Life within me

Της νύκτας

2012-01-11T00:11:00.003+02:00

Τις περισσότερες φορές πιστεύω αυτό που μου λένε, άσχετα αν ξέρω ότι πολύ εύκολα άνθρωποι μπορούν να υποδυθούν ρόλους και να φορέσουν προσωπεία... και λοιπόν; από τη στιγμή που δεν με βλάπτούν και το κάνουν για δικούς τους λόγους και ελλείψεις το αποδέχομαι. Μια φίλη μου λέει ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου". Εγώ υποστηρίζω ότι "όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Η αλήθεια φαντάζομαι είναι κάπου στη μέση.

Συνεχίζω να υπο-απασχολούμαι με το γράψιμο σε διάφορα περιοδικά. Το απολαμβάνω όσο το κάνω, ειδικά την τελευταία δουλειά που κάνω τώρα, αλλά δεν αποφέρει και τίποτα ιδιαίτερο. Περιμένω να αρχίσει το ανεργιακό τον άλλο μήνα. Ακόμα δεν έχω πανικοβληθεί. Βλέπω τι γίνεται γύρω, αλλά για κάποιο λόγο νοιώθω ήρεμη. Κάτι ετοιμάζεται που δεν ξέρω ακόμα. I feel it in my bones που λένε.

Έχω πάντα μια έκτη αίσθηση. Ένα καμπανάκι που κτυπά σαν τρελλό και με ξεσηκώνει.... Κάποτε για να κάνω κάτι, να προχωρήσω προς μια κατεύθυνση, να μετακομίσω (το έχω ζήσει κι αυτό). Τρομερές εμπειρίες όλες. Κατά καιρούς το καμπανάκι αυτό με έσωσε από διάφορες καταστάσεις και με έκανε να προλάβω άλλες τόσες.

Τις νύκτες κάθομαι αργά στον υπολογιστή. Ψάχνω διάφορα και ξημερώνομαι πολλές φορές. Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν γεμίζει με τίποτα. Ότι κι αν κάνω, όπου κι αν είμαι, όσους ανθρώπους κι αν έχω γύρω μου. Το ένιωσα πιο έντονα όταν βγήκα τις προάλλες με πολύ αγαπημένους φίλους. Χαμός γύρω... κι εγώ ένοιωθα να μην κολλώ.

Sad...

Άντε βρε... καλό βράδυ :)

Αγάπη

2011-12-25T03:04:00.004+02:00

Μόνο η Αγάπη μένει

όση δίνουμε

όση παίρνουμε

όση ζούμε

Καλά Χριστούγεννα

και Ευτυχισμένο Νέο Χρόνο!!

Θέατρο

2011-12-21T23:47:00.003+02:00

Οι μέρες περνούν γρήγορα. Κάνω τη νύχτα-μέρα, γιατί δεν με πιέζει κανένα ωράριο... τα καλά της ανεργίας :)

Πριν λίγες μέρες είχαμε παρουσιάσει τα θεατρικά σενάρια που γράψαμε η ομάδα θεατρικής γραφής του Ανοιχτού Θεάτρου. Τα δουλεύαμε 10 μήνες σχεδόν. Παρουσιάστηκαν μπροστά σε κοινό με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία και συγκινητικό να βλέπεις τα γραφόμενα σου να παίρνουν σάρκα και οστά. Χάρηκα πολύ με την ανταπόκριση που είχα από πολλούς φίλους μου που με τίμησαν πραγματικά με την παρουσία τους, αλλά και από άγνωστα πρόσωπα.

Το τελευταίο βράδυ, η ομάδα έμεινε λίγο πιο αργά στο θέατρο και τα λέγαμε....Δεθήκαμε πολύ σαν ομάδα. Εκφράσαμε ο ένας στον άλλο σκέψεις, αποκαλύψαμε κρυφά κομμάτια του εαυτού μας και τα βάλαμε σε δημόσια θέα. Δεν ήταν και λίγο αυτό. Απογοητευτήκαμε, εκνευριστήκαμε, τρομάξαμε, δειλιάσαμε, πεισμώσαμε... ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί. Το τελευταίο εκείνο βράδυ ήρθα αντιμέτωπη με το κομμάτι του εαυτού μου που αδυνατεί να αποχωριστεί. Τρομερά δύσκολο για μένα. Μισώ τις λέξεις "τέλος", "ποτέ ξανά", "αντίο", μισώ το τελευταίο βλέμμα, το τελευταίο χαμόγελο, την τελευταία σιωπή πριν κλείσει η πόρτα. Μου βγήκαν όλα τα ψυχολογικά μου στη φόρα όταν επέστρεψα στο σπίτι εκείνο το βράδυ. Τα είδα πάλι κατάφατσα και καθυστέρησα λίγο περισσότερο από άλλες φορές να τα βάλω στη θέση τους... σαν να έβαλλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου, μια αναμέτρηση, να δω αν έμαθε κάτι όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από όλων των ειδών και επιπέδων αποχωρισμούς.

Νομίζω κάτι έμαθα. Ή τουλάχιστον έμαθα να αντιμετωπίζω για λίγα περισσότερα λεπτά το φόβο της απώλειας πριν τον τακτοποιήσω επιμελώς στο συρτάρι του.

Άγγιγμα στο Αιώνιο

2011-12-13T01:05:00.003+02:00

Στα μάτια καθρεφτιζόταν ο έρωτας.

Αυτή η μαγική λάμψη που δεν υπάρχει καλούπι να την φτιάξεις από μόνος σου.

Είναι λαχείο και απλά κληρώνεται ο αριθμός σου.

Αυτή τη φορά είχε κληρωθεί ο δικός της.

Είναι ασύλληπτο πως κανείς δεν μπορεί να σταθεί ασυγκίνητος στη θέα του έρωτα.

Ακόμα και αν αφορά ένα παλιό πολυαγαπημένο πρόσωπο.

Ακόμα κι αν ήταν ότι πιο δυνατό είχες ζήσει κάποτε.

Αυτό το "κάποτε" που καθορίζει τη χρονική στιγμή - το παρελθόν.

Στο παρόν, υπάρχει μόνο ο έρωτας και το "κάποτε" δικαιούται στον παρόντα χρόνο απλά να κάθεται στο δικό του μακρινό θρόνο.

Η ψυχή μεγαλώνει με τα χρόνια και υπάρχει τόσος χώρος για τόσα πολλά.

Όπως κι η αγάπη, που αγκάλιασε τρυφερά τον έρωτα και ένιωσε να τον σκεπάζει κάτω από τα φτερά της τίποτα να μην τον πειράξει.

Οι ματιές διασταυρώθηκαν πολλές φορές.

Το παρελθόν έδωσε θέση στο παρόν.

Η αγάπη γονάτισε με σεβασμό στη θέα του έρωτα.

΄Αλλωστε αυτός είναι και ο ρόλος της Αγάπης.

Η ψυχή τώρα φτερουγίζει Ελεύθερη.

Όλα Υπάρχουν. Είναι.

Τίποτα δεν χάνεται.

Το Όλον.

Το Πλήρες.

Το Αιώνιο.

Στιγμή

2011-11-26T18:13:00.003+02:00

Υπάρχει στιγμή που όλα γύρω είναι τόσο ήρεμα

Δεν ακους τίποτε εκτός από την ανάσα της ζωής

Ζω σε αυτή τη στιγμή

Άκου...

Έχω hangover... πιάνει;

2011-11-07T23:42:00.003+02:00

Ακόμα δεν πρόλαβα να έρθω αντιμέτωπη με την πραγματικότητα του τι σημαίνει να είσαι άνεργος. Δεν πρόλαβα ούτε να ξεκουραστώ, ούτε να νοιώσω κενό... τίποτα. Έγιναν πολλά ταυτόχρονα που με αποπροσανατόλισαν από το μέσα μου.

Η τελευταία μέρα που διένυα στη δουλειά, ήταν η δεύτερη από τις δέκα μέρες σύνολο που φιλοξενούσα 2 αγαπημένα άτομα στο σπίτι από το εξωτερικό... Ταυτόχρονα, επειδή στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μου ψιλοένιωσα τον πανικό της ανεργίας, λίγες μέρες μετά, έκανα μιά κίνηση-γνωριμίας για να γράψω ένα κείμενο σε περιοδικό. Η κίνηση έπιασε, για ένα και μόνο τρισέλιδο, σε μια τόοοοσο εξευτελιστική τιμή που μ΄έπιασε τόοοοσο εξ απροόπτου... που δεν την αρνήθηκα. Ευτυχώς άνοιξα το στόμα μου και ζήτησα παράταση χρόνου για να το παραδώσω και έτσι μόλις έφυγαν οι φιλοξενούμενοι μου, βρέθηκα σκυμμένη πάνω από ένα κομπιούτερ να βγάζω τα σώψυχα μου για Χριστούγεννα, νοσταλγίες κλπ. Έκανα τα νεύρα της ζωής μου ενδιάμεσα για το βόλεμα των ΜΜΕ με τους εξωτερικούς συνεργάτες εν καιρώ κρίσης... ε ρε κρίση που μας πιάνει όλους πια σ΄αυτό τον τόπο!

Αύριο γράφομαι και επίσημα στους καταλόγους των ανέργων. Αν ακούσετε ότι ο αριθμός έχει ανέλθει στις 31,001, θα αναφέρονται σε εμένα. Εν τω μεταξύ, κάτι που δεν έχω διαβάσει να σχολιάζεται σε μπλογκ είναι και το εξής: ακούσατε κανένα να παίρνει τους τελευταίους μήνες ανεργιακό επίδομα; Έχω φίλη που κάθεται από τον Απρίλιο και έχει πάρει επίδομα μόνο για ένα μήνα! Ακούγεται ότι τα ταμεία είναι μείον και ΔΕΝ... Με ρωτούσε και η μάνα μου σήμερα αν θα μου δώσουν αύριο που θα πάω λεφτά!! Καλά, άλλο κεφάλαιο αυτό, δεν θα σχολιάσω.

Το Σάββατο πήγα και Μαζωνάκη. Όχι για να το γιορτάσω, δεν έφθασα και μέχρι εκεί!! Πήγα σχεδόν αναγκαστικά από μια παρέα φίλων που δεν δεχόταν το όχι για απάντηση. Να πω και την αλήθεια μου, δεν ήξερα και πολλά δικά του τραγούδια... μετρημένα στο ένα χέρι όσα ήξερα. Μετά όμως είπε και άλλα, γνωστά. Γινόταν ο κακός/καλός χαμός! Και η δικιά σας κατέληξε πάνω σε μια καρέκλα και χόρευε όλο το υπόλοιπο της βραδιάς. Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου..

Σας αφήνω, με ένα κατ' εμένα, έξυπνο που διάβασα σε ένα twitter "δεν έχω άντρα, δεν έχω μωρό, δεν έχω δουλειά. Έχω όμως hangover, πιάνεται για καλό;"

Ε, ρε που τα βρίσκω τόσα κέφια... hangover maybe?

Ελεύθερη πτώση

2011-10-24T18:56:00.002+03:00

Πολλοί εργοδότες θεωρούν ότι επειδή είμαστε σε οικονομική κρίση ο υπάλληλος θα ανέχεται τα πάντα. Εδώ και αρκετούς μήνες κάνω υπομονή γιατί όντως δεν είναι καιρός να χάνεις δουλειές. Όμως δεν άντεξα... έδωσα μόνη μου παραίτηση και φυσικά έγινε αποδεκτή (άσχετα αν έχυσε μαύρο κλάμα στην πορεία ο εργοδότης). Με το τέλος της βδομάδας, γράφεται και το τέλος στην δουλειά αυτή!!

Με τις υγείες μου και περαστικά τους... Ελπίζω να βρω κάτι να απασχοληθώ. Προς το παρόν, παρόλο που όταν σκεφτώ ότι ανήκω στους 30,000 ανέργους που ακούω καθημερινά παθαίνω πανικό, εντούτοις νοιώθω μεγάλη ανακούφιση και χαρά που σταματώ.

Enough is enough.

Αυπνίες

2011-09-22T21:54:00.004+03:00

Ανέκαθεν ήμουν άτομο που χρειάζομαι 7-8 ώρες ύπνο για να μπορώ να "λειτουργήσω".

Επίσης, ανέκαθεν ήμουν άτομο που κοιμάμαι μόλις βάλω το κεφάλι μου στο μαξιλάρι.

Ακόμα, μπορώ όταν θέλω να κοιμηθώ οπουδήποτε, οποιαδήποτε - σχεδόν- στιγμή.

Οι φίλοι μου με κοροιδεύουν γι΄αυτό, γιατί βασικά ζηλεύουν (κατά δική τους ομολογία!).

Τον τελευταίο καιρό νοιώθω συνέχεια κουρασμένη.

Κουράζεται ο οργανισμός μου από το αυξημένο άγχος, αυξημένες σκέψεις και όλα τα λοιπά αυξημένα.

Κάθε μέρα ονειρεύομαι τη στιγμή που θα επιστρέψω σπίτι από τη δουλειά για να χαλαρώσω, να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ.

Αμ δε...

Δεν μπορώ να χαλαρώσω, οπόταν ούτε και ξεκουράζομαι.

Το σύστημα μου υπερλειτουργεί σε βαθμό που αρνούμαι να ξαπλώσω για να κοιμηθώ.

Θυμούμαι χίλια δυό πράγματα για να κάνω, κυρίως στο computer και το τελικό αποτέλεσμα είναι να κοιμούμαι 4 ώρες κάθε βράδυ!

Η μηχανή όπου νάναι θα σπάσει.

Υπόσχομαι απόψε να επιβληθώ του εαυτού μου και να ξαπλώσω μέχρι τις 11.30.

Όποιος με δει να γράφω στο blog του μετά από το deadline μπορεί να διαγράψει το ποστ μου.

Ευχαριστώ.

Ανοικτό τετράγωνο

2011-09-19T00:19:00.003+03:00

Διαβάζω την προηγούμενη μου ανάρτηση.

Αναρωτιέμαι αν προκαλώ κάποτε τη ζωή με τα λεγόμενα μου...

"ανοικτός κύκλος με όποιες συνέπειες".

Καλωσορίσατε, περάστε κύριες συνέπειες...

Κρίση στη δουλειά και κρίση πάνω από το κεφάλι μου.

Νοιώθω να κρέμμεται σαν δαμόκλειος σπάθη...

Άμα κοπεί το λουρί, θα πάρει κεφάλι(α) / το δικό μου

Κρίση στο σπίτι.

Η οικιακή βοηθός θα πάει σύντομα την πολυπόθητη άδεια στη χώρα της για 3 βδομάδες.

Η αντικαταστάτρια κάνει "νερά"

Δεύτερη δαμόκλειος σπάθη

Θα πάνε κι άλλα κεφάλια αν κοπεί το λουρί.

Κρίση στη σχέση

Αυτή κρέμμεται μόνιμα από καιρό

Το σπαθί πηγαινοέρχεται σαν εκκρεμές

Θα κοπεί / δεν θα κοπεί

Παίζεται σαν μαργαρίτα που μαδάς και τελειωμό δεν έχουν τα φυλλαράκια της

Πόσα κεφάλια εδώ; Από ένα μέχρι δύο...

Κρίση και σε μένα.

Περνώ κλιμακτήριο και τρελλαίνομαι

Άγχος και κακή διαχείριση του λόγω όλων των εξωτερικών παραγόντων

Κατάθλιψη - παρόλο που δεν μου φαίνεται τώρα που γράφω,

ώρες ώρες βουλιάζω ως εκεί που δεν πάει άλλο.

Ούτε να μιλώ, ούτε να γράφω, ούτε να ακούω, ούτε να συμμετέχω.

Πλήρης αποχή.

Αν έλεγα "ανοικτό τετράγωνο" ίσως... θα έκανε διαφορά;

Επιστροφή

2011-08-22T15:45:00.002+03:00

Ένιωσα έντονη την ανάγκη να γράψω κάτι και να δηλώσω Παρούσα.
Θέλω να είμαι ένας ανοικτός κύκλος, με όποιες συνέπειες...
Μια ακτίνα που όλο τεντώνει και όλο φτάνει μακρύτερα...
Σε τι;
Σε ότι.
Πέρα στο άγνωστο, στο μέλλον, κοντινό ή μακρινό
Νοιώθω την κίνηση, τους ρυθμούς που εναλλάσονται

Αρμονία
Επιστροφή στο Τίποτα και στο Όλον

Relax...

2011-08-06T15:08:00.000+03:00

... για όσο

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Ανεμιστηράκι που δεν σβήνει

2011-07-25T11:23:00.004+03:00

Παρόλη την ομορφιά και χαλάρωση που μας πρόσφερε το ταξίδι στη Ρώμη, τα γεγονότα της Δευτέρας 11/7 μας ακολουθούσαν παντού. Δεν μπορεί κάποιος να κάνει switch off μπροστά σε τέτοιο μέγεθος τραγωδίας, που άγγιξε όλους ανεξαίρετα.

Επιστροφή στην Κύπρο με ένα μούδιασμα και, ακολουθεί κλισέ-φράση, προσγείωση στην αναπόφευκτη για όλους πραγματικότητα. Ενημερωθήκαμε από όλα τα διαθέσιμα μέσα για το μέγεθος του εγκλήματος, ζούμε από πρώτο χέρι αποκοπές ηλεκτρικού, συμμετοχή σε πορείες, τρέξιμο προς εξεύρεση ανεμιστήρων και σε επόμενο στάδιο ανεμιστήρων με μπαταρία!

Μέσα μου νοιώθω μια ηρεμία. Ναι, ορίζω τη ζωή μου και διεκδικώ με όποιο τρόπο μπορώ το δίκιο μου. Η κραυγή του δίκιου φωνάζει δυνατά μέσα μου και παράλληλα μια ήρεμη φωνή με υπερχυλίζει. Νοιώθω μια ανεξήγητη θετικότητα... σαν ένα ρυάκι που δροσίζει ξερά φυλλαράκια στις όχθες ενός ποταμού και ανάμεσα τους ξεπροβάλλει μια νέα δροσερή, ελπιδοφόρα, καταπράσινη ζωή.

Το εσωτερικό μου ανεμιστηράκι δουλεύει συνεχώς...

Η Αιώνια Πόλη

2011-07-07T11:46:00.002+03:00

Είπαμε να διαπιστώσουμε και μόνοι μας γιατί ονομάζεται η Αιώνια Πόλη.

Είπαμε να πάμε, μήπως κολλήσουμε αυτή την ιδιότητα και ζήσουμε αιώνια...

