Life within me

Καλπασμός

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Fri, 20 Nov 2009 14:06:00 +0000

Τρέχω... καλπάζω μακριά

Τα αφρισμένα κύματα με κυκλώνουν

Ο παγωμένος άνεμος κτυπά το κορμί μου

Καλπάζω... δεν είμαι εδώ

Έχω φύγει μακριά... στην Ελευθερία

Νόρμαν

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Thu, 19 Nov 2009 10:25:00 +0000

Η μητέρα μου καθηλωμένη στο κρεβάτι εδώ και πολλές μέρες.
Το MRI έδειξε φοβερή οστεοπόρωση και ως εκ τούτου πολλά οστεοπορικά κατάγματα στη λεκάνη.
Δεν πρέπει να κινείται καθόλου για να μην γίνει κάτι χειρότερο - άσε που δεν μπορεί ούτως ή άλλως, λόγω πόνων.
Η εγχείρηση αποκλείεται λόγω ηλικίας, δυσκολίας εγχείρησης κλπ.
Κάνει θεραπεία με σπρέυ στη μύτη, υποτίθεται βοηθά (το έψαξα στο ίντερνετ και όντως υπάρχει!)
Δεν θα κάνει ενδοφλέβιες για να δούμε πρώτα πως αντιδρά σε αυτό...
Μακροχρόνια και τα δυό anyway.

Κάποτε απελπίζομαι... όπως τώρα.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο για να ανακουφιστεί.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να μπει σε μια κλινική να της κάνουν διάφορα (τι;)

Νοιώθω σαν τον Νόρμαν στο Ψυχώ... που προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή τη μητέρα του.
Ξέρω είναι τρομερός παραλληλισμός... γιατί η δική μου είναι ζωντανή και πολεμούμε για να γίνει καλά.
Αλλά, για κάποιο λόγο, νοιώθω Νόρμαν, γιατί I don' t let go ότι ό,τι γίνεται είναι το σωστό, αυτό είπε ο γιατρός... και θέλω κάτι άλλο... να γίνει αυτή που ήταν, να μην πονεί, να μην υποφέρει, να μην πεθάνει (τελικά) γιατί μετά από αυτήν, τι;

Ruth_black

Η εξαισίως αμφίρροπη ζωή

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Sun, 15 Nov 2009 21:51:00 +0000

Βρίσκω τη ζωή εξαισίως αμφίρροπη, με τρομερούς συγχρονισμούς, αναχρονισμούς, παιγνιδισμούς. Κάποτε ψάχνω να βρω τους λόγους για ότι συμβαίνει, τους παράλογους, ά-λογους νόμους που "παίζουν" αλλά και τους ανάλογους συσχετισμούς που επικρατούν. Άλλες φορές πάλι αφήνομαι σαν παιδί να με οδηγήσει, με εμπιστοσύνη το άγνωστο χέρι που με κρατεί, περπατώντας στο μονοπάτι που χαράζει, κλείνοντας τα μάτια και μετρώντας 5-10-15-20-25... και λέγοντας από μέσα μου "όταν ανοίξω τα μάτια θα δω, θα βρω, θα ξέρω".

Παρακολουθώ τη ζωή μου από μέσα, από ψηλά, απο κοντινά πλάνα.
Πως αλλού γεννήθηκα, αλλού βρέθηκα, άλλους συνάντησα, άλλους άφησα...
Συναισθήματα έφερα μαζί μου, ερήμην μου...
Όπλα δυνατά έστησα, έμαθα, χρησιμοποίησα...
Φρούρια έκτισα, τείχη μου έκτισαν, όλα τα πολέμησα, σε όλα αντιστάθηκα...
Δυνατή πάντα ήμουν, γινόμουν, καμωνόμουν...
Μάνα ήμουν, γινόμουν, καμωνόμουν...
Μα πάντα παιδί ήμουν, είμαι και θα είμαι

Που σε κήπους έπαιζα, ονειρευόμουν και αφηνόμουν.
Όνειρα έκτιζα, μακριά πάντα έβλεπα, σε αστέρια ανέβαινα.

