Της νύκτας

Τις περισσότερες φορές πιστεύω αυτό που μου λένε, άσχετα αν ξέρω ότι πολύ εύκολα άνθρωποι μπορούν να υποδυθούν ρόλους και να φορέσουν προσωπεία... και λοιπόν; από τη στιγμή που δεν με βλάπτούν και το κάνουν για δικούς τους λόγους και ελλείψεις το αποδέχομαι. Μια φίλη μου λέει ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου". Εγώ υποστηρίζω ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση.

Συνεχίζω να υπο-απασχολούμαι με το γράψιμο σε διάφορα περιοδικά. Το απολαμβάνω όσο το κάνω, ειδικά την τελευταία δουλειά που κάνω τώρα, αλλά δεν αποφέρει και τίποτα ιδιαίτερο. Περιμένω να αρχίσει το ανεργιακό τον άλλο μήνα. Ακόμα δεν έχω πανικοβληθεί. Βλέπω τι γίνεται γύρω, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθω ήρεμη. Κάτι ετοιμάζεται που δεν ξέρω ακόμα. I feel it in my bones που λένε.

Έχω πάντα μια έκτη αίσθηση. Ένα καμπανάκι που κτυπά σαν τρελλό και με ξεσηκώνει.... Κάποτε για να κάνω κάτι, να προχωρήσω προς μια κατεύθυνση, να μετακομίσω (το έχω ζήσει κι αυτό). Τρομερές εμπειρίες όλες. Κατά καιρούς το καμπανάκι αυτό με έσωσε από διάφορες καταστάσεις και με έκανε να προλάβω άλλες τόσες.

Τις νύκτες κάθομαι αργά στον υπολογιστή. Ψάχνω διάφορα και ξημερώνομαι πολλές φορές. Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν γεμίζει με τίποτα. Ότι κι αν κάνω, όπου κι αν είμαι, όσους ανθρώπους κι αν έχω γύρω μου. Το ένιωσα πιο έντονα όταν βγήκα τις προάλλες με πολύ αγαπημένους φίλους. Χαμός γύρω... κι εγώ ένοιωθα να μην κολλώ.

Sad...

Άντε βρε... καλό βράδυ :)

Αγάπη

Μόνο η Αγάπη μένει

όση δίνουμε

όση παίρνουμε

όση ζούμε

Καλά Χριστούγεννα

και Ευτυχισμένο Νέο Χρόνο!!

Θέατρο

Οι μέρες περνούν γρήγορα. Κάνω τη νύχτα-μέρα, γιατί δεν με πιέζει κανένα ωράριο... τα καλά της ανεργίας :)

Πριν λίγες μέρες είχαμε παρουσιάσει τα θεατρικά σενάρια που γράψαμε η ομάδα θεατρικής γραφής του Ανοιχτού Θεάτρου. Τα δουλεύαμε 10 μήνες σχεδόν. Παρουσιάστηκαν μπροστά σε κοινό με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία και συγκινητικό να βλέπεις τα γραφόμενα σου να παίρνουν σάρκα και οστά. Χάρηκα πολύ με την ανταπόκριση που είχα από πολλούς φίλους μου που με τίμησαν πραγματικά με την παρουσία τους, αλλά και από άγνωστα πρόσωπα.