Αλήθεια δεν θα είναι boring να μην πεθαίνεις ποτέ;

Πως θα ζήσω χωρίς deadlines?

Πως θα με πιέζει ο χρόνος αν δεν έχει όριο;

Σίγουρα δεν θα φέρω εις πέρας καμμιά δουλειά έτσι... χα χα.

Θα τα ξαναπούμε σε... αρκετές μέρες.

Καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση σε όλους!!

Η οδοντόβουρτσα

2011-06-23T00:31:00.002+03:00

Η οδοντόβουρτσα είναι ένα πολύ χρήσιμο αντικείμενο. Κατακρίβεια δεν μπορώ να σκεφτώ ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν την χρησιμοποιά 2-3 φορές την ημέρα (fact 1)

Η οδοντόβουρτσα είναι το πρώτο αντικείμενο που φέρνει μαζί του ο/η σχέση όταν πρόκειται να συγκατοικήσει ή όταν anyway έχει την πρόθεση να μένει κάποιο/α βράδυ/α (fact 2)

Η οδοντόβουρτσα είναι το τελευταίο αντικείμενο που θα πάρει κάποιος/α μαζί του/της όταν θα χωρίσει από μία σχέση. Ουσιαστικά, η "αναχώρηση" της οδοντόβουρτσας από το σπίτι, υποδηλώνει και τον οριστικό χωρισμό (fact 3).

Όταν η επι-μακρό πρώην σχέση σου έρχεται να σε επισκεφθεί "φιλικά" και φεύγοντας ανακαλύπτεις την οδοντόβουρτσα της νυν-σχέσης σου αναποδογυρισμένη, δίπλα ακριβώς απο τη δική σου που στέκει ολόρθα... δικαιούσαι να σκέφτεσαι (fuck ακόμα δεν το χώνεψε!!)

Υ.Γ 1. Ήξερε ποιά ήταν η δική μου γιατί με ρώτησε... όταν απαντούσα δεν φαντάστηκα τον λόγο!

Υ.Γ. 2. Φεύγοντας μου "επιβεβαίωσε" ότι έχουμε πια τελειώσει !(f...)

Αχ Ελλάδα...

2011-06-16T00:53:00.002+03:00

Δεν συνηθίζω να γράφω πολιτικά θέματα, ούτε να εκφράζομαι υπέρ ή κατά κάποιων. Τις περισσότερες φορές αφήνω το συναίσθημά μου να λειτουργεί και να με οδηγεί ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων. Δεν λέω, μια τοποθέτηση την έχω βεβαίως, αλλά ξέρω καλά ότι όποιος -ανεξαιρέτως- και να βρεθεί στην εξουσία, τις καταχρήσεις εξουσίας του θα τις κάνει.

Έτσι κι απόψε, δεν θα γράψω για πολιτικά. Θα γράψω όμως για ένα πόνο που νοιώθω μέσα μου εδώ και αρκετές μέρες και που κορυφώθηκε απόψε... γιατί βλέπω την Ελλάδα να κατρακυλά, ο απλός κόσμος να προσπαθεί να αντιδράσει και κανένας πια να μην μπορεί να τη βοηθήσει. Οι πολιτικοί αρχηγοί συνεχίζουν να τα ρίχνουν ο ένας στον άλλο και κανείς δεν τα βάζει όλα κάτω -θρόνους και διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις- για να σώσουν ότι ακόμα σώζεται. Κάθησα απόψε και έψαχνα να βρω -και δεν είναι και καθόλου δύσκολο βέβαια- εικόνες από την Ελλάδα, πανόμορφα τοπία, ανθρώπους χαμογελαστούς, να απολαμβάνουν τις ομορφιές της χώρας τους... και ένιωσα αυτό τον πόνο να με τυλίγει, σαν να έκλαιγα ένα δικό μου άνθρωπο, μια χώρα ολόκληρη.

Τι κρίμα πραγματικά για όλα όσα συμβαίνουν -και για όσα ΔΕΝ μπορούν πια να συμβούν- στην Ελλάδα.

Αχ Ελλάδα...

Υπερβάσεις

2011-05-31T21:39:00.002+03:00

Είμαστε στην τελική ευθεία του θεατρικού σεναρίου. Ξεκίνησα άψογα και στα 2/3 της πορείας κώλοσα ή κόλλησα για να'μαι πιο ευγενική (γιατί να είμαι δηλαδή;).

Περνούσαν οι βδομάδες, έστελλαν σενάρια οι υπόλοιποι, τίποτε εγώ. Απελπίστηκα! Πως να γράψω κωμωδία κι εγώ να ζω τραγωδία (τρόπος του λέγειν φυσικά, αλλά την μαύρη μου κατάθλιψη την είχα).

Έδωσα διορία στον εαυτό μου μέχρι την επόμενη φορά συνάντησης. Μιλώντας με κάποιο φίλο, μου είπε ότι "εδώ θα αποδείξεις αν τόχεις... να ξεπεράσεις τον εαυτό σου και να συνεχίσεις να γράφεις". "Ε, δεν τόχω" του απάντησα και το πέταξα από πάνω μου. Ανακοίνωσα και στους υπόλοιπους στο σεμινάριο ότι παραιτώ. Περιέργως ένιωσα απελευθερωμένη από μία ακόμα πίεση, στη συνέχεια όμως ένιωσα πολλή λύπη. Δεν μπορούσα να ησυχάσω. Δεν ήθελα να το αφήσω. Μου άρεσε τόσους μήνες που έκανα αυτή την προσπάθεια. Ανακάλυπτα όμορφες πτυχές του εαυτού μου. Έβρισκα μια κρυφή ελευθερία. Έπεσα με τα μούτρα στο γράψιμο. Μέσα σε 15 μέρες έκανα όση δουλειά δεν έκανα 3 μήνες. Άντε, ελπίζω σύντομα να το τελειώσω. Θα σας στείλω και προσκλήσεις όταν έρθει η ώρα να "ανεβεί"... και μετά θα σας γράφω ενδιάμεσα από τους σταθμούς μου στις διάφορες Ευρωπαικές χώρες (χα χα... εντάξει το παράκανα με αυτό το τελευταίο).

Μια μικρή-μεγάλη υπέρβαση. Ουφ επιτέλους... χάρηκα

Ταξίδι

2011-05-24T15:46:00.001+03:00

Με ένα ταξίδι στο βλέμμα θα ξεκινήσω
ίσως κάποτε φτάσω σε προορισμό

2011-05-18T15:56:00.002+03:00

Μετέωρη

όπως το βλέμμα που γαντζώθηκε στο παράθυρο

.......... ΠΗΔΑΑΑΑ!!!

The Story

2011-04-27T00:38:00.000+03:00

All of the lines across my face
Tell you the story of who I am
So many stories of where I’ve been
And how I got to where I am

But these stories don’t mean anything
When you’ve got no one to tell them to
It’s true, I was made for you

I climbed across the mountains tops
Swam all across the ocean blue
I cross over lines and I broke all the rules
But baby I broke them all for you

Oh because even when I was flat broke
You made me feel like a million bucks
You do, and I was made for you

You see the smile that's on my mouth
It's hiding the words that don't come out
And all of our friends who think that I'm blessed
They don't know my head is a mess

No, they don't know who I really am
And they don't know what
I've been through like you do
And I was made for you

All of these lines across my face
Tell you the story of who I am
So many stories of where I've been
And how I got to where I am

But these stories don't mean anything
If you've got no one to tell them to
It's true, that I was made for you

Oh yeah well it’s true, that I was made for you

Καλή Ανάσταση

2011-04-22T01:39:00.002+03:00

Χωρίς

2011-04-12T21:11:00.007+03:00

Με καθαρά χέρια

χωρίς κανένα δεκανίκι

ούτε πριν, ούτε τώρα

Μόνο καθαρή ματιά

χωρίς γκρίζο

χωρίς τίποτα γνώριμο

για αποκούμπι

Έτσι να βγει η ψυχή σεριάνι

να αναπνεύσει

ότι...

για όσο...

Αλλαγή

2011-04-05T16:06:00.004+03:00

Η κρίση είναι μια αλλαγή που προσπαθεί να συμβεί, είπε κάποτε κάποιος. Περνώ κρίση και περιμένω την αλλαγή ... χωρίς να κρατώ ομπρέλλα, να βραχώ από την κορυφή ως τα νύχια, να μου δροσίζει το πρόσωπο και το σώμα, να την αφήσω να με καθαρίσει... Μετά θα κουρνιάσω με το κεφάλι ακόμα ψηλά και θα στεγνώσω. Θα δω τις ακτίνες του ήλιου να με καλοσωρίζουν και θα'ναι μια καινούργια μέρα.

Όλα καλά...

2011-03-29T22:21:00.004+03:00

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή, που αν προχωρήσεις ένα βήμα μπροστά, περνάς μια γραμμή. Τότε όλα μπορούν να ανατραπούν κι αυτά που θεωρούσες δεδομένο, ξαφνικά δεν ισχύουν πια.

... και μετά όταν, ευτυχώς, το βήμα αυτό δεν γίνεται, ευγνωμονείς το Θεό, το σύμπαν, όλους και όλα και κατανοείς επιτέλους, ότι το ΜΟΝΟ σημαντικό σ΄αυτή τη ζωή, είναι η υγεία και να μπορείς να χαίρεσαι όλα όσα συνιστούν την απλή καθημερινότητα (που μέχρι πριν λίγο μουρμουρούσες και γκρίνιαζες ότι τη βαρέθηκες!).

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Μιά βδομάδα αγωνίας, σκέψεων, απολογισμών και προσευχών, μια βιοψία που ευτυχώς βγήκε αρνητική και μια νέα ευκαιρία, ΖΩΗΣ.

Μετά την ανακούφιση, το ξελάφρωμα, τις κωλοτούμπες που ήθελα να κάνω στον αέρα από τη χαρά μου, αλλά κρατήθηκα για να μην διαλυθώ εις τα εξ ων συνετέθην, τα ατέλειωτα γέλια και χαμόγελα ευτυχίας, το γράφω κι εδώ για να μην ξεχαστεί, ότι υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ασχολούμαι λιγότερο με τα μικροπροβλήματα και περισσότερο με τις χαρές που έχει η καθημερινότητα... και έχει πολλές πιστέψτε με.

Νάστε καλά όλοι :))))

Καρναβάλι

2011-03-07T17:04:00.003+02:00

Το ιστολόγιο μου αποφάσισε να γιορτάσει το Καρναβάλι μια κι η ιδιοκτήτρια του δεν το τίμησε καθόλου...
Βόσκησα πάντως μέχρι σκασμού σήμερα κι έτσι τήρησα κάποια έθιμα :)

Μπογιά

2011-03-01T15:43:00.003+02:00

Χρειάζομαι τα... φώτα σας:

εδώ και λίγες μέρες το μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου ένοιωθα ότι κάτι είχε σε ολόκληρη την επιφάνεια, χωρίς όμως να "βλέπω" κάτι.

Σήμερα έμαθα! Κάπου φαίνεται το είχα σταθμευμένο και ολόκληρο το αυτοκίνητο είναι "καλυμμένο" από μικρά μώρια πράσινης μπογιάς! Δεν φαίνονται με το μάτι... Μου το έδειξαν όμως όταν πήγα το πλυντήριο αυτοκινήτων και το σκούπισαν... ΠΡΑΣΙΝΟ!! Μου είπαν ότι μπορούν να το καθαρίσουν, αλλά θα πάρει τρεις ώρες και θα κοστίσει αρκετά!!

Θα σκάσω από το κακό μου... γκρρρ γκρρρ

Δημιουργία (2)

2011-02-12T12:01:00.002+02:00

Είμαι ενθουσιασμένη από τα μαθήματα συγγραφικής γραφής.
Δεν ξέρω πιο θα είναι το αποτέλεσμα βέβαια, αλλά φαίνεται όλα να εξελίσσονται πολύ καλύτερα απο ότι περίμενα.

Δίνω σάρκα και οστά σε νέους ανθρώπους.
Μια μικρή "θεά"... χα χα

Θα τα λέμε.
:)

Δημιουργία

2011-01-27T02:17:00.002+02:00

Χαίρομαι όταν μια μικρή σπίθα βάζει φωτιά μέσα μου.
Όταν ένα μικρό έναυσμα γίνεται αφορμή να ξεχυθεί ζωή και να ρέει.
Χαίρομαι γιατί μέσα απ΄όλα η ανάγκη της δημιουργίας ανασταίνεται ξανά και ξανά
και φέρνει μια νέα πνοή.
Δεν μπορεί, όλο αυτό κάπου θα καταλήξει
Κάποια στιγμή αυτό το καράβι
θα σταματήσει να ανεμοδέρνει στα ανοικτά και θα πιάσει λιμάνι.

Προς το παρόν αρμενίζει στα ανοικτά
Βλέπει την άκρη του ορίζοντα και ονειρεύεται
νέους κόσμους...

Αρχίζω μαθήματα θεατρικής γραφής
Σιγά που θα καθόμουν ήσυχη σε μια γωνιά!

Standing order

2011-01-20T21:56:00.002+02:00

Πως είναι δυνατόν να βάζει κάποιος standing order στην Τράπεζα και ο λογαριασμός να μην πληρώνεται (ναι, έχει λεφτά μέσα).

Τζιαί πόση αφασία να πιάνεις τον λογαριασμό κάθε δίμηνο, αυξημένο κατακόρυφα, τζιαι να μεν θωρείς μπροστά σου ότι γράφει ανάμεσα σε άλλα τη λέξη Καθυστερήσεις... τζιαι να μεν κάμνεις τζιαι τίποτε anyway (διαρροές δεν έχει -περί νερού ο λόγος- περισσότερη χρήση δεν γίνεται... εεε; πάρακατω;;)

Κάποτε νοιώθω ότι σε μένα συμβαίνουν ούλλα τα παράξενα.
Τραβώ τα φαίνεται.

Υ.Γ. O τίτλος επήαιννε για να "παίξω" με τις λέξεις. Δεν έχω όρεξη όμως απόψε. Άλλη ώρα. Καληνύχτα

Ξε-στόλισμα

2011-01-09T20:36:00.003+02:00

Κυριακή σήμερα και είπαμε να ξε-στολίσουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Μαζί μ΄αυτό ξε-στόλισα και την σχέση μας.
Την ξε-γύμνωσα και την παρουσίασα όπως ακριβώς την αισθάνομαι τον τελευταίο (πολύ) καιρό.
Στο θέαμα της κλάψαμε κι οι δυό.
Την άφησα εκεί να την βλέπουμε για αρκετές ώρες.
Μετά μαζέψαμε τα κομμάτια της και τα βάλαμε στη σακούλα μαζί με τα διάφορα κομμάτια του δέντρου.
Δεν ήταν ωραίο θέαμα και μας πονούσε να την κοιτάμε συνέχεια κατάμματα.
Κλάψαμε αγκαλιά και είπαμε να δούμε αν σώζεται κάτι
... αν η αγάπη είναι αρκετή.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν
και πολλές φορές η αγάπη δεν είναι αρκετή.
Φυλάξαμε όλα τα στολίδια στα ντουλάπια.
Είναι μεγάλα τα ντουλάπια και χωράνε
... δεν ξέρω η ψυχή μας πόσο χώρο έχει ακόμα
Στα χαλιά απέμειναν κάποια κομμένα φυλλαράκια δένδρου,
πολύχρωμες κλωστούλες από τα στολίδια
Δεν τα μάζεψα
Τα άφησα εκεί να υπάρχουν και να θυμίζουν τον χαλασμό

Να κοιμηθούμε αγκαλιά

2011-01-08T01:10:00.005+02:00

Τελευταία ακούω πολύ Βασίλη Παπακωνσταντίνου... οι μπαλάντες του με παίρνουν πίσω, όχι σε αναμνήσεις του παρελθόντος, αλλά πίσω σε συναισθήματα που έχουν χωθεί κάτω από τη συνήθεια και μισοσβηστεί από τη φθορά του χρόνου.

Άκουσα το πιο κάτω τραγούδι

Θυμήθηκα πως είναι να νοιώθεις έτσι... Πώς είναι αυτός ο χείμαρρος που σε κατακλύζει και σε συνεπαίρνει.

Τρόμαξα όταν το ένοιωσα. Το ξύπνημα των αισθήσεων με έκανε να νοιώσω ακόμα πιο έντονα το κενό... πληγώθηκα γιατί δεν νοιώθω έτσι εδώ και πολύ καιρό. Θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί άφησα τη ζωή μου να περνά έτσι... σαν ρυάκι σε προδιαγεγραμμένη πορεία. Πόνεσα μέσα μου γιατί υπάρχει τόση ζωή κρυμμένη που διψά να ξεχυθεί και να κατακλύσει τα πάντα στο πέρασμά της... γιατί κρύφτηκε; γιατί την έκρυψα;

Πεθύμησα τη Ζωή, τον Έρωτα.

Το ακούω συχνά αυτό το τραγούδι. Θέλω να κρατώ τον εαυτό μου ξύπνιο κι ας με σκίζει σαν μαχαίρι το ξύπνημα αυτό. Δεν θέλω να αφήσω να ξεχαστεί αυτή η θύμηση. Θέλω να με ξεσηκώνει μέχρι να αγανακτήσω και να αντιδράσω... μέχρι να πάρω τη ζωή μου στα χέρια μου και πάλι.

Προβληματισμοί

2011-01-07T01:09:00.005+02:00

Προβληματίζομαι κι εγώ, μες τις μαύρες νύχτες... οι περισσότεροι βλέπω ότι έχουμε αραιώσει με τα blogs κι αν και όποτε γράφουμε δεν λέμε και κάτι ουσιώδες. Το σκέφτομαι κι εγώ από καιρό για μένα. Όπως έγραψε και η Σταλαματιά τελευταία, εμένα πολύ με ξελάφρωνε να γράφω και να εκφράζομαι... ξεδίπλωνα τις σκέψεις και τα αισθήματά μου μπροστά σε άγνωστους ως επί το πλείστον, κι αυτό το έκανε πολύ πιο εύκολο να "μιλώ". Με τον καιρό, άρχισα να "προσέχω" τι και πως το λέω... κανένας δεν μου το επέβαλε βέβαια, σ΄όποιον αρέσουμε που λέει και το τραγούδι, αλλά εγώ μπήκα σε κάποια καλούπια - έχω αυτή την τάση δυστυχώς - και "πνίγηκα".