Το σήμερα ζω, πατώντας στο χθες, ονειρεύομαι το Αύριο.

Στέκομαι

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 10 Nov 2009 21:20:00 +0000

Στέκομαι πάνω στον βράχο.
Το τοπίο γύρω άγριο αλλά ο αέρας δεν σφυρίζει πια μανιασμένος.
Τα μαύρα σύννεφα που σκέπαζαν τον ουρανό τώρα αφήνουν χαραμάδες απο φως να περνούν ανάμεσα τους...
Η θάλασσα κάτω απ΄τα πόδια μου απλώνει την άγρια ομορφιά της.
Τα κύματα έχουν χαμηλώσει και δεν κτυπούν πια στους βράχους.
Η πρώτη μεγάλη καταιγίδα έχει κοπάσει.

Στέκομαι πάνω στο βράχο.
Νοιώθω την αύρα της θάλασσας να μου σιγομουρμουρίζει μυστικά.
Γι΄αυτά που πέρασαν... γι΄αυτά που θα έρθουν.

Ανοίγω τα χέρια.
Την προσκαλώ να έρθει με ό, τι κι αν φέρνει μαζί της.

Στέκομαι
πάνω
στο βράχο.

Ανα-συγκρότηση

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Sun, 08 Nov 2009 23:39:00 +0000

Έμεινα στη σιωπή για αρκετές μέρες...

Οι διεργασίες έγιναν όλες μέσα μου.

Αυτή η βδομάδα θα είναι ένα καλό τεστ εφαρμογής των όσων Έμαθα, Άκουσα, Αφουγκράστηκα.

Καλή βδομάδα.

Ελεύθερη πτώση

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 03 Nov 2009 21:56:00 +0000

Μεσάνυκτα και πάλι. Ώρα συνάντησης με τον εαυτό μου και ανακαλύπτω ότι κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι η καλή (σύντροφος, κόρη, συνάδελφος), η ορθή, η θετική, η πρόσχαρη, η υπομονετική, η καλοδιάθετη, η συνετή, η ισορροπημένη, η αφοσιωμένη, η τακτική, η οργανωμένη, η πανταχού-παρούσα, η σε όλους ώμος-για-κλάμα, η δεν-πειράζει-ξέρω-ότι-δεν-το-εννοούσες, η μητέρα τερέζα που δεν είναι-ακόμα-τέζα...

Άντε το χάλασα πάλι με το χιούμορ μου...

Όμως η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα και θέλω να είμαι όπως νοιώθω κι όποιος με αντέξει κι εμένα... έτσι εκδικητικά για να δούνε όλοι τον νόστο! Γκρινιάρα, δύσκολη και όλα τα αντίθετα επίθετα στην πιο πάνω λίστα...

Τουλάχιστο τόγραψα και ξέσκασα κάπως... κάτι είναι κι αυτό.

Άντε καληνύκτα και πάλι...

Καληνύχτα...

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Mon, 02 Nov 2009 23:06:00 +0000

... και όνειρα γλυκά!

Έχει η ζωή γυρίσματα

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Thu, 29 Oct 2009 22:08:00 +0000

"Η ζωή τα'φερε έτσι και δεν..." Πάντα στεκόμουν απέναντι σε τέτοιες φράσεις και τους έδινα ένα χαστούκι σαν ένδειξη αντίστασης. Δεν διανοούμουν να δεχθώ μοιρολατρικά ό,τι η ζωή φέρνει. Ποιά είναι η ζωή και οδηγεί δηλαδή τις αποφάσεις, τα θέλω και τα νοιώθω μου; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που ορίζει τη ζωή; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που θέτει στόχους, σημεία αναφοράς και τα κατακτά... κάποτε πιο γρήγορα, κάποτε πιο αργά, σημασία έχει να φθάσεις τον στόχο.

