Μου έστειλαν ένα emai.Μιλά για τα περιττά πράγματα που φυλάμε στις ντουλάπες μας, επί χρόνια, χωρίς ποτέ να τα χρησιμοποιήσουμε... ρούχα, παπούτσια, αντικείμενα, όλα με την σκέψη ότι "ίσως μια μέρα χρειαστούν. Κι αν δεν τα έχω, αν δεν τα βρω... τι θα γίνει". Το μήνυμα προχωρά λέγοντας ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τα περιττά, όχι μόνο αντικείμενα, αλλά και συναισθηματικές καταστάσεις που μας κρατούν... και δεν αφήνουν χώρο για το καινούργιο να μπει και να χωρέσει στη ζωή μας.
Να μην κρατούμε...
Πως γίνεται όμως αυτό; Δεν μας δίνει την μαγική φόρμουλα.
Όταν δυό ψυχές έχουν αγκριστρωθεί μαζί
Όταν κουβαλά η μιά την άλλη όπου πάει
Όταν αυτά που δεν ζήσαμε μας στοιχιώνουν και μας ακολουθούν βήμα βήμα
Όταν πίσω από κάθε όνειρο για το μέλλον βλέπεις μια μόνο μορφή
Όταν κάθε λέξη σκορπά συγκίνηση και φτερούγισμα στη ψυχή
τι στο καλό...
πως κρατηθήκαμε έτσι, μαζί, τόσα χρόνια ενώ είμαστε χώρια;
11 ηλιακτίδες φώτισαν το δωμάτιο:
Μια λέξη μου ήρθε στο μυαλό, έτσι όπως διάβασα την ανάρτησή σου... Σκ...α τα έχουμε κάνει με τις ζωές μας. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Και αν δε βρούμε τις ισορροπίες μας μια ζωή θα κλαιγόμαστε με όλους και με όλα.
Μου βγήκε λίγο απαισιόδοξο το σχόλιό μου ε;;;
Συγνώμη, αλλά αυτή είναι η αλήθεια...
Ξέχασα...
σε φιλώ γλυκά. Καλό σου απόγευμα :-)))
Κι εγώ κρατάω αντικείμενα που με πηγαίνουν σε συναισθήματα.. Δεν ξέρω αν αργότερα τα πετάξω.. Αν και δε νομίζω ότι θα το κάνω ποτέ.
Καλημέρα σου.
Θα έρθω να συμφωνήσω με την Υάδα πιο πάνω...
Δύσκολο να απαλλαγεί κανείς από το παρελθόν πιστεύω...
Καλησπέρα
Αχ Ρούθι μου το παρελθόν πάντα θα το κουβαλάμε ,δεν γίνετε αλλιώς απλά πρέπει να το βάλουμε σε κάποια θέση που να μην εμποδίζει το παρόν να πάρει αποφάσεις για το μέλλον.Πολλά φιλιά και καλό Σαββατοκυρίακο.
Υάδα,
πιο σωστή λέξη δεν μπορούσες να βρεις! Μια ζωή υποτίθεται κρατώ ισορροπίες - και καυχόμαι ότι τα καταφέρνω και πολύ καλά σ΄αυτό (εκπαίδευση χρόνων βλέπεις) - η ψυχή όμως δεν μπορεί να δέχεται επ΄άπειρον τις συγκαλήψεις. Θέλει Αλήθεια. Μόνο μ΄αυτήν ξέρει να Ζει.
Απαισιόδοξη ανάρτηση = απαισιόδοξα σχόλια... :) Δεν φταις εσύ καλή μου. Αλήθειες λες. Φιλιά πολλά. Καλό σαββατοκύριακο σου εύχομαι.
Jacki
ούτε εγώ πετώ πραγματάκια συναισθηματικής αξίας. Όσο για τα συναισθηματικά "πραγματάκια", άσε, όλα τα παίρνω μαζί μου, όπου πάω. Καλό υπόλοιπο μέρας σου εύχομαι.
Andy
δύσκολο έως αδύνατο εννοείς; Καλησπέρα και σε σένα.
Σταλαματίτσα
στη θέση του καθόταν τόσο καιρό το παρελθόν. Μα να, κάθε λίγο όλο ξεπετάγεται και ταράζει τα νερά... οι κύκλοι του επηρεάζουν κάθε τόσο την καθημερινή ροή της ψυχής. Κάτσε κάτω, του λέω - τίποτα αυτό.:) Φιλάκια και αγκαλιές μεγάλες. Καλό σαββατοκυρίακο με όλους τους αγαπημένους σου μαζί.
είναι δύσκολο.
τα χρόνια, οι αναμνήσεις, οι κοινές εμπειρίες, η συνήθεια, το αθρώπινο σώμα, η ζεστασία από τη μια
και από την άλλη η απογοήτευση, η επανάληψη, το αδιέξοδο
...
δεν φυτρώνουμε. μα ακόμα και να φυτρώναμε. ότι φυτρώνει έχει ρίζες. οι διαδρομές του πριν. είναι οι ρίζες του τώρα. για τα άνθη του μετά. ένας κύκλος που δεν σταματά. ότι και να αποχωριστούμε. στο μυαλό πάντα θα βρίσκεται. σε ένα σημάδι. σε μία σκέψη. σε μία μυρωδιά.
Ρίτσα
Φαίνεται έχουμε μια φυσική ροπή στα δύσκολα. Να μαθαίνουμε τουλάχιστον και να προχωρούμε.
basnia
έχουμε αόρατες ρίζες που μας κρατούν γερά στη γη. Τα μη βλεπόμενα είναι πιο δυνατά από τα βλεπόμενα. Μου άρεσε η εικόνα που έπλασες με τις διαδρομές... έτσι είναι!
Καλή βδομάδα σε όλους.
Αχ αυτό το πως γίνεται... πόσο θα μας τυρρανά ακόμη;; Οι απορίες και οι ενοχές.... Καλή συνέχεια εύχομαι!
Δημήτρη
καλοσώρισες. Δεν ξέρω πως γίνεται, πιστεύω μόνο του (!) βρίσκει τον τρόπο, δεν υπάρχει συνταγή από άνθρωπο. Καλή συνέχεια και σε σένα εύχομαι :)
Ανάρτηση Σχολίου