε φορτώνουν με ενοχές και τύψεις, ακόμα και όταν δεν μιλούν - έτσι, μόνο με το βλέμμα φωνάζουν από μακρυά "εσύ περνάς καλά, ενώ εγώ..."

Αρνούμαι να δεκτώ τις ενοχές και αρνούμαι να μην περνώ καλά. Ιδιαίτερα όταν ΞΕΡΩ ότι κάνω αρκετές και συστηματικές προσπάθειες - οι περισσότερες ξεκινούν πηγιαίες αλλά στην πορεία συνοδεύονται από "προσπάθεια" για να γίνουν ολοκληρωθούν σε πράξη λόγω "σπασίματος".

Ήθελα να δηλώσω και γραπτώς την απενοχοποίηση μου :)

Τέλος και Αρχή

Μου έλειψε ξαφνικά να γράφω. Χρειαζόμουν αυτό το διάλειμμα. Όχι δεν χάθηκα λόγω καλοκαιριού, ούτε λόγω σνομπισμού, ούτε λόγω βαρεμάρας... Ήθελα να διαβάζω τους φίλους μου αλλά να μην γράφω τίποτα. Να μένω στη σιωπή μου και να κάνω περισυλλογές διαφόρων "επιπέδων"... έτσι "με" βρίσκω συνήθως. Μόνη μου, όχι σε μοίρασμα. Κι αυτό το μοίρασμα όταν και αν γίνεται, με 1-2 άτομα μόνο που καθρεφτίζομαι στη ψυχή τους και βλέπω έτσι πιο καθαρά τη δική μου.

Απολαμβάνω εδώ και αρκετό καιρό την κάθε μέρα. Μετρώ τα μικρά, καθημερινά και τα ρουφά με δίψα η ψυχή μου. Απόβαλα κάθε σκέψη και προβληματισμό. Δεν τα έχωσα, ζω με πλήρη συνείδησή τους, απλά χωρίς να με βαραίνουν για κάποιο λόγο πια... Νοιώθω ανάλαφρη και ζωντανή. Ξύπνησα.

Δεν είμαι υπεράνθρωπος το έχω ξαναπεί πολλές φορές - τώρα όμως το ζω. Αποφάσισα ότι σαν κοινή θνητή δεν θα κουβαλώ έγνοιες πέραν της δικής μου αντοχής. Αποφάσισα ότι η ζωή είναι ωραία - La vita e bella, τέλεια ταινία - και εγώ θα είμαι η principessa που θα απολαμβάνει ότι μου έχει χαριστεί... και μου έχουν χαριστεί πολλά και όμορφα. Οικογένεια, υγεία, σχέση, δουλειά, σπίτι, φίλοι (λίγοι και καλοί), αισθήματα και συναισθήματα που μοιράζομαι αναλόγως επιπέδου επικοινωνίας με διάφορα άτομα γύρω μου. Όλα αυτά δεν είναι δεδομένα ποτέ και για κανένα. Όταν όμως δίνονται θεωρώ ότι πρέπει να εκτιμούνται ανάλογα... Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στο πάρε-δώσε αυτό. Σου δίνονται - τα εκτιμάς. Δεν σου δίνονται - τα ψάχνεις. Τα έχεις και δεν τα εκτιμάς - τα χάνεις και χύνεις μαύρο δάκρυ γιατί δεν τα εκτίμησες όσο έπρεπε, όσο τα είχες.

Απολαμβάνω το καλοκαίρι. Σχολάνω νωρίς και παρόλη τη ζέστη νοιώθω τόσο ζωντανή. Τετάρτη απόγευμα που δεν εργαζόμουν ξέφυγα απ΄όλα και με 2 φίλους πήγα θάλασσα... από τις ωραιότερες στιγμές του καλοκαιριού. Μια ανάπαυλα μέσα στη βδομάδα. Η θάλασσα ζεστή και γαλήνια. Βούτηξα και χάθηκα στο μπλε της.

Σε δύο βδομάδες περίπου θα πάω στην Πράγα. Βουτηγμένη στο πράσινο - και απ΄ότι άκουσα αυτό τον καιρό και σε καταρρακτώδεις βροχές (ελπίζω να καλυτερεύσει ο καιρός μέχρι να πάμε). Θα γεμίσει η ψυχή ομορφιά και εικόνες.

Πολλές όμορφες στιγμές να είναι η ζωή όλων μας και οι άσχημες να μοιάζουν πάντα μακρυνές και ξεθωριασμένες.