Μεγαλώνοντας, αρχίζω και κοιτάζω προς τα πίσω. Και να λοιπόν, που η ζωή πράγματι τα΄φερε έτσι... Υπάρχει ένας τόνος πίκρας σ΄αυτό που λέω - σίγουρα. Γιατί κάποτε νοιώθω ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ποιός μπορεί όμως να πει με σιγουριά πότε χάνεται ο χρόνος, ή πότε απλά δουλεύει για μας; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να στρέψεις το κεφάλι πίσω και να αξιολογήσεις τον Χρόνο; Υπάρχει ταυτόχρονα και μια ώριμα συνειδητοποιημένη ηρεμία... γιατί μπορεί η ζωή να τα'φερε έτσι, αλλά εγώ ακόμα βάζω τη δική μου ένδειξη αντίστασης και προσθέτω, "προς το παρόν"... γιατί η ζωή δεν έχει τελειώσει, αλλά συνεχίζει...

Κι η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.

Άνθρωποι

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Thu, 22 Oct 2009 21:12:00 +0000

Κάποιους ανθρώπους όσος καιρός κι αν περάσει να βρεθούμε, όταν συναντηθούμε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Κάποιους άλλους δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ.

Κάποιους τους βλέπω για να κρατήσω τις δικές τους ισορροπίες - sorry to say this!

Κάποιους τους βλέπω, δήθεν για εκείνους, αλλά περισσότερο τελικά για μένα - είμαι συνειδητοποιημένη αλλά έχω τη συνήθεια να παίζω μαζί μου κρυφτό - γιατί ακόμα το κάνω; άβυσσος...

Κάποιους θέλω να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...

Κάποιους κάνω πολύ καιρό να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...

Κάποιους τους βλέπω και φωτίζεται η ψυχή μου, ο ήλιος λάμπει στο πρόσωπο μου κι η καρδιά μου ζεσταίνεται για πολλούς επερχόμενους χειμώνες.

Κάποιους τους βλέπω και η μιζέρια τους έρχεται απειλητικά να με αγκαλιάσει, να με μαυρίσει και να με πνίξει... τρέχω τότε μακρυά να καλυφθώ στην αυτοπροστασία μου.

Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - χωρίς επιλογή.

Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - από επιλογή.

Πόσες διαφορετικές επιδράσεις έχουν οι άνθρωποι που γνωρίζουμε τελικά στη ζωή μας...

Εικόνες

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 20 Oct 2009 20:11:00 +0000

Κυριακή - βαφτίσια: Μα γιατί μέσα στην κάψα του ήλιου, στους 35 βαθμούς, καταμεσήμερο, έχουν φορέσει όλες οι κυρίες τα λαμέ φαντεζί φορέματα, με τους φιόγκους, με τα στρας και με τρεις σειρές μαργαριτάρια στο λαιμό; Βράδυ σε δεξίωση δηλαδή τι θα φορέσουν; Απορία...

Δευτέρα - έκθεση φωτογραφίας: πόσο χάλια οι εκτυπώσεις σε, έστω, ερασιτεχνικές φωτογραφίες! Μα να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να σε συμβουλεύσει. Σε είδα και σένα πρώτο μου σκίρτημα -σαν κλωτσιά στο στομάχι θυμάμαι και μετά είδα τον κόσμο με τα αληθινά του χρώματα- που κουβαλάς την αρρώστια και αγωνίζεσαι χρόνια τώρα και την νικάς όπου κι αν ξεφυτρώνει. Πόνος μαζί με αγάπη σε αγκάλιασαν τρυφερά... να μην χανόμαστε τόσο και να βρεθούμε για καφέ είπαμε και οι δύο... αυτό δεν λέμε πάντα;

