Η μητέρα μου καθηλωμένη στο κρεβάτι εδώ και πολλές μέρες.
Το MRI έδειξε φοβερή οστεοπόρωση και ως εκ τούτου πολλά οστεοπορικά κατάγματα στη λεκάνη.
Δεν πρέπει να κινείται καθόλου για να μην γίνει κάτι χειρότερο - άσε που δεν μπορεί ούτως ή άλλως, λόγω πόνων.
Η εγχείρηση αποκλείεται λόγω ηλικίας, δυσκολίας εγχείρησης κλπ.
Κάνει θεραπεία με σπρέυ στη μύτη, υποτίθεται βοηθά (το έψαξα στο ίντερνετ και όντως υπάρχει!)
Δεν θα κάνει ενδοφλέβιες για να δούμε πρώτα πως αντιδρά σε αυτό...
Μακροχρόνια και τα δυό anyway.
Κάποτε απελπίζομαι... όπως τώρα.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο για να ανακουφιστεί.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να μπει σε μια κλινική να της κάνουν διάφορα (τι;)
Νοιώθω σαν τον Νόρμαν στο Ψυχώ... που προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή τη μητέρα του.
Ξέρω είναι τρομερός παραλληλισμός... γιατί η δική μου είναι ζωντανή και πολεμούμε για να γίνει καλά.
Αλλά, για κάποιο λόγο, νοιώθω Νόρμαν, γιατί I don' t let go ότι ό,τι γίνεται είναι το σωστό, αυτό είπε ο γιατρός... και θέλω κάτι άλλο... να γίνει αυτή που ήταν, να μην πονεί, να μην υποφέρει, να μην πεθάνει (τελικά) γιατί μετά από αυτήν, τι;
Ruth_black
Στέκομαι πάνω στον βράχο.
Το τοπίο γύρω άγριο αλλά ο αέρας δεν σφυρίζει πια μανιασμένος.
Τα μαύρα σύννεφα που σκέπαζαν τον ουρανό τώρα αφήνουν χαραμάδες απο φως να περνούν ανάμεσα τους...
Η θάλασσα κάτω απ΄τα πόδια μου απλώνει την άγρια ομορφιά της.
Τα κύματα έχουν χαμηλώσει και δεν κτυπούν πια στους βράχους.
Η πρώτη μεγάλη καταιγίδα έχει κοπάσει.
Στέκομαι πάνω στο βράχο.
Νοιώθω την αύρα της θάλασσας να μου σιγομουρμουρίζει μυστικά.
Γι΄αυτά που πέρασαν... γι΄αυτά που θα έρθουν.
Ανοίγω τα χέρια.
Την προσκαλώ να έρθει με ό, τι κι αν φέρνει μαζί της.
Στέκομαι
πάνω
στο βράχο.
Έμεινα στη σιωπή για αρκετές μέρες...
Οι διεργασίες έγιναν όλες μέσα μου.
Αυτή η βδομάδα θα είναι ένα καλό τεστ εφαρμογής των όσων Έμαθα, Άκουσα, Αφουγκράστηκα.
Καλή βδομάδα.