Αποτέλεσμα: γράφω αερολογίες, περί ανέμων και υδάτων, όχι ότι μου συμβαίνει και κάτι τρομερό ή ιδιαίτερα ενδιαφέρον, αλλά... σκεφτόμουν και πάλι "μα τίποτε δεν συμβαίνει, δεν με κάνει να "νοιώθω" για μέρες, εβδομάδες και μήνες ολόκληρους;" δεν γίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Μου αρέσει τόσο πολύ όταν διαβάζω ειλικρινή και αυθεντικά γραφώμενα άλλων... χωρίς επιτηδευμένες λέξεις και φαμφάρες... απλές, καθημερινές σκέψεις και σκηνές, πράγματα που με κάνουν να νοιώθω κάτι για μια στιγμή και με ξυπνούν, άσχετα αν πέφτω πάλι σε λήθαργο μετά.

Μετά σκέφτηκα ότι ίσως αυτό, να το κάνω και στην πραγματική μου ζωή - εκτός blog εννοώ - και τρόμαξα. Εννοώ ότι, ίσως να "χώνομαι" από τα νοιώθω μου νομίζοντας έτσι ότι θα είναι πιο ανώδυνη η πραγματικότητα. Εντελώς το αντίθετο αποτέλεσμα έχει βέβαια αυτό! Τελευταία όμως τα "νοιώθω" μου έχουν αρχίσει να ξεχυλίζουν... και δεν μαζεύονται. Ένα ποτήρι που ξεχυλίζει από νερό και η βρύση ανοικτή από πάνω του να το υπερχυλίζει συνέχεια... Ίσως γι΄αυτό ένοιωσα ότι θέλω να "αντιδράσω" και με το θέμα γραψίματος στο blog μου. Γιατί κάποια πράγματα δεν μπορούν να παραμένουν στάσιμα για πολύ καιρό. Χάνουν το νόημα τους. Ή θα αρχίσει πάλι να είναι τρόπος έκφρασης, ουσιαστικής για μένα ή δεν υπάρχει λόγος ύπαρξής του. Νοιώθω ότι όλοι μας χρειαζόμαστε διεξόδους μέσα από όσα περνούμε. Εμένα το γράψιμο πάντα με ξελάφρωνε... και πεθύμησα να νοιώσω και πάλι ο εαυτός μου σε όλα τα επίπεδα.

Ξαναρχίζω λοιπόν.

Ευχή

2011-01-04T23:28:00.003+02:00

Γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που

παρά να λένε άσκοπα λόγια, μιλάνε στη σιωπή
παραμένουν πεισματικά στο κλουβί
διψούν για ζωή και μετρούν το μηδέν τους
απαιτούν από άλλους χωρίς να δίνουν
περιμένουν ν΄αλλάξει η ζωή τους χωρίς να κάνουν κάτι
κάνουν πράγματα για χάρη και μόνο των εντυπώσεων που θα δημιουργήσουν
γεύονται ότι μικρό προσφέρει η ζωή με χαρά παιδιού
δεν θεωρούν δεδομένο ότι έχουν αλλά το απολαμβάνουν μ΄ευγνωμοσύνη
αγωνίζονται και προχωρούν παρά το βάρος που κουβαλούν
σπάνε τις αλυσίδες ακολουθώντας την ελευθερία

Το κάθε ένα και ένας άνθρωπος

Το κάθε ένα, ένας από μας

Νέος Χρόνος - ευχή μου για πληρότητα και ελευθερία ψυχής...

Χειμώνας

2010-12-12T23:39:00.002+02:00

Μέχρι να πω ότι επέστρεψα από το ταξίδι και ότι πέρασα όμορφο, ανανεώθηκα κλπ, πέρασαν κιόλας δέκα μέρες και πάλιωσε το νέο :)

Σήμερα μια άκρως χειμερινή μέρα που επιτέλους δικαιολογεί το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που στήθηκε εδώ και δύο βδομάδες και περίμενε υπομονετικά να συντονιστεί με τον καιρό. Πίνω τσάι λουίζα (κάνει καλό και στη χοληστερόλη που προσπαθώ να κρατώ σε χαμηλά επίπεδα εδώ και λίγο καιρό - ναι μεγαλώνω, σας το έχω πει αυτό το νέο;). Ακούω χαμηλά κλασική μουσική και δίνω στον εαυτό μου ακόμα μία ώρα για τα κείμενα του δεύτερου περιοδικού... Έχω ακούσει πολύ καλά σχόλια για την πρώτη έκδοση και είμαι πολύ χαρούμενη γι΄αυτό.

Προσπαθώ να χαλαρώνω και να προσφέρω στον εαυτό μου κάποιες μικρές καθημερινές χαρές, να επικεντρώνομαι στα καλά της ζωής μου και να προσθέτω αρκετή δόση θετικής σκέψης για τα υπόλοιπα... τα "ψιλοκαταφέρνω" προς το παρόν.

Καλό χειμώνα λοιπόν και καλή βδομάδα.

χωρίς τίτλο

2010-12-02T01:21:00.005+02:00

Πρώτα απ΄όλα να σας πω ότι έγραψα ολόκληρο κατεβατό με νέα... και κατά λάθος σβήστηκαν.. Τώρα πρέπει να τα ξαναγράψω και δεν έχω την ίδια "ρέντα".... αχ τι κρίμα... και τα είχα γράψει πολύ ωραία να πω την αλήθεια!:)

Συνοπτικά όμως: Άξιζε τελικά η αναμονή που ανάφερα στο προηγούμενο post γιατί άρχισα συνεργασία μετά από πολύ καιρό με ένα περιοδικό διακόσμησης. Ήδη παρέδωσα το υλικό και ήμουν και είμαι πολύ χαρούμενη γι΄αυτό. Περιμένω με αγωνία το αποτέλεσμα. (κλαπ, κλαπ, ευχαριστώ, ευχαριστώ!)

Το έτερο ήμισυ ήταν κρυολογημένο αυτές τις μέρες με συνέπεια να κολλήσω κι εγώ. Ευτυχώς το πέρασα εύκολα χάρι στα υπέροχα δυνατά αντισώματα μου (και σε ένα κάρο χάπια, σταγόνες, καραμέλλες για το λαιμό, τσάγια ακόμα και Vicks τρίφτηκα, και παρόλο που είναι μπανάλ, μου αρέσει η μυρωδιά και κάνει και καλό εδώ που τα λέμε!)

Έτσι φτάσαμε αισίως στο σήμερα που ξημερώνει σε λίγες ώρες κι εγώ εδώ, μέσα στην υπερδιέγερση να μην θέλω να κοιμηθώ... Η βαλιτσούλα όμως απέναντι μου θυμίζει ότι θα είναι μια μεγάαααλη μέρα και απείρως πιο μεγάλη η νύκτα που έρχεται... Αμέσως μετά τη δουλειά θα πάω αεροδρόμιο και είμαι πολύ χαρούμενη γι΄αυτό.. Λατρεύω τα αεροδρόμια και τις πτήσεις...

Νάστε φρόνιμοι και να μου προσέχετε... Θα τα πούμε και πάλι σύντομα.
Φιλάκια πολλά.

Λες;

2010-11-18T00:08:00.002+02:00

Σε αναμονή για κάτι.
Μόνο αυτό προς το παρόν.
Έτσι... για να σκάσετε μαζί μου!
Τι παρέα είμαστε στο κάτω-κάτω!!
Να σκάσουμε παρέα :)

κλικ

2010-11-10T23:13:00.003+02:00

Είναι αργή και δε συμφέρει στην εταιρεία. Η καινούργια παράγει τόση δουλειά, γρήγορα και θα είναι και επιχορηγημένη για 6 μήνες, χωρίς κόστος για την εταιρεία. Θα την απολύσω.

... Απολύθηκε

κλικ

Βαριέμαι, δεν θέλω να πάω για καφέ... δεν θέλω να βγω έξω, όχι δεν θα πάω εκεί, παίζω με τις ώρες παιγνίδι στο κινητό, ξεκουράζομαι έτσι, μα γιατί να βρεθώ με αυτούς... βαριέμαι.

... Βαριέται

κλικ

Μα πότε θα αλλάξει ο καιρός; Να μπει και κανένας πελάτης στο κατάστημα ν΄αγοράσει χειμερινά; Πότε θα βρέξει;

... Δεν βρέχει

κλικ

Είμαι στη κηδεία του άντρα της συμμαθήτριάς μας. Πριν 1 βδομάδα σε κηδεία φίλης 44 χρονών. Άσχημες μέρες. Εύχομαι νάσαι καλά αγάπη μου. Θα σου τηλ. Σε φιλώ.

...

κλικ

Λέω να ρθω λίγες μέρες να σας δω, σας πεθύμησα και το μικρό πολύ. Ναι το ξέρω ότι θα είναι σύντομο αλλά τόσο μόνο μπορώ. Θα τα προλάβω όμως όλα. Είναι οκ; Τέλεια!

... Απογείωση

κλικ

:))

Μεσημεριάτικες διαθέσεις

2010-11-04T22:10:00.005+02:00

Μου έτυχε κι αυτό...

Διαβάστε σκηνικό και πέστε μου αν έχω δίκιο...

Picture this, που λένε:

Γραφείο,δώδεκα η ώρα το μεσημέρι, να πρέπει να στείλω οδηγίες σε κάποιον μέσω email, να ακυρώσει άμεσα μια διαφήμιση, μην γίνει χαμός με τον πελάτη που άλλαξε γνώμη τελευταία στιγμή (γιατί πάντα όλα γίνονται τελευταία στιγμή, ιδέα δεν έχω!). Με τον συγκεκριμένο, νεαρός, γύρω στα 28-32, ανταλλάσω αρκετά email και μιλούμε στο τηλέφωνο 1-2 φορές τη βδομάδα, στο άνετο αλλά χωρίς περισσότερες κουβέντες.

Και του γράφω στο email: "Τάδε", παρακαλώ να ακυρωθεί η πιό πάνω διαφήμιση γιατί... μπλα μπλα.

Μου απαντά: Όπως διατάξετε Αρχηγέ.

Σκέφτομαι κι εγώ, μπας και του το είπα κάπως έντονα, με αγένεια, αυταρχικά; Και του ξαναγράφω email λέγοντας: "Τάδε" μου, εγώ φιλικά σου έγραψα το πιο πάνω μήνυμα... (και του σκάω κι ένα ιντερνετικό χαμογελάκι).

Μου απαντά: Κι εγώ φιλικά σου απάντησα... MASTER!

Γκλούπ! Ομολογουμένως, υπέστειν ένα μικρό σοκ!! Χα χα

Πέστε με φαντασιόπληκτη, πέστε με διαστροφική! Αν αυτό δεν ήταν σεξουαλικό υπονοούμενο, στο οποίο αν απαντούσα θα έπαιρνε ΤΙΣ διαστάσεις, θα σκίσω τα πτυχία μου (όχι κατ΄ανάγκη των σπουδών!)

Εννοείται, μούγκα εγώ!

Μα κι αυτός... στις 12 το μεσημέρι του ήρθε;

Η περιφραστική πέτρα

2010-10-31T23:55:00.004+02:00

Μίλα
Πες κάτι, οτιδήποτε
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφικτά
με την αοριστία.
Πες:
"άδικα"
"δέντρο"
"γυμνό"
Πες:
"θα δούμε"
"αστάθμητο"¨
"βάρος"
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη ζωή με τη φωνή σου.

Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Εκεί που τελειώνουμε εμείς
αρχίζει η θάλασσα.
Πες κάτι.
Πες "κύμα" που δεν στέκεται
Πες "βάρκα" που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.

Πες "στιγμή",
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
μη τη σώζεις
Πες
"δεν άκουσα"

Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους
έχουν ανταγωνισμούς
αν κάποια απ΄αυτές σε αιχμαλωτίσει
σ΄ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μια λέξη απ΄τη νύχτα
στην τύχη
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες "ολόκληρη"
Πες "ελάχιστη"
που σ΄αφήνει να φύγεις.
Ελάχιστη
αίσθηση
λύπη
ολόκληρη
δική μου.
Ολόκληρη νύχτα.

Μϊλα.
Πες "αστέρι" που σβήνει
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες "πέτρα"
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι ίσα ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ΄αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

"Κική Δημουλά"

Switch off

2010-10-27T00:52:00.004+03:00

Μισοξαπλωμένη στην πολυθρόνα κοιτάζει σταθερά την τηλεόραση. Χρόνια τώρα οι εικόνες στο κουτί συγχίζονται με τις άλλες, του μυαλού... και πεθαίνουν μόλις πατήσει επιλεκτικά το κουμπί της λήθης. Όλοι της φταίνε, κάποιοι άλλοι πάντα. Την αδίκησαν, την πέταξαν, την εκμεταλλεύτηκαν. Κι όταν πήρε τα "εφόδια" κι αυτή απ΄τη ζωή, πλήρωσε τους άλλους, όχι τους άλλους που έφταιγαν αλλά όσους έριξε η ζωή κι η μοίρα στο δρόμο της, με το ίδιο νόμισμα.

Κανένα δεν άφησε ποτέ να την αγγίξει. Σαν ύενα ρίχνεται σε όποιον την κοντεύει και δεν αναγνωρίζει τις καλές προθέσεις κανενός... Σαν αγρίμι τις νύκτες χώνεται βαθιά στην παλιά πολυθρόνα και δακρύζει με τις ταινίες.

Και μετά ΤΕΛΟΣ

Καληνύχτα

Ανύποπτου χρόνου και χώρου... σκίρτημα

2010-10-22T12:40:00.010+03:00

Περπατούσε μπροστά μου χωρίς να μπορώ να δω το πρόσωπό του. Ψηλός, με καλοσχηματισμένο σώμα, φαρδιούς ώμους - ένα στυλ περιγραφής παλιού Νόρα βίπερ για όσες είναι μιας κάποιας ηλικίας! Περπατούσε λίγο σκυφτά, με το ριγέ μπλε-άσπρο πουκάμισο να πέφτει κάπως χαλαρά και άνετα στο γεροδεμένο του σώμα. Παντελόνι γκρίζο και καλογυαλισμένα παπούτσια. Στο λαιμό ένα λουράκι μιας εταιρείας, φανέρωνε ότι πιθανόν μόλις είχε τελειώσει από κάποιο συνέδριο. Έψαχνε με προσοχή τα ράφια του σούπερμαρκετ, χωρίς άγχος, αφήνοντας να δείχνει ότι ήταν γνώριμη αυτή η συνήθεια. Μετά τον έχασα. Βρέθηκα και πάλι πίσω του στην ουρά για το ταμείο. Με έτρωγε η περιέργεια να δω το πρόσωπό του... Φανταζόμουν κάτι υπέροχο να ολοκληρώνει το ήδη υπέροχο πακέτο της "πίσω πλευράς".

Δεν έπεσα καθόλου έξω. Αντιθέτως. Μαύρα ίσια μαλλιά, προσεκτικά ατημέλητα, πλαισίωναν ένα πανέμορφα ανδρικό πρόσωπο με σχιστά μάτια και βαθύ βλέμμα... ότι πιο ωραίο έχω δει εδώ και πάααρα πολύ καιρό. Βοήθησε την κοπέλα στο ταμείο να βάλει τα πράγματα στις σακούλες... είχε ένα σεβασμό και άνεση στην κάθε του κίνηση. Έκανα ότι δεν κοιτάζω σαν χάνος επίμονα. Τον είδα να με κοιτάζει και το βλέμμα του να καρφώνεται πάνω μου. "Τι στο καλό" σκέφτηκα. "Θα γυρίσω επιτέλους να τον δω κατάμματα". Θεική στιγμή! ... που κράτησε κάποια δευτερόλεπτα.

Μου έμεινε στη σκέψη απο τη μέρα που τον είδα. Όχι τόσο για την ομορφιά όσο γι΄αυτό που μου προκάλεσε... το σκίρτημα, την αναστάτωση, το ξύπνημα. Με έκανε να σκεφτώ όσους/όσες κάνουν "αρπακτές".... και να αναρωτηθώ αν μια αρπακτή μαζί του θα ήταν "απάτη" ή απλά ένας ύμνος στην ομορφιά!!

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και ο τρόπος που "αναλόγως" τοποθετούμε/βολεύουμε μέσα μας κάποια θέματα!

Απόφαση

2010-10-14T21:25:00.003+03:00

Το λοιπόν το πήρα απόφαση:
ν΄απομονώσω κάποιο σκίρτημα
στην τύχη να το τρισμεγεθύνω
από πείσμα κυρίως
ή εάν όχι
κι από μια διάθεση να πάω κόντρα στα λεφτά
κόντρα στον άνεμο
κόντρα στη σιγουριά
κόντρα στην αγωνία

Πάντοτε ανάμεσα Κυρία και Κόρη
πάντοτε ανάμεσα Ευημερία και Θάνατο

"Μαρία Νεφέλη"

Τι νοιώθεις;

2010-10-06T00:51:00.004+03:00

Μιλούσε διαλέγοντας προσεκτικά τις λέξεις... μήπως πει κάτι που θα ζωγράφιζε στον αέρα τον πόνο που ήθελε τόσο πολύ να κρύψει... κι όταν σήκωνε τα τεράστια μάτια της να με κοιτάξει έβλεπα μέσα τους την απορία και μια βουβή κραυγή για βοήθεια. Ένα πανέμορφο, κατά την άποψή μου, κορίτσι γύρω στα 32. Δεν μιλά ποτέ σε κανένα για όσα την απασχολούν και την προβληματίζουν... δεν θέλει να απασχολεί κανένα με τα δικά της. Αντίθετα είναι ανοικτή σε όλους για να ακούσει, να συμβουλεύσει.

Τρόμαξα. Όχι τόσο για το συγκεκριμένο πρόβλημα που την απασχολεί, όσο για το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν μιλά, σε ΚΑΝΕΝΑ. Έχει φίλους, οικογένεια κι όμως... Όταν σας λέω τρόμαξα, το εννοώ. Αναρωτήθηκα τι μπορεί να απομονώνει ένα άνθρωπο τόσο πολύ, ποιές ανασφάλειες, πόσο πληγώθηκε, πόσο την τρόμαξαν, πόσο την απόρριψαν. Τι την κάνει να επιλέγει την απόλυτη σιωπή, απομόνωση και μοναξιά από την εξωτερίκευση. Πόσο πόνο μπορεί να κρύβει όλο αυτό! Δεν θέλησα να το παίξω ψυχολόγος και να φθάσω σε βάθος... ένιωθα ότι θα την τρόμαζα και δεν είχα ούτε το δικαίωμα. Στιγμές την ένιωθα να χαλαρώνει και να αφήνεται. Τα μάτια της να πλημμυρίζουν με δάκρυα αλλά να μην επιτρέπει να τρέξουν ελεύθερα. Σε λίγο πάλι αποκτούσε τον έλεγχο. Πιστεύει στις δυνατότητες της αλλά δεν διεκδικά τίποτα... μα ΤΙΠΟΤΑ.