Τρίτη - καθαρισμός προσώπου: ανακάλυψα αυτή την νέα -καινούργια- αισθητικό δίπλα από το σπίτι μου. Με μια νέα τεχνική, καθαρίζει το πρόσωπο χωρίς τα γνωστά τσιμπηματάκια. Περνά μια μεταλλική σπάτουλα πάνω από όλο το πρόσωπο και αυτόματα καθαρίζει! Δεν σας κοροιδεύω, αλήθεια γίνεται!! Μετά μου πέρασε οξυγόνο πάνω σε όλο το πρόσωπο και αυτό το αναγάγω σε πνευματική εμπειρία. Μέσα από ένα εργαλείο ρίχνει παγωμένο αέρα - να σας πω μείον 10 βαθμούς κελσίου, θα είναι λίγο! Νοιώθεις ότι ζεις στους αιώνες των παγετώνων. Οι μνήμες με ταξιδεύουν μέχρι εκεί. Φοβερό συναίσθημα. Νομίζω πηγαίνω μόνο γι΄αυτό. Σήμερα ήταν η δεύτερη φορά που το έκανα και πάλι ένοιωσα ακριβώς το ίδιο. Μου φυσούσε ο παγωμένος αέρας των οροσειρών και με παρέσερνε μαζί του σε ταξίδια αιώνων... μετά από αυτό έκανε σύσφιξη. Συνολικός χρόνος 30 λεπτά. Θα το κάνω 6 συνεχόμενες φορές! Γιατί;; Επειδή είμαι 40+ (έτσι το λένε πια) και επειδή το χρωστώ επιτέλους στον εαυτό μου. Α μα πια!

Κάπου ενδιάμεσα: Ο πελάτης έπαθε κρίση στις 12.55 και ήθελε να αλλάξω όλες τις φωτογραφίες που στείλαμε στα περιοδικά με τα προιόντα του τρεις μέρες πριν. Το περιοδικό ήταν ήδη στο τυπογραφείο. Τις έστειλα. Μου είπαν δεν θα τις αλλάξουν. Τις έστειλα (ξέρω ότι το ξαναείπα). Ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο. Ακόμα κι όταν είναι στενόμυαλος, αππωμένος και κα(κ)λομαθημένος από το γραφείο του. Ο πελάτης, να πάει να κάμει μια ψυχοθεραπεία άμεσα γιατί είναι μέσα στην νεύρωση και δεν μπορώ να του το πω. Το είπα εδώ όμως, και κάτι είναι κι αυτό! Άρχισα να ονειρεύομαι μίνι ταξίδι, από τώρα μέχρι τον Μάρτιο έβαλα όριο του εαυτού μου... πιθανότατα μετά τον Ιανουάριο για πολλούς και διάφορους λόγους. Ψώνισα ρούχα χειμερινά (μήπως έτσι αλλάξει ο καιρός; μπα... καίνε οι πέτρες), αγόρασα κι άλλα ψηλοτάκουνα για τις επόμενες βραδινές εκδηλώσεις! Παθαίνω μίνιμουμ μία κρίση την ημέρα με την μάνα μου που είναι out of control και προκαλεί διάφορα προβλήματα στην υγεία της από μόνη της και δεν αντέχω να το βλέπω να συμβαίνει. Προσπάθησα να επικοινωνήσω μέσω του skype με τον κολλητό μου στο Λονδίνο, την κουμπάρα μου στην Αθήνα και την βαφτιστικιά μου στη Γερμανία, χωρίς αποτέλεσμα. Διάβασα όσα πιο πολλά blogs μπορούσα. Οι περισσότεροι σε μεταβατικές περιόδους. Άντε να μας μπει (πως τα λέω...) ο χειμώνας να μπορούμε να ενταχθούμε και σε μια περίοδο τέλοσπάντων... Αυτά τα ενδιάμεσα μας έχουν τρελλάνει όλους μου φαίνεται.

Όταν η άμμος γίνεται Τέχνη

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Wed, 14 Oct 2009 20:04:00 +0000

Ονομάζεται Kseniya Simonova, είναι 24 χρόνων και κατάγεται από την Ουκρανία. Η τέχνη που χρησιμοποιεί ονομάζεται Sand Animation - χρησιμοποιώντας δηλαδή με μοναδικό τρόπο την άμμο, δίνει κίνηση στις εικόνες και εξιστορεί με τον πιο παραστατικό τρόπο τις τραγικές συνέπειες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα της.

