Κατα-σταλαξη

Είναι μέρες τώρα που σκέφτομαι και παρατηρώ, γι΄αυτό και η σιωπή. Ξαφνικά κάτι άλλαξε μέσα μου. Πέρασε το σαββατοκύριακο. Ήρεμα, αγαπημένα. Χωρίς ιδιαίτερη κινητικότητα... κι όμως. Κάτι άλλαξε μέσα μου. Ξαφνικά είδα το αγαπημένο πρόσωπο διαφορετικά. Ένοιωσα την αγάπη να με διαπερνά και να με γεμίζει. Ένοιωσα ότι η αγάπη είναι πολύτιμη και όχι τόσο συχνή σε κάποιες μακρόχρονες σχέσεις. Κάποτε μετατρέπεται σε συνήθεια, εξάρτιση. Η αγάπη αυτή με στηρίζει και με περιτρυγυρίζει χρόνια τώρα. Είναι δίπλα μου. Με αγαπά και με φροντίζει. Δεν θέλει να με βλέπει λυπημένη. Δεν μου μίλησε ποτέ άσχημα. Δεν με είδε ποτέ με "υφάκι" αμφισβήτησης.

Άφησα την ροή της αγάπης να με γεμίσει. Δεν ήθελα να βγω απο το σπίτι. Ήθελα να κάνουμε πράγματα μαζί μέσα στο σπίτι. Να συνυπάρχουμε. Ξαφνικά ένοιωσα ότι αυτή είναι η Σχέση μου. Ο Άνθρωπος μου. Ξαφνικά δεν ήθελα τίποτε άλλο. Ήθελα να μείνω και να απολαύσω την πολυτέλεια που μου προσφέρθηκε τόσο καιρό τώρα, αλλά μόνο τώρα γύρισα και την είδα δίπλα μου.

Και τώρα μπορώ να το πω και να το εννοώ "Είμαι η Ρουθ και είμαι καλά" :)))

Στιγμές σαν κι αυτή

Είναι Στιγμές που ξαφνικά όλα αλλάζουν σχήμα και προοπτική.

Στιγμές που το τοπίο ξεθολώνει και φως μπαίνει κλεφτά από μια χαραμάδα.

Στιγμές που παίρνω ανάσα σαν να αλλάζει η σύσταση του οξυγόνου στην ατμόσφαιρα.

Φεύγει το άγχος.

Τίποτα δεν με νοιάζει - δεν προγραμματίζω, δεν περιμένω, δεν υπάρχει σημασία αν κάτι γίνει ή δεν γίνει.

Αιωρούμαι ψηλά στο ταβάνι του δωματίου και τίποτα απ΄όσα συμβαίνουν κάτω χαμηλά - ή δεν συμβαίνουν - δεν με αγγίζει, δεν με αφορά.

Κουκουλώνομαι την ηρεμία μου, σ΄Εμένα, στο Εκτός από Μένα και φτερουγίζω μακρυά.

Εκεί που ανήκει η ψυχή... στο ΄Ολο, στο στρογγυλό αυτό Όλο.

Δεν ξέρω γιατί, αλλά στρογγυλό το φαντάζομαι, με ακτίνες χρυσοπορφυρές και γαλάζιες γύρω του... να με αγκαλιάζει και να με ασφαλίζει.

Είναι στιγμές που "είμαι η Ρουθ και είμαι καλά" κι ας χάσκει το άγνωστο και το κενό κάτω από τα πόδια μου.

Η προδιαγραφή της πορείας των πάντων με έχει χαλαρώσει επιτέλους.

Το βάρος εξατμίζεται και χάνεται στο Χρόνο, στο Τίποτα και στο Πουθενά.

Είναι Στιγμές... σαν κι αυτή τώρα.

Κρατώ, κρατάς, κρατά

Μου έστειλαν ένα emai.

Μιλά για τα περιττά πράγματα που φυλάμε στις ντουλάπες μας, επί χρόνια, χωρίς ποτέ να τα χρησιμοποιήσουμε... ρούχα, παπούτσια, αντικείμενα, όλα με την σκέψη ότι "ίσως μια μέρα χρειαστούν. Κι αν δεν τα έχω, αν δεν τα βρω... τι θα γίνει". Το μήνυμα προχωρά λέγοντας ότι πρέπει να απαλλαγούμε από τα περιττά, όχι μόνο αντικείμενα, αλλά και συναισθηματικές καταστάσεις που μας κρατούν... και δεν αφήνουν χώρο για το καινούργιο να μπει και να χωρέσει στη ζωή μας.