Βαδίζει τυχαία στο δρόμο που χαράσσεται μπροστά της. Στέκει μπροστά στο αδιέξοδο και το κοιτάζει με απορία. Δεν ξέρει γιατί βρίσκεται εκεί. Δεν ξέρει προς τα που να κινηθεί. "Τι νοιώθεις;" την ρώτησα.

Θυμήθηκα την ψυχολόγο που πήγαινα κάποτε, που σε "ανύποπτο" κατ΄εμένα χρόνο, πάντα προσπαθούσε να μου "βγάλει" επιτέλους τα συναισθήματα μου προς τα έξω. "Τι νοιώθεις;" μου πετούσε. Κι εγώ παγιδευμένη από την τρικλοποδιά απαντούσα με οτιδήποτε εκτός απο συναίσθημα. "Θέλω να φύγω, θέλω να τους πω, θέλω να..." "Τι νοιώθεις;" μου επαναλάμβανε. "Θυμό, μίσος..." μου θύμιζε τι είναι το συναίσθημα... "Α, αυτό εννοείς;" της έλεγα... "εεεε...δεν ξέρω ακριβώς". Δύσκολες ερωτήσεις που πήρε χρόνο να απαντηθούν.

"Τι νοιώθεις;" την ρώτησα.

"Δεν ξέρω" μου λέει... "τίποτα"

Τι είναι άραγε χειρότερο;

Να μην ξέρεις τι νοιώθεις ή να μην νοιώθεις τίποτα;

Αχ... η ζωή και τα ερωτήματα!

Ευτυχία

2010-09-28T23:53:00.008+03:00

Έζησε έντονα και περιπετειώδη. Έχασε τα πάντα, αγωνίστηκε, το άστρο της διέγραψε μοναδική τροχιά στον ορίζοντα κι όμως τα λεφτά γλυστρούσαν πάντα από τα χέρια της. Ηθοποιός, δασκάλα, ποιήτρια -αν και η ίδια αρνιόταν πεισματικά τον τίτλο αυτό. Το πάθος της για τα χαρτιά την ώθησε να γράψει κι αυτό έγινε η αφορμή να τροφοδοτήσει όλους τους επώνυμους συνθέτες της εποχής της με υπέροχους, μοναδικούς στίχους. Στη συνέχεια οι στίχοι γεννιόντουσαν βγαλμένοι από την ίδια της τη ζωή, τα συναισθήματα και τα βιώματα. Ο πόνος συνηφασμένος με το πείσμα και το πάθος που τη χαρακτήριζε, γράφτηκε και τραγουδήθηκε από όλους μας, για γενιές και γενιές.

Μερικά μόνο από τα τραγούδια της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου είναι: Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, Αντιλαλούνε τα βουνά, Ηλιοβασιλέματα, Περασμένες μου αγάπες, Δυό πόρτες έχει η ζωή, Όνειρο απατηλό, Πετραδάκι πετραδάκι, Τα καβουράκια, Είμαι αητός χωρίς φτερά... Πολλά από τα τραγούδια της παραμένουν άγνωστα γιατί μόνο ένα μικρό μέρος από όσα έγραψε είναι καταχωρημένα στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων. Παρά την μεγάλη επιτυχία των τραγουδιών της, πέθανε φτωχή.

Αφορμή για όλο αυτό το αφιέρωμα, έδωσε η ψεσινή θεατρική παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου, για το ομόνυμο έργο, με την εξαιρετική Νένα Μεντή, στο ρόλο της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Συνταρακτική ερμηνεία... ότι ωραιότερο έχω δει τα τελευταία χρόνια!

... κι από χτες συνεχίζω να είμαι συγκλονισμένη... γιατί "πάνω απ΄όλα ήξερε να κάνει τον πόνο της τραγούδι και να ξορκίζει το θάνατο με τη ζωή" (sic).

10 Αγάπες

2010-09-25T15:15:00.008+03:00

Πήρα την πάσα από τη Nina και καταγράφω 10 μόνο από όσα αγαπώ, όχι κατ΄ανάγκη με σειρά προτεραιότητας:

1. Τη θάλασσα - να αφήνω το βλέμμα μου να χάνεται μαζί της στον ορίζοντα και να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους. Να βουτώ στα νερά της και να ακούω την ανάσα μου. Να με αγκαλιάζει και να αφήνομαι στο άγγιγμά της.

2. Το χιούμορ - δεν μπορώ χωρίς χιούμορ στη ζωή, ούτε και τους ανθρώπους που δεν έχουν χιούμορ. Είμαι πειρακτήρι και μου αρέσει να βλέπω την αστεία πλευρά των πραγμάτων/καταστάσεων.

3. Τον αυτοσαρκασμό - κάπως αλληλένδετο με το πιο πάνω αλλά, ειλικρινά ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι της Ρουθ. Ξέρω τις αλήθειες μου και "παίζω" μαζί τους, έτσι στα ανοικτά μπροστά σε φίλους, γιατί... από ποιόν μπορούμε να κρυφτούμε τελικά; Απ΄τον εαυτό μας ποτέ. Διακωμωδώ τα στραβά μου και δεν προσπαθώ να τα καλύψω... δεν καλύπτονται άλλωστε!

4. Να κρατώ το μυαλό μου ξύπνιο - κατά καιρούς κάνω διάφορα μαθήματα έτσι για να μην ξεχνάω τις... σχολικές στιγμές. Μαθήματα τέχνης, γαλλικών, γερμανικών, προγραμμάτων στο computer... όλο και κάτι βρίσκεται.

5. Να μένω μόνη με τον εαυτό μου - υπάρχουν στιγμές που μου αρέσει η απομόνωση, η ησυχία, να μην ακούω τίποτα και κανένα.

6. Να μοιράζομαι τις στιγμές με τη σχέση μου... όλα όσα αγαπώ και μου αρέσουν θέλω να τα μοιράζομαι... διαφορετικά δεν τα απολαμβάνω.

7. Οι απλοί άνθρωποι - οι ίσιοι, σταράτοι, χωρίς υπεκφυγές και δήθεν, χωρίς ψέμα στις δοσοληψίες τους... οι άνθρωποι που αγαπούν χωρίς λόγο.

8. Τα γατάκια μου - τρια και αξιαγάπητα. Το καθένα με ξεχωριστή αγάπη μοναδική... και άστε τι λένε για τους γάτους - ανταποδίδουν κι αυτά την αγάπη χωρίς υστεροβουλία, καταλαβαίνουν όταν είμαι στενοχωρημένη και μαζεύονται γύρω μου.

9.Οι άνθρωποι που ψάχνονται, που δεν ησυχάζουν, δεν βολεύονται με τους εαυτούς τους, θέλουν να προχωρήσουν - άσχετα με τον αγώνα που κάνουν κι αν τους παίρνει μια ζωή... οι αγωνιστές.

10. Τον εαυτό μου. Για όσα κατάφερε και όσα δεν κατάφερε. Γιατί πήρε και έδωσε αγάπη. Γιατί ακόμα ελπίζει σε όμορφα και ανώτερα πράγματα. Γιατί κι αν κουράζεται πολλές φορές, συνεχίζει.

Αυτό το παιγνίδι τελικά, το παίζουμε πρώτα για τους εαυτούς μας μου φαίνεται :)

The stage is yours!!

She is back

2010-09-22T20:48:00.004+03:00

... και νάμαι!

Πήγα, ήρθα, γύρισα, σκέφτηκα, άδειασα, γέμισα... και που αλλού να πάω; Γύρισα στα γνωστά λημέρια. Στα καλά μου φιλαράκια που πεθύμησα, στην έκφραση του λόγου που δεν έχει φραγμούς και απαγορεύσεις.

Τόσα και τόσα είδα κι άκουσα αυτό το καλοκαίρι. Εκτίμησα τα μικρά και καθημερινά. Αυτά που έχουμε σαν δεδομένο και σε μια στιγμή μπορεί να χαθούν και τότε τρελλαινόμαστε... Ναι τα εκτίμησα αυτά και είπα ένα μεγάλο ευχαριστώ, για την υγεία, την αγάπη και τους φίλους, που τίποτα από αυτά δεν είναι δεδομένο για κανένα μας.

Τι είναι τα μεγάλα όνειρα τελικά; Γιατί έχουμε την τάση να βλέπουμε τόοοσο μπροστά με αποτέλεσμα να χάνουμε το παρόν; Γιατί πάντα το άπιαστο κυνηγάμε και αφήνουμε να κυλίσει απ΄τα ακροδάκτυλα μας σαν άμμος το Τώρα; Παιγνίδια που μας παίζει η φαντασία και μας οδηγεί σε ονειρολογίες (δική μου λέξη νομίζω) σε βαθμό που γινόμαστε δυστυχισμένοι επειδή δεν ζούμε ακόμα το Όνειρο...

Θέλω να ζω την κάθε μου μέρα, συνειδητά και ουσιαστικά... θέλω να το θυμάμαι και να το καταφέρω.

Τέλος ή Αρχή

2010-06-11T00:26:00.004+03:00

Καιρό το σκέφτομαι και είπα να το μοιραστώ μαζί σας.

Σας το χρωστώ γιατί μοιράστηκα τόσα και τόσα

Άλλοτε με λόγια και άλλοτε με σιωπές

Δεν θα ήθελα να φύγω χωρίς ένα "γειά" και ένα "ευχαριστώ"

Ή ένα "ευχαριστώ" και ένα "γειά", ή γιατί όχι και "στο επανιδείν" με κάποιο τρόπο...

Ο καιρός θα δείξει.

Ο κύκλος αυτού του blog έκλεισε

Η φιλία με όσους και όσες γνώρισα, είτε από κοντά είτε από μακριά δεν κλείνει.

Νάστε καλά εύχομαι και πλήρεις σε ότι/όσα κάνετε

... κι εγώ το ίδιο θάμαι ή θα αγωνίζομαι/αφήνομαι νάμαι.

Σας ευχαριστώ και πάλι για όλες τις στιγμές, λέξεις, συμβουλές, συναισθήματα.

Τα κρατώ και συνεχίζω

αΣΦΙΚΤηκΑ

2010-06-01T23:48:00.004+03:00

Κλειστό το κέλυφος ασφυκτικά.
Μην προσπαθείς να το ανοίξεις.
Στην καμπύλη του ψηλά κρεμασμένη η απαγορευτική πινακίδα.
Κάθε προσπάθεια σου μάταιη.
Χαράζεις τα δάκτυλα στην τραχιά επιφάνεια και τα πληγώνεις.
Μα γιατί επιμένεις;

Καίει ο ήλιος έξω και μέσα κλειστή μια τόση δα ζωή
Σαν έμβρυο που δεν πρόλαβε να αναπτυχθεί ως έπρεπε.
Κι εκείνος ο ομφάλιος λώρος που κόπηκε τόσο απότομα
Λες κι ήθελε να στερήσει κάθε μικρή ανάσα οξυγόνου
Κάθε ελπίδα ζωής

Πάψε να ψαχουλεύεις στα τυφλά να βρεις
μια μικρή χαραματιά για να το ανοίξεις
Ρίξτο αλύπητα κάτω
σε σκληρή επιφάνεια
Κτύπησε το ξανά και ξανά
να ραγίσει
να σπάσει
να γεμίσει οξυγόνο
να γεννήσει ζωή

Α-κάλυπτα Α-πρόσωπα A

2010-05-21T00:20:00.004+03:00

Έκαμα ένα μήνα αποχή με την ελπίδα ότι κάτι θα άλλαζε.

Διερωτώμαι.

Νοιώθω ότι είμαι στάσιμη καιρούς και ταυτόχρονα ότι έχω φτάσει κάπου.

Διερωτώμαι.

Έμαθα να τα βλέπω όλα στα μάτια και ταυτόχρονα να τα καλύπτω για να γίνει πιο εύκολη (;) η κάθε μέρα. Στάση ζωής. Τι κατάλαβα τελικά;

Έμαθα να σκέφτομαι μήπως πληγώσω άλλους και να τους προστατεύω με τις πράξεις ή τις μη-πράξεις. Στάση ζωής. Που με αφήνει εμένα αυτό;

Νοιώθω ότι κάνω κύκλους αλλά όλο περνώ από άλλες περιμέτρους.

Δυστυχώς εκείνο που αναγνωρίζω στη στάση μου είναι ότι αφήνω τις καταστάσεις να φθαρούν με το χρόνο... αυτό με απαλλάσσει από την ευθύνη της απόφασης... ο Χρόνος να αποφασίζει για μένα αυτό που ήδη ξέρω.

Ο Χρόνος όμως κυλά αργά και εγώ τον ακολουθώ.

(Με) βαρέθηκα.

εξΩΜΟλογήσεις

2010-04-19T23:59:00.007+03:00

Α: Είμαι στα αζήτητα από τότε... από σένα εξαρτάται πως θα συνεχίσω να ζω

P: ......

A: Μακάρι να έλεγες κάτι για να μου δώσει δύναμη να περιμένω

Ρ: ......

B: Πάμε να διαλέξεις τι δώρο θέλεις. Ότι θα σ΄ευχαριστήσει, αυτό θέλω για σένα.

P: ......

Α - Δοκιμασμένη σχέση, χρόνων. Θύελλα, φουρτούνα, ανεβοκατεβάσματα. Χωρίς ίχνος ρουτίνας, αλλαγές, παραλλαγές, θέλω/δεν θέλω, ίδια σχεδόν θέλω, ίδια σχεδόν δεν θέλω. Εξάρτηση, διαφορετικά βιώματα με κοινές σφραγίδες. Όσα χρόνια σχέση, τόσα χρόνια χώρια... δεν ξεκόλλησε η ψυχή και η ψύχωση.

Β - Δοκιμασμένη σχέση, χρόνων. Ηρεμία, ηρεμία, ηρεμία. Χρόνια ρουτίνα, χωρίς αλλαγές, χωρίς παραλλαγές, θέλω/δεν θέλω, διαφορετικά θέλω, διαφορετικά δεν θέλω. Σχεδόν καμμιά εξάρτηση, διαφορετικά βιώματα με κοινές σφραγίδες. Όσα χρόνια σχέση, τόσα χρόνια βρίσκει λιμάνι η ψυχή μα βλέπει πάντα πέρα στον ορίζοντα... και ονειρεύεται ταξίδια.

------------------------------------------------------------------

Πως θα ήταν αν τα πέταγα όλα στον αέρα;

Να γίνω απλά εγωίστρια και να μην σκεφτώ ποιόν θα πληγώσω, αν το αξίζει ή όχι, αν είναι σωστό ή όχι, ποιό θα είναι το ρίσκο, αν είναι σωστή κίνηση ή όχι, τι επιπτώσεις θα έχει σε Α, Β και Γάμα πρόσωπα;

Πως είναι να τα πετάς όλα στον αέρα; την ασφάλεια, την σταθερότητα, το λιμάνι;

Πως είναι να φεύγεις από την ρουτίνα, να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια, να στέκεις μόνος σου, χωρίς άλλον δίπλα, να μην έχεις ένα αποκούμπι και να στηρίζεσαι στα δυό σου πόδια, να κοιτάς πίσω και να μην υπάρχουν τύψεις, ενοχές;

Nα μην φοβάσαι που δεν στέκει κάποιος δίπλα σου πια, γιατί απλά αυτό ήταν το ρίσκο; Να μπορείς να ζήσεις με το όποιο κόστος των αποφάσεων σου - όπως έμαθες να ζεις με τόσα άλλα κόστα...

Γιατί να είμαι τόσο δειλή να πάρει η ευχή;

Ανάγκες

2010-04-07T23:47:00.004+03:00

Περνώ περίοδο κατάθλιψης. Όλα πάλι έχασαν το νόημα τους. Για τίποτε δεν μπορώ να χαρώ...Άρχισα να αποφεύγω και τα τηλεφωνήματα. Βαριέμαι να λέω και να ακούω τα ίδια και τα ίδια.

Ένας τοίχος γύρω γύρω που με πνίγει... Θέλω να δώσω μια κλωτσιά σε όλα και να τα ρίξω κάτω... να τα αλλάξω και να τα κάνω να με χωρούν.

Αποφάσισα, τουλάχιστον, να μην προσποιούμαι ότι περνώ καλά εκεί που Δεν περνώ καλά. Να πατήσω πάτο, να το αφήσω να φανεί, να το δουν και άλλοι, στα αλήθεια να χάσω τον έλεγχο απ΄τα χέρια μου μια φορά... ίσως έτσι πάλι βγω στην επιφάνεια, λυτρωμένη, με όποιο κόστος. (Η λύτρωση κερδίζεται, δεν χαρίζεται, έτσι δεν είναι;)

Γιατί κάθε λίγους μήνες περνώ την ίδια κατάσταση;

Πιάνω τη ζωή μου στα σημεία.

Την βρίσκω λίγη... και νοιώθω αχάριστη για όσα μου έχουν χαριστεί και δεν τα εκτιμώ, δεν μένω εκεί, έτσι απλά.

Μα πως μπορεί να ορίσει κάποιος τις ανάγκες του;

Να τις περιορίσει, να τους βάλει σύνορα, να πει "δεν θα θέλω πια αυτό, δεν θα μου αρέσει πια το άλλο".

Ποιό μαγικό φίλτρο μπορεί να τα ξορκίσει όλα, να τα εξαφανίσει μια για πάντα;

Κανείς, ποτέ.

Οι ανάγκες μας είμαστε εμείς... αυτό μας ξεχωρίζει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο.

Κι όταν δεν εκπληρώνουμε τις ανάγκες μας, βουλιάζουμε και πνιγόμαστε.

Άντε, θα τα ξαναπούμε πάλι... προς το παρόν, πάω για ύπνο, λυτρωτικό.

Όνειρα

2010-03-31T15:26:00.008+03:00

Ξεκλέβω στιγμές απ΄το γραφείο.

Χάθηκα, το ξέρω.

Μπαίνω κάθε τόσο και διαβάζω, κάποτε γράφω κάποια μηνύματα,

σε άλλους όχι, λόγω χρόνου... και απολογούμαι γι΄αυτό....