Είναι η νικήτρια του διαγωνισμού You've got Talent 2009 στην Ουκρανία και έλαβε μέρος για να βοηθήσει με το έπαθλο των $130,000 ένα παιδί να κάνει μια σοβαρή εγχείρηση.

Γεύσεις

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Mon, 12 Oct 2009 09:05:00 +0000

Είδα τη φύση, φρέσκια, ολοζώντανη να με προσκαλεί... να με καλεί να μην ξεχάσω τη Ζωή την ίδια και τις ομορφιές που τόσο απλόχερα προσφέρει στα διψασμένα μάτια και ψυχές.

Ρούφηξα τη γαλήνη της θάλασσας πίνοντας ένα freddo espresso και αφήνοντας το βλέμμα να ταξιδέψει μέχρι το τέλος του ορίζοντα... εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό.

Στο πουθενά και στο τίποτα είπα ν΄αφήσω για λίγο τις σκέψεις και τους ισολογισμούς της καρδιάς.

Ούτε στο χτες, ούτε στο αύριο.

Στο σήμερα μόνο.

Τόσοι προβληματισμοί προς τι;

Να ξεκουραστεί η σκέψη κι η καρδιά για την βδομάδα που ήδη μπήκε.

------------------------------------------------------------------------------------------

Είδα κι εσένα.

Μια απόμακρη γεύση των παλιών μόνο στη θύμιση μας πια... σ΄ένα χαμόγελο-διαπίστωση.

Μα τίποτα να μην μένει από τόσους μεγάλους έρωτες, παρά η αγάπη μόνη της, ατόφια... λίγο όμως είναι αυτό;

-------------------------------------------------------------------------------------------

Μίλησα και σε σένα.

Που σε περιμένω σήμερα να'ρθείς... αγάπη που στηρίζεις και καλύπτεις με τις φτερούγες σου τόσα και τόσα συναισθήματα, λάθη και αδυναμίες.

Κι εγώ εδώ, σ΄ένα δίστρατο χωρίς ενδοιασμούς πια, με τον τόξο να δείχνει προς την μια μόνο κατεύθυνση - γιατί η άλλη οδηγεί μόνο σε αδιέξοδο...

-------------------------------------------------------------------------------------------

Άντε και καλή βδομάδα νάχουμε!

Περιπλοκές

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 06 Oct 2009 21:46:00 +0000

Περιπλοκές στις ζωές... πως μπλέκονται οι δρόμοι κάποτε; Είτε εξαιτίας επιλογών, είτε ερήμην σου, η ζωή αποφασίζει... κι εσύ χάνεσαι σε παρόδρομους ψάχνοντας για Το μονοπάτι που θα σε βγάλει στο φως.

Στην Κ που πρόσφατα παντρεύτηκε κι ακόμα διερωτάται αν σωστά έπραξε μετά από τόσα χρόνια single life.

Στην Ν που έζησε ότι ονειρεύτηκε και τόχασε μέσα από τα χέρια της, θύτης και θύμα ταυτόχρονα, ζει την ψευδαίσθηση του παλιού μέσα από λίγες στιγμές μοιράσματος.

Στη Χ που μόνη κάθεται και -ίσως- αναρωτιέται πως ήρθε έτσι η ζωή... πως είχε μια κόρη και την έχασε... πως την βρήκε και την ξανάχασε.

Στη Ξ που επίσης μόνη κάθεται και αναρωτιέται πως ήρθε έτσι η ζωή... που αλλιώς την ονειρευόταν κοριτσάκι όταν πρωτοπαντρεύτηκε κι αλλιώς της βγήκε στην πορεία.

Στον Ν που έμαθε να μετρά τους ανθρώπους και τις σχέσεις με το μέτρο των σεξουαλικών επιδόσεων... που όσα χρόνια κι αν πέρασαν, μέσα από αμέτρητους συντρόφους, μετρά τις ώρες της μοναξιάς.

Στον Τ που όσα κι αν θυσίασε, οι πόρτες κλείνουν η μια μετά την άλλη και μετρά τα σπασμένα κομμάτια.