Το τελευταίο βράδυ, η ομάδα έμεινε λίγο πιο αργά στο θέατρο και τα λέγαμε....Δεθήκαμε πολύ σαν ομάδα. Εκφράσαμε ο ένας στον άλλο σκέψεις, αποκαλύψαμε κρυφά κομμάτια του εαυτού μας και τα βάλαμε σε δημόσια θέα. Δεν ήταν και λίγο αυτό. Απογοητευτήκαμε, εκνευριστήκαμε, τρομάξαμε, δειλιάσαμε, πεισμώσαμε... ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί. Το τελευταίο εκείνο βράδυ ήρθα αντιμέτωπη με το κομμάτι του εαυτού μου που αδυνατεί να αποχωριστεί. Τρομερά δύσκολο για μένα. Μισώ τις λέξεις "τέλος", "ποτέ ξανά", "αντίο", μισώ το τελευταίο βλέμμα, το τελευταίο χαμόγελο, την τελευταία σιωπή πριν κλείσει η πόρτα. Μου βγήκαν όλα τα ψυχολογικά μου στη φόρα όταν επέστρεψα στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Τα είδα πάλι κατάφατσα και καθυστέρησα λίγο περισσότερο από άλλες φορές να τα βάλω στη θέση τους... σαν να έβαλλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια αναμέτρηση, να δω αν έμαθε κάτι όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από όλων των ειδών και επιπέδων αποχωρισμούς.

Νομίζω κάτι έμαθα. Ή τουλάχιστον έμαθα να αντιμετωπίζω για λίγα περισσότερα λεπτά το φόβο της απώλειας πριν τον τακτοποιήσω επιμελώς στο συρτάρι του.

Άγγιγμα στο Αιώνιο

Στα μάτια καθρεφτιζόταν ο έρωτας.

Αυτή η μαγική λάμψη που δεν υπάρχει καλούπι να την φτιάξεις από μόνος σου.

Είναι λαχείο και απλά κληρώνεται ο αριθμός σου.

Αυτή τη φορά είχε κληρωθεί ο δικός της.

Είναι ασύλληπτο πως κανείς δεν μπορεί να σταθεί ασυγκίνητος στη θέα του έρωτα.

Ακόμα και αν αφορά ένα παλιό πολυαγαπημένο πρόσωπο.

Ακόμα κι αν ήταν ότι πιο δυνατό είχες ζήσει κάποτε.

Αυτό το "κάποτε" που καθορίζει τη χρονική στιγμή - το παρελθόν.

Στο παρόν, υπάρχει μόνο ο έρωτας και το "κάποτε" δικαιούται στον παρόντα χρόνο απλά να κάθεται στο δικό του μακρινό θρόνο.

Η ψυχή μεγαλώνει με τα χρόνια και υπάρχει τόσος χώρος για τόσα πολλά.

Όπως κι η αγάπη, που αγκάλιασε τρυφερά τον έρωτα και ένιωσε να τον σκεπάζει κάτω από τα φτερά της τίποτα να μην τον πειράξει.

Οι ματιές διασταυρώθηκαν πολλές φορές.

Το παρελθόν έδωσε θέση στο παρόν.

Η αγάπη γονάτισε με σεβασμό στη θέα του έρωτα.

΄Αλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος της Αγάπης.

Η ψυχή τώρα φτερουγίζει Ελεύθερη.

Όλα Υπάρχουν. Είναι.

Τίποτα δεν χάνεται.

Το Όλον.

Το Πλήρες.

Το Αιώνιο.

Στιγμή

Υπάρχει στιγμή που όλα γύρω είναι τόσο ήρεμα

Δεν ακους τίποτε εκτός από την ανάσα της ζωής

Ζω σε αυτή τη στιγμή

Άκου...

Έχω hangover... πιάνει;

Ακόμα δεν πρόλαβα να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητα του τι σημαίνει να είσαι άνεργος. Δεν πρόλαβα ούτε να ξεκουραστώ, ούτε να νοιώσω κενό... τίποτα. Έγιναν πολλά ταυτόχρονα που με αποπροσανατόλισαν από το μέσα μου.