δεν μου αρέσει να κάνω ότι δεν μου αρέσει να κάνουν σε μένα, αλλά να που συμβαίνει κι αυτό.

Η ζωή πότε με ήλιο, πότε με συννεφιά.

Έτυχαν πολλά... που να σας τα λέω τώρα... έγιναν και πέρασαν.

Βλέπω τον ήλιο μέσα από τα τεράστια παράθυρα στη δουλειά μου.

Ακόμα μια ώρα και θα τελειώσει η βδομάδα για μένα.

Θέλω να πέσω και να κοιμάμαι για 2 μέρες απο την κούραση.

Από την άλλη, δεν θέλω να χάσω στιγμές, ζωή και χρώμα.

Ξεκλέβω τη φράση που διάβασα στο blog του Λάκη Φουρουκλά http://lakisf.blogspot.com/ "τα μεγαλύτερα ίσως όνειρα είναι αυτά που δεν κάναμε, τα μεγαλύτερα σχέδια αυτά που δεν καταστρώσαμε". Πόσο μεγάλη ανάγκη έχω να το πιστέψω αυτό, να το περιμένω και να το ζήσω.

Εύχομαι σε όλους σας ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!

σΚΗνές

2010-03-10T19:50:00.005+02:00

Σας έχω αναφέρει ξανά μου φαίνεται ότι κάποιες φορές συνηθίζω να βλέπω τη ζωή από ψηλά κάποτε σαν παρατηρητής... αυτό ίσως να είναι ένας αυτόματος μηχανισμός που τίθεται σε ενέργεια και με αποστασιοποιεί σε κάποιο βαθμό από όσα συμβαίνουν και ενώ τα ζω και να αισθάνομαι, ταυτόχρονα ένα κομμάτι μου τα κοιτά από απόσταση... Όχι ότι συμβαίνει και κάτι κακό στη γενικότερη του μορφή που θέλω να αποφύγω... αλλά αυτός ο μηχανισμός μου προσφέρει μια παράξενη ελευθερία συναισθηματικής αλλά και πνευματικής κίνησης. Ο χωροχρόνος αλλιώνεται και πλέω κάπου ενδιάμεσα στην απτή πραγματικότητα και στην ανώτερη ατμόσφαιρα! Βγαίνει νόημα;

------------------------------------------------------

Αυτές τις μέρες φορώ τα ψηλοτάκουνα μου και τρέχω. Έχω τρελλαθεί στη δουλειά και το μυαλό μου προσπαθεί να συγκρατήσει σημαντικές λεπτομέρειες. Ένα λάθος στο μέτρημα του banner για την εκδήλωση μπορεί να φέρει την καταστροφή. Μια παράλειψη ονόματος στη λίστα με τα ΜΜΕ που προσκαλούμε να παρευρεθούν στην άλλη εκδήλωση, μπορεί να προκαλέσει "διπλωματικό" επεισόδιο. Παρόλη την "ματαιότητα" του όλου πράγματος, δεν μπορεί παρά να νοιώθω ικανοποίηση όταν κάτι τελειώνει μια εκδήλωση και όλα πάνε καλά.

------------------------------------------------------

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να χωρίζεις και μετά να μαθαίνεις πόσο αχάπαρος ήσουν επί χρόνια για όσα συνέβαιναν εντός/εκτός της σχέσης σου. Η προδοσία της τυφλής εμπιστοσύνης, όχι μια, όχι δυό, αλλά εκατό δυό φορές, είναι ότι χειρότερο. Από την μια, όλα πια είναι αναμενόμενα με όσα βλέπουμε και ακούμε γύρω μας. Από την άλλη, πολλές φορές μπορεί να λέμε ότι είναι αναμενόμενο, αλλά πάντα κατά βάθος εννοούμε για "τους άλλους" και όχι "για εμάς". Αυτά τα γράφω με αφορμή κάποια συζήτηση με φίλη... προς το παρόν δεν με αφορά άμεσα το θέμα... :)

------------------------------------------------------

Ακούω όλο και περισσότερο αυτό τον καιρό περιπτώσεις ανθρώπων που πραγματικά πνίγονται οικονομικά και χρίζουν άμεσης βοήθειας. Αρχίζει να με τρομάζει η όλη κατάσταση και η αβεβαιότητα που επικρατεί γύρω μας και το γεγονός ότι τίποτε δεν δείχνει ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα... προς το παρόν όλο και χειροτερεύουν και κανείς υπεύθυνος-κυβερνών δεν κάνει κάτι γι΄αυτό. Που πάμε; Δύσκολοι και επικίνδυνοι οι δρόμοι που μας χαράξαν άλλοι δυστυχώς.

------------------------------------------------------

Μέσα σε όλα αυτά, η βαφτιστικιά μου που ζει μόνιμα στην Αθήνα βαφτίζει το μικρό της. Έχει γίνει κιόλας 15 μηνών ο μικρούλης. Πολύυυυ θα ήθελα να πάω. Η βαφτιστικιά μου το είχε δεδομένο κι εγώ την απογοήτευσα σφόδρα. Άδεια δεν έχω, ούτε κατά διάνοια... εδώ δουλεύουμε τρελλά ωράρια, εγώ θα ζητήσω άδεια, έστω μια μέρα; No chance! Παλιά θυμάμαι "πεταγόμουν" ένα Σαββατοκύριακο Αθήνα. Τώρα τι έγινε; Μεγάλωσα; Γιατί απάντησα τελικά αρνητικά; Δεν το κάνει η ψυχή μου να δώσω τόσα λεφτά για να πάω, κι άλλα τα δώρα κλπ για ένα Σαββατοκύριακο... Νοιώθω ότι με την κρίση που υπάρχει πρέπει να είμαι πιο συνετή στο ξόδεμα. Κι όμως ακόμα μέσα μου με "τσιγκλίζει" το θέμα. Τι καλά που θάταν... Αλλά δεν έχω τις αντοχές, οικονομικές και μη.

------------------------------------------------------

Υπάρχει μια ευχάριστη πολιτιστική κίνηση ξαφνικά στην Κύπρο. Ήρθε η "Guernica, Ιστορία ενός πίνακα" του Picasso (αναπαραγωγή του πίνακα βεβαίως) στο Πολιτιστικό Κέντρο της Τράπεζας Κύπρου στη Λευκωσία και μια έκθεση για τον Joan Miro στην Δημοτικό Κέντρο Τεχνών, στην Παλιά Ηλεκτρική και πάλι στη Λευκωσία με πάνω από 200 έργα του καλλιτέχνη (που είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου). Επισκέφθηκα σήμερα την έκθεση για την Guernica και την βρήκα πολύ επιμελημένη. Υπάρχει επίσης ένα βίντεο διάρκειας 15 περίπου λεπτών που δείχνει όλη την φρίκη και καταστροφή στην πόλη αυτή και το αντιπολεμικό μήνυμα που θέλησε να αφήσει ο Picasso με τον πίνακα του. Στη Λεμεσό παρουσιάζεται έκθεση του Toulouse Lautrec στο Κέντρο Ευαγόρα Λανίτη, στον Χαρουπόμυλο.

Η Τέχνη έχει την ιδιότητα να μας ταξιδεύει και ταυτόχρονα να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα με ένα μοναδικό τρόπο!

-------------------------------------------------------

Στις Ειδήσεις μόλις τώρα ανάφερε ότι τον γύρο του κόσμου κάνει η φήμη ότι η Κάρλα Μπρούνι έχει εξωσυζυγική σχέση με ένα νεαρό! ππππεεεε... εδώ ο κόσμος χάνεται.... (αναμενόμενο δεν ήταν τέλοσπάντων;)

-------------------------------------------------------

Η σκόνη μας έχει πνίξει αλλά τουλάχιστο έχει ανέβει η θερμοκρασία στους 23 βαθμούς και κυκλοφορώ με ένα μπλουζάκι μακρομάνικο, μέχρι να αλλάξει ο καιρός απότομα και να αρρωστήσω και πάλι. Όλα κύκλος, ας κάνει κι αυτό τον κύκλο του :))

Σαββατοκύριακου κρυολόγημα

2010-02-28T20:49:00.003+02:00

Σπάνια κρυολογώ αλλά την έπαθα αυτό το Σαββατοκύριακο. Άρχισε από την Παρασκευή και μέχρι το Σάββατο δεν άνοιγαν τα μάτια μου από το κρύωμα. Ευτυχώς δεν έκανα πυρετό και έτσι αρκέστηκα στον πονόλαιμο και κουτιά από kleenex να αδειάζουν με ταχύτητα. Η πλάκα ήταν ότι καθόμαστε με το έτερο ήμισυ σε πανομοιότυπη κατάσταση και μοιραζόμαστε τα kleenex και τις σταγόνες otrivin (για να ξεβουλώνει η μύτη). Τι ρομαντικό θέαμα! Δεν περιγράφεται!!

-------------------------------------------------------------------------------------------

Σάββατο πρωί ξύπνησα στις 07.39 (αν είναι δυνατόν λεπτομέρεια που θυμούμαι) με έντονη σκέψη ότι ένα email που είχα στείλει στη δουλειά για παραγγελία για κάποια εκδήλωση, είχε λάθος στοιχεία. Το διασταύρωσα αργότερα και πράγματι είχα στείλει κάποια στοιχεία λανθασμένα. Θαύμασα το υποσυνείδητο πως μπορεί να δουλεύει τόσο ανεξάρτητα και να φέρνει στο συνειδητό τέτοιες πληροφορίες. Περιττό βέβαια ότι δεν ξανακοιμήθηκα μετά γιατί αναστατώθηκα ότι όλα θα πήγαιναν λάθος, αγχώθηκα με τις αλυσιδωτά λάθη που θα προκαλούνταν και δεν μου κολλούσε ύπνος. Βαρέθηκα να στριφογυρίζω στο κρεβάτι και σηκώθηκα.

Σήμερα πρωί ήταν το μνημόσυνο του πατέρα μου - 1 χρόνος κιόλας. Στις 08.30 είμαστε εκκλησία. Μου έκανε εντύπωση πόσος κόσμος πάει εκκλησία Κυριακή πρωί. Έχει κάτι χρόνια να πάω... κάτι πολλά χρόνια. Δεν υπήρχε θέση. Κόσμος στεκόταν μέχρι την άκρια της εξόδου. Αν δεν έβρεχε τόσο, σίγουρα θα στέκονταν και έξω. Ένας χρόνος λοιπόν. Μάθαμε να ζούμε με τις απουσίες και να προχωρά η ζωή. Αυτή είναι η ζωή. Νάναι καλά ο παπάκης μου εκεί που είναι.

Ήρθα σπίτι και διάβασα ένα σωρό εφημερίδες, ήπια σιρόπι, χάπια αναλγητικά, ότι ζεστό σκεφτόμουν (τσάι, νέσκαφε), έφαγα και ένα σωρό βλακείες ενδιάμεσα (σοκολατάκια, τσιπς, κουλουράκια), έκανα ένα ζεστό μπάνιο και νομίζω είμαι καλύτερα γενικώς. Αύριο πάλι δύσκολη βδομάδα στη δουλειά.

Άτε, θα πάρω βαθειά ανάσα και θα βουτήξω... σε κάποια στιγμή θα βγω πάλι στην επιφάνεια. Καλή βδομάδα και καλό μήνα νάχετε!

Μέρες

2010-02-26T14:24:00.006+02:00

Πάνε μέρες να γράψω γιατί οι ρυθμοί είναι πολύ γρήγοροι και δεν προφταίνω το χρόνο.
Παράξενο...
Βρέχει έξω και είναι το αγαπημένο μου ντεκόρ... κι ας βρέχομαι και γίνομαι παπί κρατώντας ομπρέλλα και φορώντας καμπαρτίνα!
Στα τζάμια κυλά η βροχή... η μάνα μου μουρμουρά να κλείνω τα παντζούρια να μην βρέχονται (!) αλλά καθόλου δεν θέλω να χάσω αυτό το μοναδικό θέαμα.

Λίγο μελαγχολική, χωρίς εμφανή λόγο.
... μόνο από τους λόγους που κουβαλώ πάντα φαίνεται - παιδιόθεν που λένε - και αυτοί όλο και ξεπροβάλλουν σαν μπουμπούκια με μικρά τεντωμένα αγκαθάκια, πάντα πρόθυμα να τρυπίσουν κάποιο δάκτυλο, όσο τρυφερά κι αν τα ακουμπά :)

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους εύχομαι.

Τριήμερος απολογισμός

2010-02-15T19:27:00.004+02:00

Σάββατο αποφασίσαμε να πάμε Λεμεσό. Δεν διανοούμαι να κόψω μέσα στην κίνηση της τροχαίας Κυριακή για να πηγαίνω, ή της Δευτέρα της Καθαράς για να έρχομαι Λευκωσία ξανά. Την έπαθα πολλές φορές και ορκίστηκα ποτέ ξανά - είναι από τα "ποτέ" που τολμώ ακόμα να πω ότι θα κρατήσω. Παρόλη την σκόνη στην ατμόσφαιρα απόλαυσα την μέρα. Πεθύμησα τόσο πολύ να δω τη θάλασσα. Στο μπαράκι Εναέριος βγάλαμε τη μέρα μας μέχρι αργά το απόγευμα, ανάμεσα σε καφέ, σνακ και καφέ (πάλι). Κάθε λίγο και τόσο σηκωνόμουν και περπατούσα στην αποβάθρα... ένα σημείο που πάντα συνηθίζω να κάνω τους απολογισμούς μου. Κοιτάζω την πόλη από την άκρη της αποβάθρας... Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει αποβάθρα κάτω από τα πόδια μου, απλά αιωρούμαι πάνω από τη θάλασσα. Τα κύματα σπάζουν με δύναμη πάνω στις τεράστιες πέτρες. Νοιώθω ένα μικρό τσίμπημα για τα τόσα γνώριμα γύρω μου. Μου λείπει αυτή η πόλη τόσο πολύ. Κάνω απολογισμό - ναι καλά έκανα όσα έκανα μέχρι σήμερα... Σωστές αποφάσεις που καθόρισαν το τώρα μου. Δεν μετανιώνω για κάτι. Πόσο λυτρωτικό είναι αυτό, πόση δύναμη μου δίνει να συνεχίσω το παρόν και να κτίσω σιγά σιγά το μέλλον. Σκλήρυνα γμτ. Το νοιώθω, αλλά ούτε γι΄αυτό μετανιώνω. Αυτό με κάνει αυτό μου είμαι και έτσι έπρεπε να γίνουν όλα. Μπορώ να στηριχτώ σε μένα και να αφεθώ στον άνθρωπο μου. Λυτρώθηκε η ψυχή μου επιτέλους.

Χτες χαλαρά στο σπίτι μέχρι αργά το απόγευμα. Καφέ το απόγευμα με φίλους και μετά 4 Βαλεντίνοι πήγαμε στον Ζανέττο για φαγοπότι. Έχει πλάκα πως όλοι οι καπνιστές κάνουν το "διάλειμμα" τους έξω για ένα τσιγάρο και μετά μέσα και πάλι για συνέχεια στο φαί. Πολύ το φχαριστιέμαι, με το συμπάθειο κιόλας, γιατί μια ζωή τραβούσα αυτό το τσιγάρο στη μούρη και κανένας δεν νοιαζόταν. Ναι ρε... είμαι κακιά, τι να κάνω! Φυσικά υπάρχει και ένας κίνδυνος στη νέα νομοθεσία - έξω πέφτει ΤΟ καμάκι! Γκόμενες, γκομενάκια, πιναλέοι κλπ και τα τηλέφωνα, ματιές και ραβασάκια δίνουν και παίρνουν. Έδωσα προειδοποίηση "το τσιγάρο διαρκεί 7 λεπτά. Στα 7.30 θα είμαι έξω!" Χα χα...

Σήμερα ετοιμασία για το μεσημεριανό φαγοπότι. 5 άτομα κάναμε ετοιμασίες για 10! Τα εντεράκια μου γουργουρίζουν από το όλο το χορταρικό - ούτε πρόβατα να είμασταν, τις κουλούμπρες (κουρβούλες τις λένε κάποιοι), το χταπόδι, γαρίδες, στρείδια, μύδια, χαλβά, ταχίνι, ταραμοσαλάτα και λαγάνες. Αν ξέχασα και τίποτα συγχωράτε με, έφτασε το φαί μέχρι τον εγκέφαλο φαίνεται! Καθήσαμε στη βεράντα του σπιτιού της μητέρας μου, που εδώ και χρόνια έχει πέσει σε αχρηστία, και χάρηκα γιατί επιτέλους έδειξε να χαίρεται κι εκείνη και κύλησε η μέρα χωρίς δραματικά και τα γνωστά (σε μένα).

Καλή βδομάδα νάχουμε όλοι, με δύναμη, ενέργεια και πολλή αγάπη να εκπέμπουμε σε ότι κάνουμε και λέμε... ίσως έτσι κάνουμε ομορφότερο ότι μας περιβάλλει. Φιλάκια.

και μετά;

2010-02-12T00:02:00.006+02:00

Ετοιμασίες, εργασιακά γεύματα, κόσμος να πηγαινοέρχεται και να μην θυμάμαι και όλα τα ονόματα! Ευτυχώς που δεν χρειάζονται πάντα οι προσφωνήσεις και την γλυτώνω με ένα χαμόγελο...

και μετά;

Ηλεκτρολόγος για μια χωρίς επιτυχία σύνδεση, διαρροή στον πάνω όροφο και νερά που τρέχουν στην αποθήκη, παλιές εφημερίδες ανακύκλωσης που κολυμπούν για άλλο πια προορισμό, η δουλειά να στοιβάζει απειλητικά, τα νεύρα να τεντώνονται επικίνδυνα, τα λάθη να γίνονται δραματικά, και να διερωτούμαι αν ο Ερμής είναι ανάδρομος για να βρεθεί μια δικαιολογία στα όσα (δεν) συμβαίνουν...

και μετά;

Η μέρα γίνεται νύκτα, σχεδόν 10ωρο στη δουλειά με τρεις καφέδες και ένα κομμάτι κεικ γεωγραφία, ούτε χρόνος για νερό, ούτε πια η αίσθηση της πείνας...

και μετά;

Βόλτα στο baloons για μια κάρτα και ένα μικρό δωράκι, για αυτή την μέρα που μας έχουν εγκλωβίσει να την γιορτάζουμε, σαν πως και σ΄αυτήν είναι όλη η ουσία, αλλά πως να μην κάνεις και το κάτι τις σου! Να σου προσφέρουν ένα δωράκι κι εσύ να μην έχεις τίποτα να δώσεις... κι αφού τα αισθήματα είναι εκεί, άντε να δουλέψουν και τα καταστήματα, κάτι μικρό με μεγάλη αγάπη...

