Ελεύθερη πτώση

Μεσάνυκτα και πάλι. Ώρα συνάντησης με τον εαυτό μου και ανακαλύπτω ότι κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι η καλή (σύντροφος, κόρη, συνάδελφος), η ορθή, η θετική, η πρόσχαρη, η υπομονετική, η καλοδιάθετη, η συνετή, η ισορροπημένη, η αφοσιωμένη, η τακτική, η οργανωμένη, η πανταχού-παρούσα, η σε όλους ώμος-για-κλάμα, η δεν-πειράζει-ξέρω-ότι-δεν-το-εννοούσες, η μητέρα τερέζα που δεν είναι-ακόμα-τέζα...

Άντε το χάλασα πάλι με το χιούμορ μου...

Όμως η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα και θέλω να είμαι όπως νοιώθω κι όποιος με αντέξει κι εμένα... έτσι εκδικητικά για να δούνε όλοι τον νόστο! Γκρινιάρα, δύσκολη και όλα τα αντίθετα επίθετα στην πιο πάνω λίστα...

Τουλάχιστο τόγραψα και ξέσκασα κάπως... κάτι είναι κι αυτό.

Άντε καληνύκτα και πάλι...

Καληνύχτα...

... και όνειρα γλυκά!

Έχει η ζωή γυρίσματα

"Η ζωή τα'φερε έτσι και δεν..." Πάντα στεκόμουν απέναντι σε τέτοιες φράσεις και τους έδινα ένα χαστούκι σαν ένδειξη αντίστασης. Δεν διανοούμουν να δεχθώ μοιρολατρικά ό,τι η ζωή φέρνει. Ποιά είναι η ζωή και οδηγεί δηλαδή τις αποφάσεις, τα θέλω και τα νοιώθω μου; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που ορίζει τη ζωή; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που θέτει στόχους, σημεία αναφοράς και τα κατακτά... κάποτε πιο γρήγορα, κάποτε πιο αργά, σημασία έχει να φθάσεις τον στόχο.

Μεγαλώνοντας, αρχίζω και κοιτάζω προς τα πίσω. Και να λοιπόν, που η ζωή πράγματι τα΄φερε έτσι... Υπάρχει ένας τόνος πίκρας σ΄αυτό που λέω - σίγουρα. Γιατί κάποτε νοιώθω ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ποιός μπορεί όμως να πει με σιγουριά πότε χάνεται ο χρόνος, ή πότε απλά δουλεύει για μας; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να στρέψεις το κεφάλι πίσω και να αξιολογήσεις τον Χρόνο; Υπάρχει ταυτόχρονα και μια ώριμα συνειδητοποιημένη ηρεμία... γιατί μπορεί η ζωή να τα'φερε έτσι, αλλά εγώ ακόμα βάζω τη δική μου ένδειξη αντίστασης και προσθέτω, "προς το παρόν"... γιατί η ζωή δεν έχει τελειώσει, αλλά συνεχίζει...



Κι η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.

Άνθρωποι

Κάποιους ανθρώπους όσος καιρός κι αν περάσει να βρεθούμε, όταν συναντηθούμε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Κάποιους άλλους δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ.



Κάποιους τους βλέπω για να κρατήσω τις δικές τους ισορροπίες - sorry to say this!



Κάποιους τους βλέπω, δήθεν για εκείνους, αλλά περισσότερο τελικά για μένα - είμαι συνειδητοποιημένη αλλά έχω τη συνήθεια να παίζω μαζί μου κρυφτό - γιατί ακόμα το κάνω; άβυσσος...



Κάποιους θέλω να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...



Κάποιους κάνω πολύ καιρό να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...



Κάποιους τους βλέπω και φωτίζεται η ψυχή μου, ο ήλιος λάμπει στο πρόσωπο μου κι η καρδιά μου ζεσταίνεται για πολλούς επερχόμενους χειμώνες.



Κάποιους τους βλέπω και η μιζέρια τους έρχεται απειλητικά να με αγκαλιάσει, να με μαυρίσει και να με πνίξει... τρέχω τότε μακρυά να καλυφθώ στην αυτοπροστασία μου.



Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - χωρίς επιλογή.



Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - από επιλογή.



Πόσες διαφορετικές επιδράσεις έχουν οι άνθρωποι που γνωρίζουμε τελικά στη ζωή μας...

Εικόνες

Κυριακή - βαφτίσια: Μα γιατί μέσα στην κάψα του ήλιου, στους 35 βαθμούς, καταμεσήμερο, έχουν φορέσει όλες οι κυρίες τα λαμέ φαντεζί φορέματα, με τους φιόγκους, με τα στρας και με τρεις σειρές μαργαριτάρια στο λαιμό; Βράδυ σε δεξίωση δηλαδή τι θα φορέσουν; Απορία...

Δευτέρα - έκθεση φωτογραφίας: πόσο χάλια οι εκτυπώσεις σε, έστω, ερασιτεχνικές φωτογραφίες! Μα να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να σε συμβουλεύσει. Σε είδα και σένα πρώτο μου σκίρτημα -σαν κλωτσιά στο στομάχι θυμάμαι και μετά είδα τον κόσμο με τα αληθινά του χρώματα- που κουβαλάς την αρρώστια και αγωνίζεσαι χρόνια τώρα και την νικάς όπου κι αν ξεφυτρώνει. Πόνος μαζί με αγάπη σε αγκάλιασαν τρυφερά... να μην χανόμαστε τόσο και να βρεθούμε για καφέ είπαμε και οι δύο... αυτό δεν λέμε πάντα;

Τρίτη - καθαρισμός προσώπου: ανακάλυψα αυτή την νέα -καινούργια- αισθητικό δίπλα από το σπίτι μου. Με μια νέα τεχνική, καθαρίζει το πρόσωπο χωρίς τα γνωστά τσιμπηματάκια. Περνά μια μεταλλική σπάτουλα πάνω από όλο το πρόσωπο και αυτόματα καθαρίζει! Δεν σας κοροιδεύω, αλήθεια γίνεται!! Μετά μου πέρασε οξυγόνο πάνω σε όλο το πρόσωπο και αυτό το αναγάγω σε πνευματική εμπειρία. Μέσα από ένα εργαλείο ρίχνει παγωμένο αέρα - να σας πω μείον 10 βαθμούς κελσίου, θα είναι λίγο! Νοιώθεις ότι ζεις στους αιώνες των παγετώνων. Οι μνήμες με ταξιδεύουν μέχρι εκεί. Φοβερό συναίσθημα. Νομίζω πηγαίνω μόνο γι΄αυτό. Σήμερα ήταν η δεύτερη φορά που το έκανα και πάλι ένοιωσα ακριβώς το ίδιο. Μου φυσούσε ο παγωμένος αέρας των οροσειρών και με παρέσερνε μαζί του σε ταξίδια αιώνων... μετά από αυτό έκανε σύσφιξη. Συνολικός χρόνος 30 λεπτά. Θα το κάνω 6 συνεχόμενες φορές! Γιατί;; Επειδή είμαι 40+ (έτσι το λένε πια) και επειδή το χρωστώ επιτέλους στον εαυτό μου. Α μα πια!

