Θέατρο

Οι μέρες περνούν γρήγορα. Κάνω τη νύχτα-μέρα, γιατί δεν με πιέζει κανένα ωράριο... τα καλά της ανεργίας :)

Πριν λίγες μέρες είχαμε παρουσιάσει τα θεατρικά σενάρια που γράψαμε η ομάδα θεατρικής γραφής του Ανοιχτού Θεάτρου. Τα δουλεύαμε 10 μήνες σχεδόν. Παρουσιάστηκαν μπροστά σε κοινό με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία και συγκινητικό να βλέπεις τα γραφόμενα σου να παίρνουν σάρκα και οστά. Χάρηκα πολύ με την ανταπόκριση που είχα από πολλούς φίλους μου που με τίμησαν πραγματικά με την παρουσία τους, αλλά και από άγνωστα πρόσωπα.

Το τελευταίο βράδυ, η ομάδα έμεινε λίγο πιο αργά στο θέατρο και τα λέγαμε....Δεθήκαμε πολύ σαν ομάδα. Εκφράσαμε ο ένας στον άλλο σκέψεις, αποκαλύψαμε κρυφά κομμάτια του εαυτού μας και τα βάλαμε σε δημόσια θέα. Δεν ήταν και λίγο αυτό. Απογοητευτήκαμε, εκνευριστήκαμε, τρομάξαμε, δειλιάσαμε, πεισμώσαμε... ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί. Το τελευταίο εκείνο βράδυ ήρθα αντιμέτωπη με το κομμάτι του εαυτού μου που αδυνατεί να αποχωριστεί. Τρομερά δύσκολο για μένα. Μισώ τις λέξεις "τέλος", "ποτέ ξανά", "αντίο", μισώ το τελευταίο βλέμμα, το τελευταίο χαμόγελο, την τελευταία σιωπή πριν κλείσει η πόρτα. Μου βγήκαν όλα τα ψυχολογικά μου στη φόρα όταν επέστρεψα στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Τα είδα πάλι κατάφατσα και καθυστέρησα λίγο περισσότερο από άλλες φορές να τα βάλω στη θέση τους... σαν να έβαλλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια αναμέτρηση, να δω αν έμαθε κάτι όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από όλων των ειδών και επιπέδων αποχωρισμούς.

Νομίζω κάτι έμαθα. Ή τουλάχιστον έμαθα να αντιμετωπίζω για λίγα περισσότερα λεπτά το φόβο της απώλειας πριν τον τακτοποιήσω επιμελώς στο συρτάρι του.