και μετά;

Μπάνιο, φαί και ξάπλα στον καναπέ, έχασα τις ειδήσεις γιατί με πήρε ο ύπνος και μετά φρέσκια είδα ταινίες...

Στιγμές που γίνονται μέρες... και μετά - φτάνει το τέλος της βδομάδας, κι ένα τριήμερο ξεκούρασης

Επιτέλους.

πνεύμα vs ύλη

2010-02-03T22:54:00.004+02:00

Πεθυμώ πολλές φορές να μπορούσα να έφτιαχνα διαφορετικό τον κόσμο μου.

Να είναι πιο πνευματικός και λιγότερο υλικός.

Οι καθημερινές μου σκέψεις να αναλώνονται στα όμορφα και απλά.

Το βλέμμα μου να ταξιδεύει στη φύση και στον ουρανό.

Τα πόδια μου να περπατούν σε δρόμους καθαρούς και ευθύς.

Να έχω μόνη έγνοια μου πως να προσφέρω την αγάπη μου σε όσους την έχουν ανάγκη.

Νοιώθω ότι ξοδεύω πολλές ώρες της μέρας μου, της σκέψης και της έγνοιας μου σε όλο αυτό τον υλισμό που με περιβάλλει και με έμαθε να τρέχω στον δικό του ρυθμό.

Θέλω να ξαναβάλω τις βάσεις της ζωής μου όπως έχω πραγματικά ανάγκη να είναι... και να περπατήσω στους ρυθμούς που μου ζητά η ψυχή μου.

Βροχή

2010-01-25T00:28:00.004+02:00

Σήμερα βρέχει όλη μέρα.

Μου αρέσει να ακούω τη βροχή... να την βλέπω να κυλά πάνω στα τζάμια.

Να είναι Κυριακή, να είμαι σπίτι ζεστά και συντροφιά με ένα φλυντζάνι ζεστό καφέ να διαβάζω όλα τα έντυπα της ημέρας. Να περιδιαβάζω τις γειτονιές των blogs, όσες αναρτήσεις έχασα όλη τη βδομάδα. Ο καφές στο τέλος να παγώνει, αλλά να τον πίνω με την ίδια απόλαυση, μέχρι τέλους :)

Κάποιος μου έστειλε το πιο κάτω βιντεάκι... επίκαιρο.

Καλή βδομάδα σε όλους...

στα καλά και στα κακά

2010-01-18T11:32:00.003+02:00

Συναντώ το βλέμμα σου και προσγειώνομαι σε χώρο γαληνεμένο και ασφαλή.

Κρατώ το ζεστό σου χέρι που μόνο η ζέστη της καρδιάς σου μπορεί να το ανταγωνιστεί.

Αφήνω το Νοιώθω μου να γεμίσει με όλα τα χρώματα.

Στα καλά και στα κακά... αυτό δεν λένε;

Αυτό δεν είναι το ύψιστο μυστικό;

Πως πετύχαμε τον συνδιασμό;

Που βρήκαμε το μυστικό κλειδί;

Ο ουρανός μαύρος. Καταιγίδα και χαλασμός έξω.

Μια όμορφη θαλπωρή ζεσταίνει την ψυχή, την καρδιά και το σώμα μου.

Ο ήλιος μέσα μου λάμπει.

Καλή βδομάδα σε όλους.

Στιγμές σαν κι αυτές

2010-01-12T14:59:00.003+02:00

Στιγμές σαν κι αυτές θέλω να μείνω κρυμμένη κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού.
Να μην μου μιλήσει κανείς και να μην ακούσω τίποτα.
Στιγμές σαν κι αυτές με κάνουν να σκέφτομαι πόσο ρευστά είναι όλα - η ζωή, οι αξίες, όσα αγαπώ και όσα επιθυμώ, όσα ονειρεύομαι και όσα περιμένω. Πόσο ξαφνικά μπορεί να κοπεί το νήμα μιας ζωής και όλα να σιωπήσουν... να μείνει μόνο μια αχνή σκόνη που να θυμίζει το σβήσιμο μιας ζωής... και μετά - ΤΙΠΟΤΑ.

Στιγμές σαν κι αυτές θέλω να σκύψω το κεφάλι και να ακούσω την Εσωτερική μου Φωνή... που ουρλιάζει με Κραυγή ατέλειωτη και λέει... ΓΙΑΤΙ;;;

(Για τον Άντη, που έφυγε τόσο άδικα και τόσο νωρίς).

Θα λείψω...

2009-12-14T14:19:00.004+02:00

Ήδη λείπω από καιρό...
Είπα να σας το ανακοινώσω και επίσημα... τόσα και τόσα σας έλεγα τόσο καιρό, σίγουρα δεν θα ήταν σωστό να σας αφήσω με την απορία (όσοι έχετε).
Μην ανησυχήσετε, όλα στο περίπου όπως τα ξέρετε... απλά δεν έχω κάτι να λέω, να γράφω, να μοιράζομαι. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτή η φάση.

Αν κρατήσει ως του Χρόνου, να σας ευχηθώ από τώρα πρώτα απ΄όλα Υγεία και πολλή Αγάπη μέσα στη ζωή σας... όλα τα όμορφα που υπολείπονται να προστεθούν σε αυτά.

:)

Η ζωή που δεν έζησα

2009-11-26T19:21:00.003+02:00

Περπατώ πάνω κάτω μέσα στο δωμάτιο. Ξαφνικά η γη έχει μικράνει πολύ. Δεν με χωρά. Το μυαλό μου τρέχει μακριά, ανακατεύει τα λόγια με το όνειρο. Πήρες τελικά το σπίτι στο νησί. Αυτό που πάντα λέγαμε... τότε. Θα φεύγεις κάθε που θα ανοίγει ο καιρός και θα επιστρέφεις χειμώνα... θα ζεις όπως λέγαμε, όπως ονειρευόμαστε. Ήρθε λοιπόν ο καιρός. Τα όνειρα δεν αναβάλλονται. Και σου ευχήθηκα ολόψυχα να το ζήσεις όπως το ονειρεύτηκες και το εννούσα, το ξέρεις... Δεν ξέρεις όμως πόσο ξαφνικά πάγωσε η ψυχή μου και σταμάτησε ο χρόνος. Πόσο άδεια έμεινα να κρατώ το ακουστικό. Πόσο νόημα ξαφνικά έψαξα να βρω σε όλα τα άλλα.

Όχι δεν ζήλεψα, δεν θα ήθελα να είμαι τώρα εκεί μαζί σου.

Είδα όμως τη ζωή που δεν έζησα να προχωρά μπροστά, χωρίς εμένα...

Και τρόμαξα γι΄αυτό που δεν έζησα, γι΄αυτό που δεν θα ζήσω...

Γιατί ήταν και δικό μου όνειρο, μοιρασμένο.

Αναβάλλονται άραγε κάποια όνειρα;

Αλλάζουν τόπο και πρόσωπο;

Έρχονται ξανά, προσαρμοσμένα σε άλλες πραγματικότητες;

Και τα ζεις μετά με την ίδια λαχτάρα, όπως τότε.. που ήταν απλά ένα όνειρο;

Το μυστήριο

2009-11-25T00:15:00.006+02:00

Ένα μυστήριο να καλύπτει τη ζωή μας... αυτό πουλά καλύτερα από όποιαδήποτε ντόπρα δήλωση. Το μυστήριο, τα μισόλογα, οι φράσεις που αφήνουν κενά του τύπου συμπλήρωσε-εσύ-αυτό-που-ταιριάζει... Και μετά, τα μισάνοικτα χείλη, τα μισόκλειστα μάτια, η μπάσα φωνή του τύπου είμαι-αισθησιακή-και-το-ξέρω. Είμαι γυναίκα, έχω δύναμη, εξουσία που μου την καθορίζει το ίδιο μου το φύλο... αυτό το δήθεν αδύναμο φύλο που μέσα σε λίγες μόνο δεκαετίες ανακάλυψε την δύναμη που κρυβόταν βαθιά μέσα στην σεμνοτυφία, τον καθωσπρεπισμό του και τα savoir vivre του.

Κι εμένα να μου αρέσει να απολαμβάνω αυτή την δύναμη που κρύβω, να βλέπω τον συνομιλητή μου να περιμένει να βγάλω τον πιό πάνω εαυτό... και τσουπ, να τον ξαφνιάζω έως... ξενερώνω.

Βαριέμαι τα παιχνίδια - ειδικά σήμερα και πιο ειδικά μαζί σου- βρε φίλε, τι να κάνω! Άντε και θέλω να σχολάσω στην ώρα μου σήμερα.

90936071

2009-11-23T12:14:00.003+02:00

Δεν μας κοστίζει και πολλά.

Ένα τηλεφώνημα θα σώσει ένα καταφύγιο και μαζί με αυτό, πολλά αδέσποτα ζωάκια που κάποια μεγάλα Τέρατα (δεν λέω "ζώα" για να μην θίξω τα ζώα) κακοποιούν ή τους κλείνουν τις πόρτες που κάποτε τα φιλοξένησαν, κατάμουτρα.

Ένα τηλεφώνημα που θα μας θυμίσει ότι είμαστε Άνθρωποι και θα μας κάνει να νοιώσουμε καλύτερα μόλις κατεβάσουμε το ακουστικό.

Το είδα πρωί-πρωί στην εφημερίδα και μετά στην ιστοσελίδα του πολίτη πίττα, εδώ http://politispittas.blogspot.com/.

Καλπασμός

2009-11-20T16:06:00.004+02:00

Τρέχω... καλπάζω μακριά

Τα αφρισμένα κύματα με κυκλώνουν

Ο παγωμένος άνεμος κτυπά το κορμί μου

Καλπάζω... δεν είμαι εδώ

Έχω φύγει μακριά... στην Ελευθερία

Νόρμαν

2009-11-19T12:25:00.002+02:00

Η μητέρα μου καθηλωμένη στο κρεβάτι εδώ και πολλές μέρες.
Το MRI έδειξε φοβερή οστεοπόρωση και ως εκ τούτου πολλά οστεοπορικά κατάγματα στη λεκάνη.
Δεν πρέπει να κινείται καθόλου για να μην γίνει κάτι χειρότερο - άσε που δεν μπορεί ούτως ή άλλως, λόγω πόνων.
Η εγχείρηση αποκλείεται λόγω ηλικίας, δυσκολίας εγχείρησης κλπ.
Κάνει θεραπεία με σπρέυ στη μύτη, υποτίθεται βοηθά (το έψαξα στο ίντερνετ και όντως υπάρχει!)
Δεν θα κάνει ενδοφλέβιες για να δούμε πρώτα πως αντιδρά σε αυτό...
Μακροχρόνια και τα δυό anyway.

Κάποτε απελπίζομαι... όπως τώρα.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να κάνω και κάτι άλλο για να ανακουφιστεί.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι άλλο.
Δεν ξέρω αν έπρεπε να μπει σε μια κλινική να της κάνουν διάφορα (τι;)

Νοιώθω σαν τον Νόρμαν στο Ψυχώ... που προσπαθεί να διατηρήσει ζωντανή τη μητέρα του.
Ξέρω είναι τρομερός παραλληλισμός... γιατί η δική μου είναι ζωντανή και πολεμούμε για να γίνει καλά.
Αλλά, για κάποιο λόγο, νοιώθω Νόρμαν, γιατί I don' t let go ότι ό,τι γίνεται είναι το σωστό, αυτό είπε ο γιατρός... και θέλω κάτι άλλο... να γίνει αυτή που ήταν, να μην πονεί, να μην υποφέρει, να μην πεθάνει (τελικά) γιατί μετά από αυτήν, τι;

Ruth_black

Η εξαισίως αμφίρροπη ζωή

2009-11-15T23:51:00.004+02:00

Βρίσκω τη ζωή εξαισίως αμφίρροπη, με τρομερούς συγχρονισμούς, αναχρονισμούς, παιγνιδισμούς. Κάποτε ψάχνω να βρω τους λόγους για ότι συμβαίνει, τους παράλογους, ά-λογους νόμους που "παίζουν" αλλά και τους ανάλογους συσχετισμούς που επικρατούν. Άλλες φορές πάλι αφήνομαι σαν παιδί να με οδηγήσει, με εμπιστοσύνη το άγνωστο χέρι που με κρατεί, περπατώντας στο μονοπάτι που χαράζει, κλείνοντας τα μάτια και μετρώντας 5-10-15-20-25... και λέγοντας από μέσα μου "όταν ανοίξω τα μάτια θα δω, θα βρω, θα ξέρω".

Παρακολουθώ τη ζωή μου από μέσα, από ψηλά, απο κοντινά πλάνα.
Πως αλλού γεννήθηκα, αλλού βρέθηκα, άλλους συνάντησα, άλλους άφησα...
Συναισθήματα έφερα μαζί μου, ερήμην μου...
Όπλα δυνατά έστησα, έμαθα, χρησιμοποίησα...
Φρούρια έκτισα, τείχη μου έκτισαν, όλα τα πολέμησα, σε όλα αντιστάθηκα...
Δυνατή πάντα ήμουν, γινόμουν, καμωνόμουν...
Μάνα ήμουν, γινόμουν, καμωνόμουν...
Μα πάντα παιδί ήμουν, είμαι και θα είμαι

Που σε κήπους έπαιζα, ονειρευόμουν και αφηνόμουν.
Όνειρα έκτιζα, μακριά πάντα έβλεπα, σε αστέρια ανέβαινα.

Το σήμερα ζω, πατώντας στο χθες, ονειρεύομαι το Αύριο.

Στέκομαι

2009-11-10T23:20:00.004+02:00

Στέκομαι πάνω στον βράχο.
Το τοπίο γύρω άγριο αλλά ο αέρας δεν σφυρίζει πια μανιασμένος.
Τα μαύρα σύννεφα που σκέπαζαν τον ουρανό τώρα αφήνουν χαραμάδες απο φως να περνούν ανάμεσα τους...
Η θάλασσα κάτω απ΄τα πόδια μου απλώνει την άγρια ομορφιά της.
Τα κύματα έχουν χαμηλώσει και δεν κτυπούν πια στους βράχους.
Η πρώτη μεγάλη καταιγίδα έχει κοπάσει.

Στέκομαι πάνω στο βράχο.
Νοιώθω την αύρα της θάλασσας να μου σιγομουρμουρίζει μυστικά.
Γι΄αυτά που πέρασαν... γι΄αυτά που θα έρθουν.

Ανοίγω τα χέρια.
Την προσκαλώ να έρθει με ό, τι κι αν φέρνει μαζί της.

Στέκομαι
πάνω
στο βράχο.

Ανα-συγκρότηση

2009-11-09T01:39:00.002+02:00

Έμεινα στη σιωπή για αρκετές μέρες...

Οι διεργασίες έγιναν όλες μέσα μου.

Αυτή η βδομάδα θα είναι ένα καλό τεστ εφαρμογής των όσων Έμαθα, Άκουσα, Αφουγκράστηκα.

Καλή βδομάδα.

Ελεύθερη πτώση

2009-11-03T23:56:00.004+02:00

Μεσάνυκτα και πάλι. Ώρα συνάντησης με τον εαυτό μου και ανακαλύπτω ότι κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι η καλή (σύντροφος, κόρη, συνάδελφος), η ορθή, η θετική, η πρόσχαρη, η υπομονετική, η καλοδιάθετη, η συνετή, η ισορροπημένη, η αφοσιωμένη, η τακτική, η οργανωμένη, η πανταχού-παρούσα, η σε όλους ώμος-για-κλάμα, η δεν-πειράζει-ξέρω-ότι-δεν-το-εννοούσες, η μητέρα τερέζα που δεν είναι-ακόμα-τέζα...

Άντε το χάλασα πάλι με το χιούμορ μου...

Όμως η αλήθεια είναι ότι κουράστηκα και θέλω να είμαι όπως νοιώθω κι όποιος με αντέξει κι εμένα... έτσι εκδικητικά για να δούνε όλοι τον νόστο! Γκρινιάρα, δύσκολη και όλα τα αντίθετα επίθετα στην πιο πάνω λίστα...

Τουλάχιστο τόγραψα και ξέσκασα κάπως... κάτι είναι κι αυτό.

Άντε καληνύκτα και πάλι...

Καληνύχτα...

2009-11-03T01:06:00.001+02:00

... και όνειρα γλυκά!

Έχει η ζωή γυρίσματα

2009-10-30T00:08:00.004+02:00

"Η ζωή τα'φερε έτσι και δεν..." Πάντα στεκόμουν απέναντι σε τέτοιες φράσεις και τους έδινα ένα χαστούκι σαν ένδειξη αντίστασης. Δεν διανοούμουν να δεχθώ μοιρολατρικά ό,τι η ζωή φέρνει. Ποιά είναι η ζωή και οδηγεί δηλαδή τις αποφάσεις, τα θέλω και τα νοιώθω μου; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που ορίζει τη ζωή; Ο άνθρωπος δεν είναι αυτός που θέτει στόχους, σημεία αναφοράς και τα κατακτά... κάποτε πιο γρήγορα, κάποτε πιο αργά, σημασία έχει να φθάσεις τον στόχο.

Μεγαλώνοντας, αρχίζω και κοιτάζω προς τα πίσω. Και να λοιπόν, που η ζωή πράγματι τα΄φερε έτσι... Υπάρχει ένας τόνος πίκρας σ΄αυτό που λέω - σίγουρα. Γιατί κάποτε νοιώθω ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ποιός μπορεί όμως να πει με σιγουριά πότε χάνεται ο χρόνος, ή πότε απλά δουλεύει για μας; Πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να στρέψεις το κεφάλι πίσω και να αξιολογήσεις τον Χρόνο; Υπάρχει ταυτόχρονα και μια ώριμα συνειδητοποιημένη ηρεμία... γιατί μπορεί η ζωή να τα'φερε έτσι, αλλά εγώ ακόμα βάζω τη δική μου ένδειξη αντίστασης και προσθέτω, "προς το παρόν"... γιατί η ζωή δεν έχει τελειώσει, αλλά συνεχίζει...

Κι η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.

Άνθρωποι

2009-10-23T00:12:00.004+03:00

Κάποιους ανθρώπους όσος καιρός κι αν περάσει να βρεθούμε, όταν συναντηθούμε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Κάποιους άλλους δεν θέλω να τους ξαναδώ ποτέ.