Η τελευταία μέρα που διένυα στη δουλειά, ήταν η δεύτερη από τις δέκα μέρες σύνολο που φιλοξενούσα 2 αγαπημένα άτομα στο σπίτι από το εξωτερικό... Ταυτόχρονα, επειδή στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου ψιλοένιωσα τον πανικό της ανεργίας, λίγες μέρες μετά, έκανα μιά κίνηση-γνωριμίας για να γράψω ένα κείμενο σε περιοδικό. Η κίνηση έπιασε, για ένα και μόνο τρισέλιδο, σε μια τόοοοσο εξευτελιστική τιμή που μ΄έπιασε τόοοοσο εξ απροόπτου... που δεν την αρνήθηκα. Ευτυχώς άνοιξα το στόμα μου και ζήτησα παράταση χρόνου για να το παραδώσω και έτσι μόλις έφυγαν οι φιλοξενούμενοι μου, βρέθηκα σκυμμένη πάνω από ένα κομπιούτερ να βγάζω τα σώψυχα μου για Χριστούγεννα, νοσταλγίες κλπ. Έκανα τα νεύρα της ζωής μου ενδιάμεσα για το βόλεμα των ΜΜΕ με τους εξωτερικούς συνεργάτες εν καιρώ κρίσης... ε ρε κρίση που μας πιάνει όλους πια σ΄αυτό τον τόπο!

Αύριο γράφομαι και επίσημα στους καταλόγους των ανέργων. Αν ακούσετε ότι ο αριθμός έχει ανέλθει στις 31,001, θα αναφέρονται σε εμένα. Εν τω μεταξύ, κάτι που δεν έχω διαβάσει να σχολιάζεται σε μπλογκ είναι και το εξής: ακούσατε κανένα να παίρνει τους τελευταίους μήνες ανεργιακό επίδομα; Έχω φίλη που κάθεται από τον Απρίλιο και έχει πάρει επίδομα μόνο για ένα μήνα! Ακούγεται ότι τα ταμεία είναι μείον και ΔΕΝ... Με ρωτούσε και η μάνα μου σήμερα αν θα μου δώσουν αύριο που θα πάω λεφτά!! Καλά, άλλο κεφάλαιο αυτό, δεν θα σχολιάσω.

Το Σάββατο πήγα και Μαζωνάκη. Όχι για να το γιορτάσω, δεν έφθασα και μέχρι εκεί!! Πήγα σχεδόν αναγκαστικά από μια παρέα φίλων που δεν δεχόταν το όχι για απάντηση. Να πω και την αλήθεια μου, δεν ήξερα και πολλά δικά του τραγούδια... μετρημένα στο ένα χέρι όσα ήξερα. Μετά όμως είπε και άλλα, γνωστά. Γινόταν ο κακός/καλός χαμός! Και η δικιά σας κατέληξε πάνω σε μια καρέκλα και χόρευε όλο το υπόλοιπο της βραδιάς. Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου..

Σας αφήνω, με ένα κατ' εμένα, έξυπνο που διάβασα σε ένα twitter "δεν έχω άντρα, δεν έχω μωρό, δεν έχω δουλειά. Έχω όμως hangover, πιάνεται για καλό;"

Ε, ρε που τα βρίσκω τόσα κέφια... hangover maybe?

Ελεύθερη πτώση

Πολλοί εργοδότες θεωρούν ότι επειδή είμαστε σε οικονομική κρίση ο υπάλληλος θα ανέχεται τα πάντα. Εδώ και αρκετούς μήνες κάνω υπομονή γιατί όντως δεν είναι καιρός να χάνεις δουλειές. Όμως δεν άντεξα... έδωσα μόνη μου παραίτηση και φυσικά έγινε αποδεκτή (άσχετα αν έχυσε μαύρο κλάμα στην πορεία ο εργοδότης). Με το τέλος της βδομάδας, γράφεται και το τέλος στην δουλειά αυτή!!

Με τις υγείες μου και περαστικά τους... Ελπίζω να βρω κάτι να απασχοληθώ. Προς το παρόν, παρόλο που όταν σκεφτώ ότι ανήκω στους 30,000 ανέργους που ακούω καθημερινά παθαίνω πανικό, εντούτοις νοιώθω μεγάλη ανακούφιση και χαρά που σταματώ.

Enough is enough.