Στην Μ που όσα κι αν πέρασε, όσα κι αν ζύγισε με την καρδιά και το μυαλό, ακόμα μέσα μένει μια άδεια τρύπα.

Σε όλους που έχουν μπλεκτεί στα μονοπάτια της ζωής... υπομονή και θα βρούμε το φως

post-it

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Mon, 05 Oct 2009 21:42:00 +0000

Η ζωή μας : μικρά post-it κολλημένα στην κάθε μέρα.

ξυπνώ
νυστάζω
ετοιμάζομαι
ξεκινώ
πηγαινο-έρχομαι
σκέφτομαι
αναπολώ
τηλεφωνώ
νοιώθω
συντονίζω
αποσυντονίζομαι
διψώ
βαριέμαι
σταματώ
αρνούμαι
παίζω
ξεκινώ
πεινώ
τρώω
πηγαίνω
χαίρομαι
απογοητεύομαι
συντονίζομαι
αποσυντονίζω
βαριέμαι
φεύγω
χαλαρώνω
τρώω
οδηγώ
περιδιαβάζω
κουράζομαι
βαριέμαι
καταπιέζομαι
αντιδρώ
εκτονώνομαι
ηρεμώ
χαλαρώνω
χουχουλιάζω
γελώ
πίνω
τρώω
ψάχνω
βρίσκω
χαμογελώ
γράφω
νυστάζω

καληνύχτα

Αύριο μια καινούργια μέρα...

Μεταμόρφωση

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Thu, 01 Oct 2009 22:01:00 +0000

Κάνετε κλικ πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση.

Αλήθειες

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Mon, 28 Sep 2009 21:23:00 +0000

Μου αρέσει να κοιτώ τις αλήθειες κατάμματα... τις δικές μου αλήθειες και τις αλήθειες των άλλων που είναι άμεσα συνδεδεμένοι, οπόταν και επηρεάζουν άμεσα τη δική μου ζωή. Έχω κρατήσει όλες τις ευαισθησίες που είχα σαν παιδί και όμως... πολλές φορές τρομάζω με τον εαυτό μου και την αφοπλιστική ωμότητα με την οποία αντιμετωπίζω τις αλήθειες αυτές. Όσο πιο ωμά τις εμπεδώσω, τόσο πιο γρήγορα νοιώθω ότι τις επεξεργάζομαι και τις αφομοιώνω, τις δέχομαι και τις αποδέχομαι... και συνεχίζω.

Το θέμα είναι ότι, πολλές φορές -και πάλι- οι γύρω μου δεν είναι τόσο έτοιμοι να δουν τις δικές τους αλήθειες και εγώ αποδεικνύομαι πρόθυμη και σε εγρήγορση ώστε να τους τις υποδείξω με ωμότητα. Αυτό έχω συνειδητοποιήσει τελευταία - κάπως αργά ίσως - και ένοιωσα ότι είναι λάθος, τρόμαξα για νάμαι ειλικρινής. Τουλάχιστο όσο αφορά τρίτους, θα πρέπει να είμαι πιο προσεκτική γιατί δεν έχουν όλοι τις δικές μου... αντοχές.

Πόσο υγιής είναι άραγε αυτή η κατά μέτωπον αντιμετώπιση της αλήθειας και ο υπέρμετρος ζήλος να την υποδεικνύω σε όλους... mmm... it makes me wonder!

Δον Κιχώτης - Η τρέλα και η λογική

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Sun, 20 Sep 2009 12:08:00 +0000

Απόσπασμα από τη διασκευή της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης "Δον Κιχώτης" την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου, στη Λευκωσία:

Καρράσκο: "Αν εσύ είσαι τρελλός, εγώ δε θα σ΄αφήσω να τρελάνεις κι εμάς. Τη ζωή πρέπει να τη βλέπουμε όπως είναι πραγματικά."

