επανα-φόρτιση

Μια χαραμάδα που ξεγλύστρισε από το σκοτεινό υπόγειο

Μια ελπίδα που ξεμύτισε από το αόριστο

Μια φωνούλα που ξέφυγε απ΄τη σιωπή

Θα λείψω τρεις μέρες για το τριήμερο της Πρωτομαγιάς

Θα κάνω self-therapy...

Θέλω να "επανέλθω"... το οφείλω στον Εαυτό μου.

η λιποταξία της Χιονάτης

Έτσι

χωρίς ποτέ να μου διαβάσεις παραμύθια

όπως χωρίς σε μεγαλώσανε και σένα

σπαρτιάτικα - ενώ καλοπερνούν τα ψέματα

και ψέμα ότι τρέφονται με μέλανα ζωμό.

Τρέφονται με τις ανάγκες μας

ανώτερες κι από βασιλικό πολτό.

Σε νυχτωμένο δάσος σε άφησε ο ποιός

και συ δεν ρώτησες ποτέ κανένα παραμύθι

πως να διαφύγεις και από που.

Και μόνο φόβοι

δίνανε στους φόβους σου κουράγιο

εκεί αμετακίνητη να μένεις

στου ανέμου τα μουγκρίσματα

τη νύχτα όσο ξέσκιζε των δέντρων τα κλαδιά

τα ώτα και τα χρόνια.

Έτσι ακριβώς μεγάλωσες και μένα,

σπαρτιάτικα, με νυχτωμένου δάσους

τον μέλανα ζωμό

δε μ΄έστειλες ποτέ σε παραμύθι

να διαφύγω από που.

Κι εγώ όπως εσύ ποτέ δε διανοήθηκα

σπιτάκι φωτισμένο στο βάθος να διακρίνω

ποτέ δεν μπήκα στης Χιονάτης τη δανεική οδό

δε χώθηκα ποτέ σε ξένη σούπα

να κοιμηθώ

ούτε ξεπαγιασμένη καταβρόχθισα

μικρόσωμο κρεβάτι με νάνους σκεπασμένο

για να κρατιέται ζεστουλό.

Μάνα, λες να είναι

κληρονομική η πραγματικότης;

(Κική Δημουλά)

και τώρα σιωπή

Και επιτέλους... Να μην νοιώθω, να μην αντιμάχομαι, να μην αντιστέκομαι, να μην διερωτούμαι, να μην υπάρχουν διλήμματα και επιλογές...

Μόνο μια σιωπή λυτρωτική, μια απόσυρση από όλα... σαν ένα μπουκάλι που πάλευε καιρό με τα κύματα και τελικά το ξέβγαλαν σε μια ερημική παραλία. Δεν έχει πια αγωνίες. Αν περάσει κάποιος να το σώσει, καλώς... διαφορετικά θα μείνει εκεί να ξαποστάσει. Ένα είδος λύτρωσης κι αυτό...

Καλή Ανάσταση.

Η λαχτάρα

Ήρθα. Σε βρήκα. Οι τουλίπες γέμισαν με χαμόγελα το χώρο. Το μοίρασμα ελεύθερο, αβίαστο. Ματιές να πηγαινοέρχονται. Βλέμματα να εμβαθύνουν. Βλέμματα να μην χώνονται... να μην χάνονται... να διαπερνούν και να σταματούν. Όχι πιο πέρα, όχι πιο βαθιά, ως εκεί... τα πιο βαθιά, μετά, κατ' ιδίαν... Το ψάρι στο τραπέζι, "λαχτάρα" είπες, σαν σημάδι εκεί, ανάμεσα μας, να ενώνει ότι μας χώρισε, να μικραίνει τις αποστάσεις που ποτέ δεν υπήρξαν μεταξύ μας, μόνο στο χώρο, μόνο στο χρόνο, όχι στις καρδιές, ποτέ στις καρδιές. Άνοιξες την καρδιά σου, όχι όλη, μόνο αυτή που ήθελε στήριγμα. Η άλλη κλειστή, δεν είχε χώρο, δεν της έδινα εγώ και το ξέραμε, πάλι. Χαλιέσαι σε ξένα πράγματα, δοκιμάζεις και δοκιμάζεσαι... περιμένοντας - δεν είπες τι - δεν χρειάζεται. Η συμβουλή σταθερή κι αγαπησιάρικη, να σε τυλίγει, να σου ανοίγει το δρόμο... προς τα που; Σε σένα, γιατί σε μένα οι δρόμοι κλειστοί, ακόμα.

Ακούω την κραυγή της ψυχής σου. Με ακολουθεί στο δρόμο της επιστροφής. Η ηχώ της αντηχεί στ΄αυτιά μου. Να μην χαλιέσαι, να σε προσέχεις.

Θα γεράσουμε μαζί, είπαμε και αποχαιρετιστήκαμε. Σαν υπόσχεση για να περάσει το παρόν... για ν΄αντέξουμε την απουσία Μας... για να έχουμε αυτή την υπόσχεση να μας ενώνει για τώρα.

Και μετά έφυγα... πάντα εγώ φεύγω... γιατί άραγε; Ως πότε; Θα προλάβουμε να γεράσουμε μαζί άραγε;

"Σ΄αγαπώ και το ξέρεις"... "και συ".

