Υπερβάσεις

Είμαστε στην τελική ευθεία του θεατρικού σεναρίου. Ξεκίνησα άψογα και στα 2/3 της πορείας κώλοσα ή κόλλησα για να'μαι πιο ευγενική (γιατί να είμαι δηλαδή;).

Περνούσαν οι βδομάδες, έστελλαν σενάρια οι υπόλοιποι, τίποτε εγώ. Απελπίστηκα! Πως να γράψω κωμωδία κι εγώ να ζω τραγωδία (τρόπος του λέγειν φυσικά, αλλά την μαύρη μου κατάθλιψη την είχα).

Έδωσα διορία στον εαυτό μου μέχρι την επόμενη φορά συνάντησης. Μιλώντας με κάποιο φίλο, μου είπε ότι "εδώ θα αποδείξεις αν τόχεις... να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να συνεχίσεις να γράφεις". "Ε, δεν τόχω" του απάντησα και το πέταξα από πάνω μου. Ανακοίνωσα και στους υπόλοιπους στο σεμινάριο ότι παραιτώ. Περιέργως ένιωσα απελευθερωμένη από μία ακόμα πίεση, στη συνέχεια όμως ένιωσα πολλή λύπη. Δεν μπορούσα να ησυχάσω. Δεν ήθελα να το αφήσω. Μου άρεσε τόσους μήνες που έκανα αυτή την προσπάθεια. Ανακάλυπτα όμορφες πτυχές του εαυτού μου. Έβρισκα μια κρυφή ελευθερία. Έπεσα με τα μούτρα στο γράψιμο. Μέσα σε 15 μέρες έκανα όση δουλειά δεν έκανα 3 μήνες. Άντε, ελπίζω σύντομα να το τελειώσω. Θα σας στείλω και προσκλήσεις όταν έρθει η ώρα να "ανεβεί"... και μετά θα σας γράφω ενδιάμεσα από τους σταθμούς μου στις διάφορες Ευρωπαικές χώρες (χα χα... εντάξει το παράκανα με αυτό το τελευταίο).

Μια μικρή-μεγάλη υπέρβαση. Ουφ επιτέλους... χάρηκα