Θερβάντες: "Όπως πραγματικά είναι... Ξέρεις πόσα χρόνια περιπλανιέμαι στην πραγματικότητά σας; Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τη ζωή όπως είναι πραγματικά; Τόσες όσες δεν μπορείς να φανταστείς. Πόνος, εξαθλίωση, πείνα και απίστευτη σκληρότητα. Είδα ανθρώπους να ταπεινώνονται τόσο, που να αναρωτιούνται γιατί γεννήθηκαν. Είδα φίλους μου να πεθαίνουν μέσα στην απελπισία. Ξέρεις τι έβλεπα στο βλέμμα τους την τελευταία τους στιγμή; Σύγχιση. Μια τεράστια απορία πλανιόταν στα μάτια τος. Γιατί; Δεν νομίζω ότι ρωτούσαν γιατί πεθαίνουν, αλλά γιατί έχουν ζήσει... Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιός μπορεί να πει τι είναι τρέλα και τι είναι λογική; Ίσως τρέλα μπορεί να είναι, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την "πραγματικότητα". Ίσως αυτό να είναι τρέλα. Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια. Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ' όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι."

Κούραση

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Mon, 14 Sep 2009 18:11:00 +0000

Κι ακόμα είναι Δευτέρα....!!!

Τακούνια

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Fri, 11 Sep 2009 13:07:00 +0000

Έφθασε και για μένα η στιγμή να φορέσω τακούνια... Μεγάλωσα πια (το γέλιο της αρκούδας μπορεί να πέσει εδώ). Λόγω ύψους (1.77) πάνε αμέτρητα χρόνια να φορέσω κάτι πιο ψηλό από φλατ παπούτσι. Η δουλειά μου εδώ και 7 μήνες απαιτεί κάποιες εμφανίσεις που απαιτούν κάποιο είδος εμφάνισης (πολλές απαιτήσεις πέσανε νομίζω).

Άντε αύριο καλοφόρετο το τακούνι.

Κάνω πρόβες περπατήματος μήπως γίνω ρεζίλι δημόσια!

Νομίζω ισορροπώ...

Και πρόβες άνετων κοινωνικών "στροφών"...

Quelle decadence mon Dieu!!!

(μετφρ. τι κατάντια Θεέ μου!!!)

Γλυκιά η Ζωή

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Sun, 06 Sep 2009 12:02:00 +0000

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών

Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μεσ'στις εικόνες του

Γύρω απ' την ολοπράσινη επιτυχία των φυλλων

Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες

Ενω η αθωότητα

Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα

Γλυκιά περιπέτεια

Γλυκιά η Ζωή

(Ελύτης - Του Αιγαίου)

και να που σ΄αγαπώ...

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 01 Sep 2009 15:34:00 +0000

Ένας ξαφνικός πόνος, μια περαστική αρρώστια - θέλω να ελπίζω, μια απόσταση που μας χωρίζει για λίγες μέρες και μου λείπεις τόσο. Μου λείπει κάθε τι δικό σου. Ακόμα και τα βρωμο-τσιγάρα που καπνίζεις και δεν ανέχομαι... ακόμα και η άπειρη σιωπή σου όταν εγώ θέλω να μιλώ ακατάπαυστα κι εσύ απαντάς μονολεκτικά στις χίλιες λέξεις που εκτοξεύω...

Και να λοιπόν που σ΄αγαπώ όσο δεν φανταζόμουν.

Να μου λείπει η κάθε μέρα μαζί σου, στο πήγαινε, στο έλα, στις κουβέντες, σ΄ένα χαμόγελο, σε μια ματιά.

Έλα σύντομα πίσω!

Κοίτα τώρα που θα βγω ΚΑΙ ερωτευμένη...

Χαμηλές Πτήσεις

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Fri, 28 Aug 2009 13:06:00 +0000

Λατρεύω τον Αρκά!!

Λατρεύω τον αυτοσαρκασμό του και το απίστευτο χιούμο του.

Δεν το έχω ξαναβρεί πουθενά και σε κανένα άλλο βιβλίο.

Πριν λίγα βράδυα διάβαζα και έτρεχαν τα μάτια μου από το γέλιο.