Για ένα κοινό σκοπό

Επιστροφή στα Νοιώθω

Έshει καιρό να γράψω. Έshει καιρό να ανοικτώ γενικά γιατί έτσι έμαθα να χειρίζομαι τον πόνο τζιαι την μεγάλη θλίψη. Κλείω τα μέσα μου τζιαι αφήνω σιγά-σιγά να βγουν όσα νοιώθω... διαφορετικά τυλίουμαι τζιαι χάνουμαι μες τον πόνο τζιαι δεν μπορώ τον αντιμετωπίσω.

Έτσι και τώρα. Άφησα σιγά-σιγά τον εαυτό μου να νοιώσει. Πάντα χαηδεύκω την ψυshή μου τζιαι καλοκρατώ την γιατί εν ταλαιπωρημένη τζιαι έμαθε μου τους τρόπους που έshι ανάγκη να την χειρίζουμαι. Η μάμμα μου εν του στυλ που κλαίει με το κάθε τι τζιαι θέλει συνέχεια να της επιβεβαιώνουν συναισθήματα κλπ κλπ. Εγώ πάντα επάθαινα υστερία με έτσι στυλ... ένοιωθα ότι εξαναγκάζει με να δείχνω πράγματα που, ενώ τα νοιώθω, εν μπορώ να τα δείχνω κάτω που έτσι συνθήκες... θέλω την ώρα τζιαι τον χρόνο μου. Δύσκολο να είμαι όπως είμαι την στιγμή που τζιαι τζείνη πονεί τόσο τζιαι μόνον εμένα έshι. Άρα έπρεπε να βρω ένα τρόπο να χειρίζουμαι τζιαι τούτη την κατάσταση...

Συμπέρασμα - εκαταπιέστηκα γενικώς όσο δεν έπαιρνε άλλο. Ετέντωσα τα νοιώθω μου, τα θέλω μου, τις ανάγκες μου τζιαι αποφάσισα - επιτέλους - να τα αφήσω ελεύθερα. Έκατσα τζιαι έκαμα μια κουβέντα - νοερή - με τον παπά μου. Είπα του πως μου λείπει τζιαι αποφορτίστηκα επιτέλους. Εμίλησα μετά με την μάμμα μου τζιαι είπα της πως την αγαπώ (έλεος πιόν... έπρεπε όμως) αλλά συνεχίζω να είμαι η Ρουθ_whatever τζιαι δεν μπορώ να το λέω τζιαι να το αποδεικνύω ούλλη την ώρα... Ισχύει η προσωπικότητα τζιαι ο χαρακτήρας που είχα τόοοοσα χρόνια. Εμίλησα τζιαι με την σχέση μου (που μου στάθηκε απεριόριστα σε όλα όσα πέρασα) τζιαι είπα της τις "τρέχουσες" ανάγκες μου - και εξηγώ: υπό κανονικές συνθήκες έχω την ανάγκη να γεύουμαι την ζωή, τις ομορφιές της και ότι ωραίο έχει να μου προσφέρει. Όταν νοιώσω τον θάνατο τόσο κοντά μου και γύρω μου έχω αυξημένη ανάγκη - πελλανίσκω κοινώς - να νοιώσω ακόμα πιο πολύ την ζωή, την ενέργεια, τον ήλιο να με γεμίζουν.... γιατί, πόσο ακόμα θα μπορούμε να νοιώθουμε έτσι; Ποιός ξέρει! Άρα, όσο έχω την ευκαιρία έχω ανάγκη να Νοιώθω. Εκατάλαβε (η σχέση μου). Πάντα το ήξερε φυσικά, αλλά το εμπέδωσε. Τις τελευταίες μέρες έκανε αυξημένες προσπάθειες για να με ευχαριστεί... η προσπάθεια εκτιμείται. Κάτι λείπει όμως, αλλά πάλι λέω, δεν είναι του παρόντος να το αντιμετωπίσω... σύντομα όμως... σύντομα (ξέρω έshι μήνες που το λέω...).

Α, και κάτι που δεν χρειάζεται βελτίωση, προσπάθεια τζιαι ειδικούς χειρισμούς - Η δουλειά μου είναι μια πηγή χαράς και ικανοποίησης. Πολύ σημαντικό αυτό που αμέλησα να σας ενημερώσω. Η ιδιοκτήτρια και μοναδική συνεργάτης μου (! ) είναι ε-ξ-α-ι-ρ-ε-τ-ι-κ-ή! Έκλεισα ήδη δύο μήνες κοντά της και είμαστε περισσότερο φίλες παρά εργοδότρια/συνεργάτης. Συνεννοούμαστε τέλεια (πτου-πτου) τζιαι λέμε πόσο τυχερές είμαστε που βρεθήκαμε.

Επιστροφή λοιπόν στα νοιώθω. Γυμνάζω την ψυχή μου κάθε μέρα να νοιώθει και να γεύεται τις ομορφιές γύρω της. Η φωτογραφία στην αρχή αρχή είναι απο την αγαπημένη θάλασσα της Λεμεσού, σήμερα νωρίς το απόγευμα... έτσι γκριζωπή αλλά πάντα γαληνεμένη... όπως κι η ψυχή μου - ακόμα γκρίζα - αλλά γαληνεμένη.

Καλό μήνα σε όλους.