Κάποιους τους βλέπω για να κρατήσω τις δικές τους ισορροπίες - sorry to say this!

Κάποιους τους βλέπω, δήθεν για εκείνους, αλλά περισσότερο τελικά για μένα - είμαι συνειδητοποιημένη αλλά έχω τη συνήθεια να παίζω μαζί μου κρυφτό - γιατί ακόμα το κάνω; άβυσσος...

Κάποιους θέλω να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...

Κάποιους κάνω πολύ καιρό να τους δω και μετά που τους βλέπω διερωτούμαι γιατί...

Κάποιους τους βλέπω και φωτίζεται η ψυχή μου, ο ήλιος λάμπει στο πρόσωπο μου κι η καρδιά μου ζεσταίνεται για πολλούς επερχόμενους χειμώνες.

Κάποιους τους βλέπω και η μιζέρια τους έρχεται απειλητικά να με αγκαλιάσει, να με μαυρίσει και να με πνίξει... τρέχω τότε μακρυά να καλυφθώ στην αυτοπροστασία μου.

Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - χωρίς επιλογή.

Κάποιους θα τους κουβαλώ πάντα μέσα μου και δεν θα τους ξαναδώ ποτέ - από επιλογή.

Πόσες διαφορετικές επιδράσεις έχουν οι άνθρωποι που γνωρίζουμε τελικά στη ζωή μας...

Εικόνες

2009-10-20T23:11:00.003+03:00

Κυριακή - βαφτίσια: Μα γιατί μέσα στην κάψα του ήλιου, στους 35 βαθμούς, καταμεσήμερο, έχουν φορέσει όλες οι κυρίες τα λαμέ φαντεζί φορέματα, με τους φιόγκους, με τα στρας και με τρεις σειρές μαργαριτάρια στο λαιμό; Βράδυ σε δεξίωση δηλαδή τι θα φορέσουν; Απορία...

Δευτέρα - έκθεση φωτογραφίας: πόσο χάλια οι εκτυπώσεις σε, έστω, ερασιτεχνικές φωτογραφίες! Μα να μην βρεθεί ένας άνθρωπος να σε συμβουλεύσει. Σε είδα και σένα πρώτο μου σκίρτημα -σαν κλωτσιά στο στομάχι θυμάμαι και μετά είδα τον κόσμο με τα αληθινά του χρώματα- που κουβαλάς την αρρώστια και αγωνίζεσαι χρόνια τώρα και την νικάς όπου κι αν ξεφυτρώνει. Πόνος μαζί με αγάπη σε αγκάλιασαν τρυφερά... να μην χανόμαστε τόσο και να βρεθούμε για καφέ είπαμε και οι δύο... αυτό δεν λέμε πάντα;

Τρίτη - καθαρισμός προσώπου: ανακάλυψα αυτή την νέα -καινούργια- αισθητικό δίπλα από το σπίτι μου. Με μια νέα τεχνική, καθαρίζει το πρόσωπο χωρίς τα γνωστά τσιμπηματάκια. Περνά μια μεταλλική σπάτουλα πάνω από όλο το πρόσωπο και αυτόματα καθαρίζει! Δεν σας κοροιδεύω, αλήθεια γίνεται!! Μετά μου πέρασε οξυγόνο πάνω σε όλο το πρόσωπο και αυτό το αναγάγω σε πνευματική εμπειρία. Μέσα από ένα εργαλείο ρίχνει παγωμένο αέρα - να σας πω μείον 10 βαθμούς κελσίου, θα είναι λίγο! Νοιώθεις ότι ζεις στους αιώνες των παγετώνων. Οι μνήμες με ταξιδεύουν μέχρι εκεί. Φοβερό συναίσθημα. Νομίζω πηγαίνω μόνο γι΄αυτό. Σήμερα ήταν η δεύτερη φορά που το έκανα και πάλι ένοιωσα ακριβώς το ίδιο. Μου φυσούσε ο παγωμένος αέρας των οροσειρών και με παρέσερνε μαζί του σε ταξίδια αιώνων... μετά από αυτό έκανε σύσφιξη. Συνολικός χρόνος 30 λεπτά. Θα το κάνω 6 συνεχόμενες φορές! Γιατί;; Επειδή είμαι 40+ (έτσι το λένε πια) και επειδή το χρωστώ επιτέλους στον εαυτό μου. Α μα πια!

Κάπου ενδιάμεσα: Ο πελάτης έπαθε κρίση στις 12.55 και ήθελε να αλλάξω όλες τις φωτογραφίες που στείλαμε στα περιοδικά με τα προιόντα του τρεις μέρες πριν. Το περιοδικό ήταν ήδη στο τυπογραφείο. Τις έστειλα. Μου είπαν δεν θα τις αλλάξουν. Τις έστειλα (ξέρω ότι το ξαναείπα). Ο πελάτης έχει πάντα δίκαιο. Ακόμα κι όταν είναι στενόμυαλος, αππωμένος και κα(κ)λομαθημένος από το γραφείο του. Ο πελάτης, να πάει να κάμει μια ψυχοθεραπεία άμεσα γιατί είναι μέσα στην νεύρωση και δεν μπορώ να του το πω. Το είπα εδώ όμως, και κάτι είναι κι αυτό! Άρχισα να ονειρεύομαι μίνι ταξίδι, από τώρα μέχρι τον Μάρτιο έβαλα όριο του εαυτού μου... πιθανότατα μετά τον Ιανουάριο για πολλούς και διάφορους λόγους. Ψώνισα ρούχα χειμερινά (μήπως έτσι αλλάξει ο καιρός; μπα... καίνε οι πέτρες), αγόρασα κι άλλα ψηλοτάκουνα για τις επόμενες βραδινές εκδηλώσεις! Παθαίνω μίνιμουμ μία κρίση την ημέρα με την μάνα μου που είναι out of control και προκαλεί διάφορα προβλήματα στην υγεία της από μόνη της και δεν αντέχω να το βλέπω να συμβαίνει. Προσπάθησα να επικοινωνήσω μέσω του skype με τον κολλητό μου στο Λονδίνο, την κουμπάρα μου στην Αθήνα και την βαφτιστικιά μου στη Γερμανία, χωρίς αποτέλεσμα. Διάβασα όσα πιο πολλά blogs μπορούσα. Οι περισσότεροι σε μεταβατικές περιόδους. Άντε να μας μπει (πως τα λέω...) ο χειμώνας να μπορούμε να ενταχθούμε και σε μια περίοδο τέλοσπάντων... Αυτά τα ενδιάμεσα μας έχουν τρελλάνει όλους μου φαίνεται.

Όταν η άμμος γίνεται Τέχνη

2009-10-14T23:04:00.004+03:00

Ονομάζεται Kseniya Simonova, είναι 24 χρόνων και κατάγεται από την Ουκρανία. Η τέχνη που χρησιμοποιεί ονομάζεται Sand Animation - χρησιμοποιώντας δηλαδή με μοναδικό τρόπο την άμμο, δίνει κίνηση στις εικόνες και εξιστορεί με τον πιο παραστατικό τρόπο τις τραγικές συνέπειες του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου στη χώρα της.

Είναι η νικήτρια του διαγωνισμού You've got Talent 2009 στην Ουκρανία και έλαβε μέρος για να βοηθήσει με το έπαθλο των $130,000 ένα παιδί να κάνει μια σοβαρή εγχείρηση.

Γεύσεις

2009-10-12T12:05:00.004+03:00

Είδα τη φύση, φρέσκια, ολοζώντανη να με προσκαλεί... να με καλεί να μην ξεχάσω τη Ζωή την ίδια και τις ομορφιές που τόσο απλόχερα προσφέρει στα διψασμένα μάτια και ψυχές.

Ρούφηξα τη γαλήνη της θάλασσας πίνοντας ένα freddo espresso και αφήνοντας το βλέμμα να ταξιδέψει μέχρι το τέλος του ορίζοντα... εκεί που η θάλασσα ενώνεται με τον ουρανό.

Στο πουθενά και στο τίποτα είπα ν΄αφήσω για λίγο τις σκέψεις και τους ισολογισμούς της καρδιάς.

Ούτε στο χτες, ούτε στο αύριο.

Στο σήμερα μόνο.

Τόσοι προβληματισμοί προς τι;

Να ξεκουραστεί η σκέψη κι η καρδιά για την βδομάδα που ήδη μπήκε.

------------------------------------------------------------------------------------------

Είδα κι εσένα.

Μια απόμακρη γεύση των παλιών μόνο στη θύμιση μας πια... σ΄ένα χαμόγελο-διαπίστωση.

Μα τίποτα να μην μένει από τόσους μεγάλους έρωτες, παρά η αγάπη μόνη της, ατόφια... λίγο όμως είναι αυτό;

-------------------------------------------------------------------------------------------

Μίλησα και σε σένα.

Που σε περιμένω σήμερα να'ρθείς... αγάπη που στηρίζεις και καλύπτεις με τις φτερούγες σου τόσα και τόσα συναισθήματα, λάθη και αδυναμίες.

Κι εγώ εδώ, σ΄ένα δίστρατο χωρίς ενδοιασμούς πια, με τον τόξο να δείχνει προς την μια μόνο κατεύθυνση - γιατί η άλλη οδηγεί μόνο σε αδιέξοδο...

-------------------------------------------------------------------------------------------

Άντε και καλή βδομάδα νάχουμε!

Περιπλοκές

2009-10-07T00:46:00.004+03:00

Περιπλοκές στις ζωές... πως μπλέκονται οι δρόμοι κάποτε; Είτε εξαιτίας επιλογών, είτε ερήμην σου, η ζωή αποφασίζει... κι εσύ χάνεσαι σε παρόδρομους ψάχνοντας για Το μονοπάτι που θα σε βγάλει στο φως.

Στην Κ που πρόσφατα παντρεύτηκε κι ακόμα διερωτάται αν σωστά έπραξε μετά από τόσα χρόνια single life.

Στην Ν που έζησε ότι ονειρεύτηκε και τόχασε μέσα από τα χέρια της, θύτης και θύμα ταυτόχρονα, ζει την ψευδαίσθηση του παλιού μέσα από λίγες στιγμές μοιράσματος.

Στη Χ που μόνη κάθεται και -ίσως- αναρωτιέται πως ήρθε έτσι η ζωή... πως είχε μια κόρη και την έχασε... πως την βρήκε και την ξανάχασε.

Στη Ξ που επίσης μόνη κάθεται και αναρωτιέται πως ήρθε έτσι η ζωή... που αλλιώς την ονειρευόταν κοριτσάκι όταν πρωτοπαντρεύτηκε κι αλλιώς της βγήκε στην πορεία.

Στον Ν που έμαθε να μετρά τους ανθρώπους και τις σχέσεις με το μέτρο των σεξουαλικών επιδόσεων... που όσα χρόνια κι αν πέρασαν, μέσα από αμέτρητους συντρόφους, μετρά τις ώρες της μοναξιάς.

Στον Τ που όσα κι αν θυσίασε, οι πόρτες κλείνουν η μια μετά την άλλη και μετρά τα σπασμένα κομμάτια.

Στην Μ που όσα κι αν πέρασε, όσα κι αν ζύγισε με την καρδιά και το μυαλό, ακόμα μέσα μένει μια άδεια τρύπα.

Σε όλους που έχουν μπλεκτεί στα μονοπάτια της ζωής... υπομονή και θα βρούμε το φως

post-it

2009-10-06T00:42:00.002+03:00

Η ζωή μας : μικρά post-it κολλημένα στην κάθε μέρα.

ξυπνώ
νυστάζω
ετοιμάζομαι
ξεκινώ
πηγαινο-έρχομαι
σκέφτομαι
αναπολώ
τηλεφωνώ
νοιώθω
συντονίζω
αποσυντονίζομαι
διψώ
βαριέμαι
σταματώ
αρνούμαι
παίζω
ξεκινώ
πεινώ
τρώω
πηγαίνω
χαίρομαι
απογοητεύομαι
συντονίζομαι
αποσυντονίζω
βαριέμαι
φεύγω
χαλαρώνω
τρώω
οδηγώ
περιδιαβάζω
κουράζομαι
βαριέμαι
καταπιέζομαι
αντιδρώ
εκτονώνομαι
ηρεμώ
χαλαρώνω
χουχουλιάζω
γελώ
πίνω
τρώω
ψάχνω
βρίσκω
χαμογελώ
γράφω
νυστάζω

καληνύχτα

Αύριο μια καινούργια μέρα...

Μεταμόρφωση

2009-10-02T01:01:00.003+03:00

Κάνετε κλικ πάνω στη φωτογραφία για μεγέθυνση.

Αλήθειες

2009-09-29T00:23:00.003+03:00

Μου αρέσει να κοιτώ τις αλήθειες κατάμματα... τις δικές μου αλήθειες και τις αλήθειες των άλλων που είναι άμεσα συνδεδεμένοι, οπόταν και επηρεάζουν άμεσα τη δική μου ζωή. Έχω κρατήσει όλες τις ευαισθησίες που είχα σαν παιδί και όμως... πολλές φορές τρομάζω με τον εαυτό μου και την αφοπλιστική ωμότητα με την οποία αντιμετωπίζω τις αλήθειες αυτές. Όσο πιο ωμά τις εμπεδώσω, τόσο πιο γρήγορα νοιώθω ότι τις επεξεργάζομαι και τις αφομοιώνω, τις δέχομαι και τις αποδέχομαι... και συνεχίζω.

Το θέμα είναι ότι, πολλές φορές -και πάλι- οι γύρω μου δεν είναι τόσο έτοιμοι να δουν τις δικές τους αλήθειες και εγώ αποδεικνύομαι πρόθυμη και σε εγρήγορση ώστε να τους τις υποδείξω με ωμότητα. Αυτό έχω συνειδητοποιήσει τελευταία - κάπως αργά ίσως - και ένοιωσα ότι είναι λάθος, τρόμαξα για νάμαι ειλικρινής. Τουλάχιστο όσο αφορά τρίτους, θα πρέπει να είμαι πιο προσεκτική γιατί δεν έχουν όλοι τις δικές μου... αντοχές.

Πόσο υγιής είναι άραγε αυτή η κατά μέτωπον αντιμετώπιση της αλήθειας και ο υπέρμετρος ζήλος να την υποδεικνύω σε όλους... mmm... it makes me wonder!

Δον Κιχώτης - Η τρέλα και η λογική

2009-09-20T15:08:00.005+03:00

Απόσπασμα από τη διασκευή της παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης "Δον Κιχώτης" την Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου, στη Λευκωσία:

Καρράσκο: "Αν εσύ είσαι τρελλός, εγώ δε θα σ΄αφήσω να τρελάνεις κι εμάς. Τη ζωή πρέπει να τη βλέπουμε όπως είναι πραγματικά."

Θερβάντες: "Όπως πραγματικά είναι... Ξέρεις πόσα χρόνια περιπλανιέμαι στην πραγματικότητά σας; Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τη ζωή όπως είναι πραγματικά; Τόσες όσες δεν μπορείς να φανταστείς. Πόνος, εξαθλίωση, πείνα και απίστευτη σκληρότητα. Είδα ανθρώπους να ταπεινώνονται τόσο, που να αναρωτιούνται γιατί γεννήθηκαν. Είδα φίλους μου να πεθαίνουν μέσα στην απελπισία. Ξέρεις τι έβλεπα στο βλέμμα τους την τελευταία τους στιγμή; Σύγχιση. Μια τεράστια απορία πλανιόταν στα μάτια τος. Γιατί; Δεν νομίζω ότι ρωτούσαν γιατί πεθαίνουν, αλλά γιατί έχουν ζήσει... Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιός μπορεί να πει τι είναι τρέλα και τι είναι λογική; Ίσως τρέλα μπορεί να είναι, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την "πραγματικότητα". Ίσως αυτό να είναι τρέλα. Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια. Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ' όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι."

Κούραση

2009-09-14T21:11:00.001+03:00

Κι ακόμα είναι Δευτέρα....!!!

Τακούνια

2009-09-11T16:07:00.004+03:00

Έφθασε και για μένα η στιγμή να φορέσω τακούνια... Μεγάλωσα πια (το γέλιο της αρκούδας μπορεί να πέσει εδώ). Λόγω ύψους (1.77) πάνε αμέτρητα χρόνια να φορέσω κάτι πιο ψηλό από φλατ παπούτσι. Η δουλειά μου εδώ και 7 μήνες απαιτεί κάποιες εμφανίσεις που απαιτούν κάποιο είδος εμφάνισης (πολλές απαιτήσεις πέσανε νομίζω).

Άντε αύριο καλοφόρετο το τακούνι.

Κάνω πρόβες περπατήματος μήπως γίνω ρεζίλι δημόσια!

Νομίζω ισορροπώ...

Και πρόβες άνετων κοινωνικών "στροφών"...

Quelle decadence mon Dieu!!!

(μετφρ. τι κατάντια Θεέ μου!!!)

Γλυκιά η Ζωή

2009-09-06T15:02:00.004+03:00

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών

Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μεσ'στις εικόνες του

Γύρω απ' την ολοπράσινη επιτυχία των φυλλων

Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες

Ενω η αθωότητα

Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα

Γλυκιά περιπέτεια

Γλυκιά η Ζωή

(Ελύτης - Του Αιγαίου)

και να που σ΄αγαπώ...

2009-09-01T18:34:00.004+03:00

Ένας ξαφνικός πόνος, μια περαστική αρρώστια - θέλω να ελπίζω, μια απόσταση που μας χωρίζει για λίγες μέρες και μου λείπεις τόσο. Μου λείπει κάθε τι δικό σου. Ακόμα και τα βρωμο-τσιγάρα που καπνίζεις και δεν ανέχομαι... ακόμα και η άπειρη σιωπή σου όταν εγώ θέλω να μιλώ ακατάπαυστα κι εσύ απαντάς μονολεκτικά στις χίλιες λέξεις που εκτοξεύω...

Και να λοιπόν που σ΄αγαπώ όσο δεν φανταζόμουν.

Να μου λείπει η κάθε μέρα μαζί σου, στο πήγαινε, στο έλα, στις κουβέντες, σ΄ένα χαμόγελο, σε μια ματιά.

Έλα σύντομα πίσω!

Κοίτα τώρα που θα βγω ΚΑΙ ερωτευμένη...

Χαμηλές Πτήσεις

2009-08-28T16:06:00.006+03:00

Λατρεύω τον Αρκά!!

Λατρεύω τον αυτοσαρκασμό του και το απίστευτο χιούμο του.

