Στη σοφή περιπλάνηση
Στου θεϊκού κόσμου τις ιδέες
Στη συνειδητή επιλογή
Της υγρής σπηλιάς
Οξυγόνο πλημμυρίζει
Οι μνήμες αφουγκράζονται
Χαράζονται μία μία
Ανεξίτηλες στα κύτταρα
Μυρωδιές στροβιλίζονται
Αισθήσεις από άλλους κόσμους
Να συνοδεύουν το διάβα μου
Υποσχέθηκαν
Εσύ κι εγώ
Δύο σε ξέχωρα κορμιά
Δύο χωρίς ταυτότητα
Δύο σε ένα
Ξένα
Στη στιγμή που μας ένωσε
Στα κοινά γνωρίσματα
Σ΄αυτό που απεχθάνομαι
Και σ΄αυτό που λείπει
Σ΄αυτό που δεν έζησα
Και σ΄αυτό που με καθρεφτίζει
Στη στιγμή που μας χώρισε
Ελπίδα μου χαρίστηκε τόση
Χαρακιά στων αιώνων τη μνήμη
Χαστούκι σκληρό
σε άγγιγμα τρυφερό
Στις ανάποδες του σύμπαντος τροχιές
Στα αστέρια που μου λέν καληνύχτα
Σε ότι μας ένωσε
το θάβω στη γη.
12 ηλιακτίδες φώτισαν το δωμάτιο:
ruthless, telio:P
Para poli omorfo alla at the same time it makes me feel so sad...
ότι σας ένωσε να το έχεις πάντα στην ψυχή σου.
πανέμορφο! χαμόγελο. αγκαλιά. καλημέρα!
Μια νέα δύναμη αναβλύζει.
Ελπίδα κυμματιστή αφρίζουσα.
Θα σε ξαναδιαβάσω πόψε. Εν πολλά δυνάμενον.
Τζιαι η σύνταξη του μαλιστα, η φόρμα εν καθαρή.
Αρεσεν μου. Έσιει κάτι ομηρικό μέσα για κάποιο λογο.
Castiel
σ' ευχαριστώ :)
Marl3n
Ναι, έχει πολλή λύπη, δουλεμμένη, μέσα του.
basnia,
κάποιες εμπειρίες δεν μπορούμε να τις σβήσουμε ποτέ. Ανταποδίδω την αγκαλιά. Καλό σαββατοκύριακο νάχεις.
Διάσπορε
Με τα χρόνια έγινε δύναμη, εδουλεύτηκε με σκεπάρνι πυρωμένο, εκαθάρισε τζιαι έμεινε να ξεκαπνίζει. Έχει διάφορες επιρροές που με βοήθησαν να εκφραστώ όπως ήθελα. Κάποτε όταν τα ξαναδιαβάζω ξαφνιάζομαι κι εγώ... τι κρύβει τούτη η ψυχή μας!
εμείς οι 2 κάπου, κάπως, κάποτε, έχουμε γνωριστεί...
Δεν τίθεται πλέον ζήτημα.. ;-)
Υάδα μου
:):)
Καλημέρα φίλη Ruth,
"Σε ότι μας ένωσε το θάβω στη γη"
Ε, ναι, λοιπόν... έτσι πρέπει να γίνεται, ώστε να αποτελέσει λίπασμα... για τα επόμενα λουλούδια που θα ανθίσουν.. και που εμείς πρέπει να έχουμε προετοιμάσει τη γη...
Βλέπεις και το πιο μικρό λουλουδάκι δεν θα προλάβει να αναδείξει την ομορφιά του, αν εμείς δεν διαθέτουμε "πρόσφορο" έδαφος... Όχι πια "ζιζάνια" από το παρελθόν...
Tα φιλιά μου.
στιγμές που μας χωρίζουν, στιγμές που μας ενώνουν.
πολύ όμορφο ρουθ ...
Αχ έτο ταξίδι σου που έφκαλεν πορίζια...
Το πλάσμαν πρέπει να 'φεύκει' μιά φορά την μέρα, μιά φορά τη βδομάδα, μιά φορά το μήνα.
Έτσι γεννιούνται κάτι δυνατές δημιουργίες σαν τούτην που έφκαλες.
Ada,
το χώμα πρέπει να είναι καθαρό, φρεσκοσκαμμένο και όπως πολύ σωστά λες, με λίπασμα... για να καρποφορήσει. Μακάρι να σκοτώσουμε όλα τα ζιζάνια, μακάρι. Νάσαι καλά σου εύχομαι καλή μου.
Ρίτσα,
όλα στιγμές είναι... και η ζωή η ίδια, μια στιγμή πολύτιμη. Σε ευχαριστώ. Καλή βδομάδα νάχεις.
Διάσπορε,
η ανανέωση του Νου τζιαι του Πνεύματος είναι μεγάλο πράγμα... χρωστούμεν το του εαυτού να του κάνουμε τέτοια δώρα. Νάσαι καλά φίλε μου εύχομαι.
Καλή βδομάδα σε όλους.
Ανάρτηση Σχολίου