Τώρα διαβάζω τις Χαμηλές Πτήσεις (για χιλιοστή φορά)

Για όσους δεν ξέρουν, είναι η ιστορία ενός πουλιού και του πατέρα του.

Η μητέρα τους εγκατέλειψε.

Ο μικρός, χώνεται συνέχεια στον πατέρα και του σέρνει διάφορα...

Ο πατέρας είναι ολίγον... χάνος!

Απολαύστε

Υ.Γ. Άλλη φορά θα επανέλθω με... Λουκρητία - σε ζώνη ενηλίκων... :)

Καλό Σαββατοκύριακο!

Moving on

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Sun, 23 Aug 2009 12:26:00 +0000

Το παιχνίδι της ζωής θυμίζει το σκάκι - ανάλογα σε πιο τετράγωνο έχεις αρχικά τοποθετηθεί έχεις την δυνατότηtα ή μη των ανάλογων κινήσεων και κατευθύνσεων. Από τους κανόνες που σχεδόν πάντα είναι απαράβατοι και έτσι, άδικα ή από απλή τύχη, προδιαγράφει μια ολόκληρη πορεία ζωής.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που παλεύουν κόντρα στα "προδιαγραφέντα"... που δεν δέχονται μοιρολατρικά πορείες χαραγμένες... που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους γιατί τους ανήκει - σ' αυτούς και μόνο σ' αυτούς.

Μία ζωή και είναι δική Μου.

Η σκακιέρα ξετιλύγεται μπροστά μου. Απλώνομαι στα τετράγωνα της και κοιτάω μπροστά.

Next move...

Της ζωής το ταξίδι

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Wed, 12 Aug 2009 13:16:00 +0000

Ποίηση - Οδυσσέα Ελύτης

Μουσική - Ευανθία Ρεμπούτσικα

Video - aeriko2008

------------------------------------------------

...να φεύγουμε με ματιά πλατιά,

όπου ο κόσμος ξαναγίνεται

όμορφος από την αρχή

Ονειροπόληση

ruth_less2008@yahoo.com (ruth_less) — Tue, 04 Aug 2009 09:17:00 +0000

Μου αρέσει να ονειρεύομαι... να αφήνομαι στη στιγμή και να με παρασέρνει όπου εκείνη θέλει. Ποτέ δεν είχα μάθει να αφήνομαι. Πάντα κάτι να με "τρώει" μέσα μου, μια έγνοια, μια ανησυχία, ένα άγχος για το απροσδιόριστο αύριο.

Και ξαφνικά, εδώ και αρκετό καιρό, είμαι στο Σήμερα. Απολαμβάνω ότι φέρει η κάθε στιγμή και νοιώθω όμορφα. Το καλοκαίρι κυλά χαλαρά. Σε λίγες μέρες διακοπές και πάλι. Νοιώθω τον Σεπτέμβρη να πλησιάζει... την περίοδο των διακοπών να διασχίζει γρήγορα ζωή μου. Δεν με πειράζει. Όλα οι εποχές καλές και ευπρόσδεκτες. Φτάνει να νοιώθουμε καλά εμείς με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω και μέσα στη ζωή μας.

Ήθελα να σας ευχαριστήσω γιατί εδώ και ένα χρόνο μου κρατάτε συντροφιά. Με κάποιους ήρθα πολύ κοντά, με άλλους αντάλλαξα ενδιαφέρουσες σκέψεις και συμβουλές. Πολύ θα ήθελα να γράψω όλων τα ονόματα αλλά φοβάμαι μήπως αφήσω κάποιον πίσω και θα ήταν άδικο... γιατί από όλους πήρα κάτι. Συντελέσατε, κι ας μην το ξέρετε, σε αυτό που νοιώθω σήμερα. Μου κάνατε παρέα σε ώρες μοναξιάς και απελπισίας... κι ας μην το έδειχνα τις περισσότερες φορές. Σας ευχαριστώ και πάλι πολύ.

Θα επανέρχομαι και πάλι χαλαρά αυτές τις μέρες νομίζω. Οι μέρες το επιβάλλουν :) Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους.