Πρωί Τετάρτης στη Λεωφόρο Μακαρίου. Πήχτρα τα αυτοκίνητα και όλοι ανυπόμονοι να φτάσουν κάπου. Με το που πρασινίζει το φανάρι, όλοι μέσα.... Μια χοντρούλα κυρία βρισκόταν στα μισά της διάβασης. Με το παντελονάκι της το λινό, τα γυαλάκια της βάδιζε προς το πεζοδρόμιο... Ο μπροστινός μου οδηγός ανυπόμονος. "Κόψε ταχύτητα άνθρωπε μου" σκέφτηκα. "Θα την φας την γυναίκα". Τον είδε σε κλάσματα δευτερολέπτου και τάχυνε το βήμα της. Με ένα χαριτωμένο σάλτο βρέθηκε στο πεζοδρόμιο. Το πρόσωπό της μισοστραμμένο ακόμα προς το αυτοκίνητο, για να σιγουρευτεί ότι "έπαιξε" σωστά με το θέμα χρόνου-απόσταση, έριξε ένα χαμόγελο. Ένα καλοκάγαθο πλατύ χαμόγελο. Έλαμπε ολόκληρη.
Σκέφτηκα ότι τα περισσότερα υπέρ-βαρα άτομα που ξέρω έχουν συνήθως ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, ή έστω μια καλύτερη γενικά διάθεση αντιμετώπισης καταστάσεων.
Και αν ψάχνετε επιπρόσθετη απόδειξη, εγώ - που σιγομουρμούρισα "Μ...κα πρωί πρωί".
3 ηλιακτίδες φώτισαν το δωμάτιο:
Ενδιαφέρον! Το παρατήρησα κι εγώ... Πάρα πολλά υπέρβαρα άτομα που ξέρω είναι εξαιρετικά χαρούμενα άτομα... Πώς το εξηγούμε αυτό;
Και πολλές ξερακιανές είναι ξινιασμένες! :) Όχι όλες προς Θεού!
(Αμάναμου τζαι προβλέπω επίθεσην κατα πάνω μου..!)
επειδη έτσι εχουμε το στόμα μας μισάνοικτο και έτοιμο για να φάμε το επόμενο γλύκισμα !
:-))
avevaie
επειδή είναι το πρώτο σου σχόλιο στο μπλογκ μου δεν θα υποστείς επίθεση :) Εξάλλου δεν είμαι ξερακιανή για να θιχτώ άμεσα!
Μήπως θα πρέπει να βάλουμε λίγο βάρος για να βρούμε την εξήγηση του;;
rose
συγνώμη αλλά είναι για υπέρβαρα άτομα που μιλούσα. Ο πληθυντικός που εμπίπτει φιλενάδα;; Σε ένα γλυκάκι δεν θα έλεγα όχι πάντως. Άντε να κανονίσουμε εξόρμηση :)
Ανάρτηση Σχολίου