Να μην κρατούμε...

Πως γίνεται όμως αυτό; Δεν μας δίνει την μαγική φόρμουλα.

Όταν δυό ψυχές έχουν αγκριστρωθεί μαζί

Όταν κουβαλά η μιά την άλλη όπου πάει

Όταν αυτά που δεν ζήσαμε μας στοιχιώνουν και μας ακολουθούν βήμα βήμα

Όταν πίσω από κάθε όνειρο για το μέλλον βλέπεις μια μόνο μορφή

Όταν κάθε λέξη σκορπά συγκίνηση και φτερούγισμα στη ψυχή

τι στο καλό...

πως κρατηθήκαμε έτσι, μαζί, τόσα χρόνια ενώ είμαστε χώρια;

ΕπιΘυΜίες

Όταν κάτι φεύγει, το ψάχνεις

όταν το ψάχνεις, δεν το βρίσκεις

κι αν το βρεις, σου ξεγλυστρά

κι αν το πιάσεις, δεν είναι το ίδιο πια.



Όταν κάτι που σ΄έψαχνε σε βρίσκει

ξεχνά πόσο σε έψαχνε

επιστρέφει στο δεδομένο

επιστρέφει στη σιγουριά

χάνεται η επιθυμία

ξεχνιέται η απώλεια

Επιστρέφει το σίγουρο

και διώχνει την ανασφάλεια



Ποιά ήταν η επιθυμία;

Ποιός ψαχνόταν στην πορεία;

Tι ήθελε να βρει στ΄αλήθεια;

Τι του έλειπε πάντα;

Τι δεν θάχει ποτέ;

Η Γνώση του Βράχου

Σταθερός κι αμετακίνητος

παραδομένος στην υγρή πραγματικότητα

σε ασυνείδητες και μυστικές επικλήσεις

κάθε κόκκος σφυρηλατημένος

στην αλμύρα του Χρόνου

δεν αρνιέσαι την μοίρα σου

παρά την δέχεσαι με Γνώση


έχεις δει την Αλήθεια
να χαράζει
και να δύει

κι εσύ Υπάρχεις ακόμα

Στιγμές

Στη σοφή περιπλάνηση
Στου θεϊκού κόσμου τις ιδέες
Στη συνειδητή επιλογή
Της υγρής σπηλιάς

Οξυγόνο πλημμυρίζει
Οι μνήμες αφουγκράζονται
Χαράζονται μία μία
Ανεξίτηλες στα κύτταρα
Μυρωδιές στροβιλίζονται
Αισθήσεις από άλλους κόσμους
Να συνοδεύουν το διάβα μου
Υποσχέθηκαν

Εσύ κι εγώ
Δύο σε ξέχωρα κορμιά
Δύο χωρίς ταυτότητα
Δύο σε ένα
Ξένα

Στη στιγμή που μας ένωσε

Στα κοινά γνωρίσματα
Σ΄αυτό που απεχθάνομαι
Και σ΄αυτό που λείπει
Σ΄αυτό που δεν έζησα
Και σ΄αυτό που με καθρεφτίζει

Στη στιγμή που μας χώρισε

Ελπίδα μου χαρίστηκε τόση
Χαρακιά στων αιώνων τη μνήμη
Χαστούκι σκληρό
σε άγγιγμα τρυφερό

Στις ανάποδες του σύμπαντος τροχιές
Στα αστέρια που μου λέν καληνύχτα

Σε ότι μας ένωσε

το θάβω στη γη.

La vita e bella

Πρόσφερα στον Εαυτό αυτό που είχε ανάγκη

όπως μου το είχα υποσχεθεί.

Απόλαυσα ομορφιά που αποζητούσα εδώ και πολύ καιρό.

Ένα μικρό παράδεισο βουτηγμένο στο πράσινο

Θαύμασα πως γεννιέται και ανθίζει πολύχρωμη η ζωή

μέσα σε άγονους βράχους

πως με υπομονή μαζεύεται η γύρη

Πως η θάλασσα είναι πάντα όμορφη

και στην ηρεμία

και στην καταιγίδα

απόλαυσα το μεγαλείο της λεπτομέρειας

και γέλασα με την απλότητα των βημάτων

αποχαιρέτησα με προσωρινό φιλί το ηλιοβασίλεμα

και θυμήθηκα ότι ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα

...γι' αυτούς που θέλουν να τον βλέπουν.

Θυμήθηκα ότι Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