Κάπου ενδιάμεσα: Ο πελάτης έπαθε κρίση στις 12.55 και ήθελε να αλλάξω όλες τις φωτογραφίες που στείλαμε στα περιοδικά με τα προιόντα του τρεις μέρες πριν. Το περιοδικό ήταν ήδη στο τυπογραφείο. Τις έστειλα. Μου είπαν δεν θα τις αλλάξουν. Τις έστειλα (ξέρω ότι το ξαναείπα). Ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο. Ακόμα κι όταν είναι στενόμυαλος, αππωμένος και κα(κ)λομαθημένος από το γραφείο του. Ο πελάτης, να πάει να κάμει μια ψυχοθεραπεία άμεσα γιατί είναι μέσα στην νεύρωση και δεν μπορώ να του το πω. Το είπα εδώ όμως, και κάτι είναι κι αυτό! Άρχισα να ονειρεύομαι μίνι ταξίδι, από τώρα μέχρι τον Μάρτιο έβαλα όριο του εαυτού μου... πιθανότατα μετά τον Ιανουάριο για πολλούς και διάφορους λόγους. Ψώνισα ρούχα χειμερινά (μήπως έτσι αλλάξει ο καιρός; μπα... καίνε οι πέτρες), αγόρασα κι άλλα ψηλοτάκουνα για τις επόμενες βραδινές εκδηλώσεις! Παθαίνω μίνιμουμ μία κρίση την ημέρα με την μάνα μου που είναι out of control και προκαλεί διάφορα προβλήματα στην υγεία της από μόνη της και δεν αντέχω να το βλέπω να συμβαίνει. Προσπάθησα να επικοινωνήσω μέσω του skype με τον κολλητό μου στο Λονδίνο, την κουμπάρα μου στην Αθήνα και την βαφτιστικιά μου στη Γερμανία, χωρίς αποτέλεσμα. Διάβασα όσα πιο πολλά blogs μπορούσα. Οι περισσότεροι σε μεταβατικές περιόδους. Άντε να μας μπει (πως τα λέω...) ο χειμώνας να μπορούμε να ενταχθούμε και σε μια περίοδο τέλοσπάντων... Αυτά τα ενδιάμεσα μας έχουν τρελλάνει όλους μου φαίνεται.

Όταν η άμμος γίνεται Τέχνη

Ονομάζεται Kseniya Simonova, είναι 24 χρόνων και κατάγεται από την Ουκρανία. Η τέχνη που χρησιμοποιεί ονομάζεται Sand Animation - χρησιμοποιώντας δηλαδή με μοναδικό τρόπο την άμμο, δίνει κίνηση στις εικόνες και εξιστορεί με τον πιο παραστατικό τρόπο τις τραγικές συνέπειες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα της.

Είναι η νικήτρια του διαγωνισμού You've got Talent 2009 στην Ουκρανία και έλαβε μέρος για να βοηθήσει με το έπαθλο των $130,000 ένα παιδί να κάνει μια σοβαρή εγχείρηση.

Γεύσεις

Είδα τη φύση, φρέσκια, ολοζώντανη να με προσκαλεί... να με καλεί να μην ξεχάσω τη Ζωή την ίδια και τις ομορφιές που τόσο απλόχερα προσφέρει στα διψασμένα μάτια και ψυχές.

Ρούφηξα τη γαλήνη της θάλασσας πίνοντας ένα freddo espresso και αφήνοντας το βλέμμα να ταξιδέψει μέχρι το τέλος του ορίζοντα... εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό.

Στο πουθενά και στο τίποτα είπα ν΄αφήσω για λίγο τις σκέψεις και τους ισολογισμούς της καρδιάς.

Ούτε στο χτες, ούτε στο αύριο.

Στο σήμερα μόνο.

Τόσοι προβληματισμοί προς τι;

Να ξεκουραστεί η σκέψη κι η καρδιά για την βδομάδα που ήδη μπήκε.

------------------------------------------------------------------------------------------

Είδα κι εσένα.

Μια απόμακρη γεύση των παλιών μόνο στη θύμιση μας πια... σ΄ένα χαμόγελο-διαπίστωση.

Μα τίποτα να μην μένει από τόσους μεγάλους έρωτες, παρά η αγάπη μόνη της, ατόφια... λίγο όμως είναι αυτό;

-------------------------------------------------------------------------------------------

Μίλησα και σε σένα.

Που σε περιμένω σήμερα να'ρθείς... αγάπη που στηρίζεις και καλύπτεις με τις φτερούγες σου τόσα και τόσα συναισθήματα, λάθη και αδυναμίες.

Κι εγώ εδώ, σ΄ένα δίστρατο χωρίς ενδοιασμούς πια, με τον τόξο να δείχνει προς την μια μόνο κατεύθυνση - γιατί η άλλη οδηγεί μόνο σε αδιέξοδο...

-------------------------------------------------------------------------------------------

Άντε και καλή βδομάδα νάχουμε!