Δεν το έχω ξαναβρεί πουθενά και σε κανένα άλλο βιβλίο.

Πριν λίγα βράδυα διάβαζα και έτρεχαν τα μάτια μου από το γέλιο.

Τώρα διαβάζω τις Χαμηλές Πτήσεις (για χιλιοστή φορά)

Για όσους δεν ξέρουν, είναι η ιστορία ενός πουλιού και του πατέρα του.

Η μητέρα τους εγκατέλειψε.

Ο μικρός, χώνεται συνέχεια στον πατέρα και του σέρνει διάφορα...

Ο πατέρας είναι ολίγον... χάνος!

Απολαύστε

Υ.Γ. Άλλη φορά θα επανέλθω με... Λουκρητία - σε ζώνη ενηλίκων... :)

Καλό Σαββατοκύριακο!

Moving on

2009-08-23T15:26:00.003+03:00

Το παιχνίδι της ζωής θυμίζει το σκάκι - ανάλογα σε πιο τετράγωνο έχεις αρχικά τοποθετηθεί έχεις την δυνατότηtα ή μη των ανάλογων κινήσεων και κατευθύνσεων. Από τους κανόνες που σχεδόν πάντα είναι απαράβατοι και έτσι, άδικα ή από απλή τύχη, προδιαγράφει μια ολόκληρη πορεία ζωής.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που παλεύουν κόντρα στα "προδιαγραφέντα"... που δεν δέχονται μοιρολατρικά πορείες χαραγμένες... που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους γιατί τους ανήκει - σ' αυτούς και μόνο σ' αυτούς.

Μία ζωή και είναι δική Μου.

Η σκακιέρα ξετιλύγεται μπροστά μου. Απλώνομαι στα τετράγωνα της και κοιτάω μπροστά.

Next move...

Της ζωής το ταξίδι

2009-08-12T16:16:00.003+03:00

Ποίηση - Οδυσσέα Ελύτης

Μουσική - Ευανθία Ρεμπούτσικα

Video - aeriko2008

------------------------------------------------

...να φεύγουμε με ματιά πλατιά,

όπου ο κόσμος ξαναγίνεται

όμορφος από την αρχή

Ονειροπόληση

2009-08-04T12:17:00.003+03:00

Μου αρέσει να ονειρεύομαι... να αφήνομαι στη στιγμή και να με παρασέρνει όπου εκείνη θέλει. Ποτέ δεν είχα μάθει να αφήνομαι. Πάντα κάτι να με "τρώει" μέσα μου, μια έγνοια, μια ανησυχία, ένα άγχος για το απροσδιόριστο αύριο.

Και ξαφνικά, εδώ και αρκετό καιρό, είμαι στο Σήμερα. Απολαμβάνω ότι φέρει η κάθε στιγμή και νοιώθω όμορφα. Το καλοκαίρι κυλά χαλαρά. Σε λίγες μέρες διακοπές και πάλι. Νοιώθω τον Σεπτέμβρη να πλησιάζει... την περίοδο των διακοπών να διασχίζει γρήγορα ζωή μου. Δεν με πειράζει. Όλα οι εποχές καλές και ευπρόσδεκτες. Φτάνει να νοιώθουμε καλά εμείς με τον εαυτό μας και τους ανθρώπους γύρω και μέσα στη ζωή μας.

Ήθελα να σας ευχαριστήσω γιατί εδώ και ένα χρόνο μου κρατάτε συντροφιά. Με κάποιους ήρθα πολύ κοντά, με άλλους αντάλλαξα ενδιαφέρουσες σκέψεις και συμβουλές. Πολύ θα ήθελα να γράψω όλων τα ονόματα αλλά φοβάμαι μήπως αφήσω κάποιον πίσω και θα ήταν άδικο... γιατί από όλους πήρα κάτι. Συντελέσατε, κι ας μην το ξέρετε, σε αυτό που νοιώθω σήμερα. Μου κάνατε παρέα σε ώρες μοναξιάς και απελπισίας... κι ας μην το έδειχνα τις περισσότερες φορές. Σας ευχαριστώ και πάλι πολύ.

Θα επανέρχομαι και πάλι χαλαρά αυτές τις μέρες νομίζω. Οι μέρες το επιβάλλουν :) Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού σε όλους.

Love on the Rocks

2009-07-31T01:20:00.003+03:00

Neil Diamond

"Love on The Rocks"

Γυμνό παιδί

2009-07-29T11:34:00.004+03:00

"... Αξίζει παναθεμάτη αυτή η παλιοζωή.

Να αναπνέεις και να χαίρεσαι,

ξεχνώντας πως έχεις σάρκα και οστά.

Νομίζεις πως έχεις τη θάλασσα μέσα σου,

τον ήλιο, τον κόσμο ολόκληρο.

Τι άλλο θέλεις καλύτερο για να ζεις

σε τούτο τον κόσμο χωρίς να μισείς;..."

Νικηφόρος Βρεττάκος

Επιστροφή από την Παραμυθούπολη

2009-07-26T16:48:00.008+03:00

Κάποιες πόλεις σε κάνουν να αναρωτιέσαι

αν στ΄αλήθεια είσαι ξύπνιος ή αν απλά ονειρεύεσαι.

Η Πράγα είναι μια απ΄αυτές.

Βουτηγμένη στο πράσινο

Με υπέροχα μικρά μπιστρό για ζεστό καφέ και χαλάρωση

μετά από ατέλειωτο περπάτημα

Με μουσικές που εμπνέουν ερωτισμό και ζωντάνια

σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται κάποιος

Με μικρά φιλόξενα club σε κάθε γωνιά

όπου μπορείς να απολαύσεις τζαζ μουσική

πίνοντας παγωμένη μπύρα Krusovice

ή καλό κόκκινο κρασί

Αποχαιρέτισα προσωρινά την Πράγα.

Θα την κουβαλώ μέσα μου μέχρι να ξαναπάω...

Πως θα μπορούσα άλλωστε διαφορετικά!

Διακοπές

2009-07-17T11:42:00.003+03:00

Άντε... φεύγω για διακοπές!

Θα τα πούμε ξανά σε καμμιά βδομάδα.

Don't do anything I wouldn't do!

Το χαμένο κομμάτι συναντά το Μεγάλο Ο

2009-07-13T16:23:00.003+03:00

Αφιερωμένο σε μένα, σε σένα, σε όποιον νομίζει ότι ψάχνοντας θα βρει κάπου να ταιριάζει

Πρωταράς

2009-07-09T17:30:00.009+03:00

Τις τελευταίες βδομάδες είπαμε να πηαίνουμε Πρωταρά την Τετάρτη το απόγευμα που εν δουλεύκουμε. Σπάζει έτσι η βδομάδα τζιαι είναι πραγματική χαλάρωση μέσα στον καύσωνα που επικρατεί.

Πάμε πάντα σε αυτό το κολπούδι. Αρέσκει μας πολλά. Παshιά άμμος, που μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια και τα καλοκαίρια στην Αμμόχωστο. Ησυχία, έshι μόνο ξένους τζιαι μέσα μέσα κανέναν Κυπραίο. Καταλάβεις τους που 10 μίλια μακριά που την φασαρία που κάμνουν (αντρέπουμε που είμαι Κυπραία άμα ξεσηκώνουν την παραλία 5 πλάσματα με τις αγριοφωνάρες τους σαν να τζιαι εν έshι άλλους γυρό τους!)

Αρέσκει μου πολλά τζιαι το εκκλησάκι στο βάθος. Τα Σάββατα θωρούμε τζιαι θκιό τουλάχιστον γάμους κάθε φορά. Πολλά γραφικό!

Τα σπουργιτάκια πετούν σαν τα πελλά γυρώ μας τζιαι μετά περιτρυγυρίζουν μες την άμμο τζιαι βρίσκουν φαί.

Μετά την χαλάρωση επήαμε στον Κόννο να απολαύσουμε την επομένη της πανσέληνου τζιαι να φάμε. Τέλεια ταβέρνα πάνω στο ύψωμα τζιαι κάτω απλώνεται η θάλασσα. Είχε όμως πολλή υγρασία - εξ ου τζιαι η θολούρα λλίον στις φωτογραφίες.

Κάποια γιώτ βεβαίως ήταν αραγμένα και απολάμβαναν την θέα. Εμείς κάναμε επιλογή γιώτ... για το πολύ μακρινό, έως άπιαστο, μέλλον :)

Αυτή είναι η συνέχεια της προηγούμενης φωτογραφίας. Βλέπετε τον κόλπο μέχρι τέλους.

Μετά είπαμε να βάλουμε τζιαι λλίον ρομαντισμό. Εσπάσαμε ώσπου να φκάλουμε σωστή φωτογραφία το πανέμορφο φεγγάρι. Τούτη εν η καλύτερη που εφκάλαμε (φαντάσου!).

Αφήνω το καλύτερο για το τέλος! Επαραγγείλαμε κυπριακό μεζέ (2 άτομα). Η τιμή ήταν 13.50 ευρώ το άτομο. Πολλά λογική, είπαμε. Στα 25 λεπτά εφέραν μας ένα πιάτο με δύο καβουροπόδαρα και 4 ροδέλλες καλαμάρι.

"Συγνώμη, επαραγγείλαμε κυπριακό μεζέ, όχι θαλασσινά"

"Ναι, ξέρουμε... "

"Οκ τρώε τζιαι σκάσε είπα (του εαυτού μου)"

Σε 20 λεπτά (δηλαδή σύνολο 45 λεπτά) είπαμε να ρωτήσουμε τι γίνεται.

Θέλει μία ώρα να ετοιμαστούν, μας είπαν!

Μείναμε να διερωτούμαστε μεταξύ μας αν ήταν σύνολο μία ώρα, ή μία ώρα επιπρόσθετη στον χρόνο που ήδη περιμέναμε (βαρεθήκαμε να ρωτούμε, γιατί δεν μιλούσαν ούτε καλά αγγλικά οι σερβιτόροι!)

Έρχεται σε λίγα λεπτά ο σερβιτόρος, βάζει τρία πιάτα μπροστά μας (το ένα ήταν πατάτες τηγανητές) και μας λέει "this is the last dish" (αυτό είναι το τελευταίο πιάτο).

Excuse me του λέω! Τι εννοείς το τελευταίο πιάτο;

Δεν έχει άλλο μου λέει. Αυτό είναι.

Αφήνω σας να δείτε μόνοι σας τα πιάτα που φάγαμε για κυπριακό μεζέ αξίας 27 ευρώ!

Τους είπα ότι είμαι του Κ.Ο.Τ και θα τους καταγγείλω!
Κανονικά έπρεπε να φύω, αλλά επεινούσα τζιαι έφαα!

Είμαστε πολλά αντι-τουριστικοί τελικά!
Μακάρι να ππέσει τζι άλλο ο τουρισμός πέρκιμο καταλάβουν!!

Πλατιά... μεγέθη

2009-07-08T11:54:00.004+03:00

Πρωί Τετάρτης στη Λεωφόρο Μακαρίου. Πήχτρα τα αυτοκίνητα και όλοι ανυπόμονοι να φτάσουν κάπου. Με το που πρασινίζει το φανάρι, όλοι μέσα.... Μια χοντρούλα κυρία βρισκόταν στα μισά της διάβασης. Με το παντελονάκι της το λινό, τα γυαλάκια της βάδιζε προς το πεζοδρόμιο... Ο μπροστινός μου οδηγός ανυπόμονος. "Κόψε ταχύτητα άνθρωπε μου" σκέφτηκα. "Θα την φας την γυναίκα". Τον είδε σε κλάσματα δευτερολέπτου και τάχυνε το βήμα της. Με ένα χαριτωμένο σάλτο βρέθηκε στο πεζοδρόμιο. Το πρόσωπό της μισοστραμμένο ακόμα προς το αυτοκίνητο, για να σιγουρευτεί ότι "έπαιξε" σωστά με το θέμα χρόνου-απόσταση, έριξε ένα χαμόγελο. Ένα καλοκάγαθο πλατύ χαμόγελο. Έλαμπε ολόκληρη.

Σκέφτηκα ότι τα περισσότερα υπέρ-βαρα άτομα που ξέρω έχουν συνήθως ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, ή έστω μια καλύτερη γενικά διάθεση αντιμετώπισης καταστάσεων.

Και αν ψάχνετε επιπρόσθετη απόδειξη, εγώ - που σιγομουρμούρισα "Μ...κα πρωί πρωί".

Πανσέληνος

2009-07-07T18:26:00.006+03:00

Το βλέμμα αιχμαλωτίζεις
Μέσα από σκοτάδια αιώνια ξεπροβάλλεις
Στα χέρια σε τυλίγω μην σε χάσω
Στο ά-νομο κάλεσμα να ταξιδέψω

Περπάτησε με σε απάτητα βήματα
Στροβίλησε τη ψυχή να αφεθεί
Σε μεθυσμένα ταγκό ερωτικά
Αγκαλιά με σένα
Ενέργεια αρχέγονη, μαγική
Μην σταματάς, προχώρα
Στις μυστικές τροχιές σου να χαθώ.

Απενοχοποίηση

2009-07-06T15:03:00.005+03:00

Ένα πράγμα που δεν μπορώ να συμβιβαστώ και να ανεχτώ... επ αόριστον: ανθρώπους που είναι μονίμως δυσαρεστημένοι και μίζεροι! Με ότι κι αν συμβαίνει, με όσα κι αν έχουν... Τέτοιοι άνθρωποι εστιάζονται μόνο σε εκείνα που ΔΕΝ έχουν, σε εκείνα που ΔΕΝ τους συμβαίνουν. Μεμψιμοιρούν και χρειάζονται τον οίκτο των γύρω τους για να τρέφονται. Έχουν ανάγκη πάντα να συμφωνούν οι άλλοι μαζί τους και να τους δικαιώνουν. Και το χειρότερο για μένα, προσπαθούν να σε φορτώνουν με ενοχές και τύψεις, ακόμα και όταν δεν μιλούν - έτσι, μόνο με το βλέμμα φωνάζουν από μακρυά "εσύ περνάς καλά, ενώ εγώ..."

Αρνούμαι να δεκτώ τις ενοχές και αρνούμαι να μην περνώ καλά. Ιδιαίτερα όταν ΞΕΡΩ ότι κάνω αρκετές και συστηματικές προσπάθειες - οι περισσότερες ξεκινούν πηγιαίες αλλά στην πορεία συνοδεύονται από "προσπάθεια" για να γίνουν ολοκληρωθούν σε πράξη λόγω "σπασίματος".

Ήθελα να δηλώσω και γραπτώς την απενοχοποίηση μου :)

Τέλος και Αρχή

2009-07-03T00:46:00.005+03:00

Μου έλειψε ξαφνικά να γράφω. Χρειαζόμουν αυτό το διάλειμμα. Όχι δεν χάθηκα λόγω καλοκαιριού, ούτε λόγω σνομπισμού, ούτε λόγω βαρεμάρας... Ήθελα να διαβάζω τους φίλους μου αλλά να μην γράφω τίποτα. Να μένω στη σιωπή μου και να κάνω περισυλλογές διαφόρων "επιπέδων"... έτσι "με" βρίσκω συνήθως. Μόνη μου, όχι σε μοίρασμα. Κι αυτό το μοίρασμα όταν και αν γίνεται, με 1-2 άτομα μόνο που καθρεφτίζομαι στη ψυχή τους και βλέπω έτσι πιο καθαρά τη δική μου.

Απολαμβάνω εδώ και αρκετό καιρό την κάθε μέρα. Μετρώ τα μικρά, καθημερινά και τα ρουφά με δίψα η ψυχή μου. Απόβαλα κάθε σκέψη και προβληματισμό. Δεν τα έχωσα, ζω με πλήρη συνείδησή τους, απλά χωρίς να με βαραίνουν για κάποιο λόγο πια... Νοιώθω ανάλαφρη και ζωντανή. Ξύπνησα.

Δεν είμαι υπεράνθρωπος το έχω ξαναπεί πολλές φορές - τώρα όμως το ζω. Αποφάσισα ότι σαν κοινή θνητή δεν θα κουβαλώ έγνοιες πέραν της δικής μου αντοχής. Αποφάσισα ότι η ζωή είναι ωραία - La vita e bella, τέλεια ταινία - και εγώ θα είμαι η principessa που θα απολαμβάνει ότι μου έχει χαριστεί... και μου έχουν χαριστεί πολλά και όμορφα. Οικογένεια, υγεία, σχέση, δουλειά, σπίτι, φίλοι (λίγοι και καλοί), αισθήματα και συναισθήματα που μοιράζομαι αναλόγως επιπέδου επικοινωνίας με διάφορα άτομα γύρω μου. Όλα αυτά δεν είναι δεδομένα ποτέ και για κανένα. Όταν όμως δίνονται θεωρώ ότι πρέπει να εκτιμούνται ανάλογα... Υπάρχει ένας άγραφος νόμος στο πάρε-δώσε αυτό. Σου δίνονται - τα εκτιμάς. Δεν σου δίνονται - τα ψάχνεις. Τα έχεις και δεν τα εκτιμάς - τα χάνεις και χύνεις μαύρο δάκρυ γιατί δεν τα εκτίμησες όσο έπρεπε, όσο τα είχες.

Απολαμβάνω το καλοκαίρι. Σχολάνω νωρίς και παρόλη τη ζέστη νοιώθω τόσο ζωντανή. Τετάρτη απόγευμα που δεν εργαζόμουν ξέφυγα απ΄όλα και με 2 φίλους πήγα θάλασσα... από τις ωραιότερες στιγμές του καλοκαιριού. Μια ανάπαυλα μέσα στη βδομάδα. Η θάλασσα ζεστή και γαλήνια. Βούτηξα και χάθηκα στο μπλε της.

Σε δύο βδομάδες περίπου θα πάω στην Πράγα. Βουτηγμένη στο πράσινο - και απ΄ότι άκουσα αυτό τον καιρό και σε καταρρακτώδεις βροχές (ελπίζω να καλυτερεύσει ο καιρός μέχρι να πάμε). Θα γεμίσει η ψυχή ομορφιά και εικόνες.

Πολλές όμορφες στιγμές να είναι η ζωή όλων μας και οι άσχημες να μοιάζουν πάντα μακρυνές και ξεθωριασμένες.

Διάλειμμα

2009-06-01T16:09:00.003+03:00

Θα κάνω ένα διάλειμμα.

Θα σας επισκέπτομαι όμως ανελλειπώς

στα δικά σας ιστολόγια.

Δεν θα χαθούμε

Σας το υπόσχομαι :)